Albums, Recensies

Interpol – Marauder (★★★★): Fris Interpol evenaart hoogdagen

Altijd alles komt terug. Is het nu heuptasjes rond je schouder – toen wij onze neus aan het venster van de middelbare school staken, werd zoiets nog geassocieerd met gabbers, jumpers oftewel hardstyle. Nu zou het blijkbaar hip zijn. – of de heerlijke, zwartgallige indierock van Interpol. Daar waar voorganger El Pintor de poulefase van de Champions League moest verlaten richting Europa League, stoot de band met Marauder deze keer wel door. Marauder lijkt zelfs een gevaarlijke outsider voor de eindoverwinning. Hun zesde plaat sluipt mét de luisterbeurt dichter bij het inmiddels op voetstuk geplaatste Turn on the Bright Lights, hun eerste telg.

Wat hebben we die mijmerende Paul Banks gemist. Want toegegeven, Interpol zat diep. In 2010 leek de band verdwaald in zijn eigen mistroostige dwaaltuin: een titelloos – tevens inspiratieloos – album, een vertrekkend genie op de basgitaar en lege, galmende concertzalen (zie Lotto Arena 2011). Interpol bleef moedig en bond de strijd der comeback aan. Kersvers nieuw bassist, mr. Banks himself, lijkt de tweede adem te vormen voor de band. Het nieuwe spelplezier ontaardde in een goed gesmaakt El Pintor (2014). Na een gelauwerde jubileumtournee met hun debuut, doken de Amerikanen opnieuw de studio in. Marauder is naar eigen zeggen hun hardste plaat. De politie heeft ze zelfs even uit de studio gezet na aanhoudende klachten van geluidsoverlast.

“If You Really Love Nothing” ontkurkt Marauder in galop. Het constante, aanstekelijke ritme van de drums vormt de ideale soundtrack voor een loopsessie. Waarna de vooruitgeschoven single “Rover” je aanzet tot een spurtje. Het springerig ritme etaleert het hervonden spelplezier, perfect festivalmateriaal.

“Complications” & “Mountain Child” zijn classic Interpol. Typerend hoog gitaarrifje dat te vroeg afgebroken lijkt te worden, holle drums en een peinzende Banks dat afstevent op een catchy refrein. Marauder is overigens het eerste album sinds Our Love to Admire waarbij de heren nog eens inbreng van buitenaf toelieten. Dave Fridmann (Mogwai, Flaming Lips & MGMT) werd gevraagd post te vatten achter de knoppen.

Drummer Sam Fogarino was tijdens het schrijfproces into 80’s funk. Iets wat duidelijk hoorbaar is tijdens het stuiterende “Stay in Touch” en in de R&B getinte afsluiter “Probably Matters”. Het kostte Paul Banks zes platen om over zichzelf te schrijven. Nooit eerder draaide het in de songs om zijn levenservaringen. In “Flight of Fancy” – inclusief een duidelijk nagalmend “Not Even Jail”, heerlijk! – bezingt hij een stukgelopen relatie.

Misschien ligt daar wel juist de kracht van het frisse Interpol anno 2018: herontdekt spelplezier en nieuwe invalshoeken. Marauder doet opnieuw hunkeren naar een donkere kamer, verlicht door die eenzame kaars, waarin je jouw troosteloze gedachten loslaat. Een gelegenheid die jou doet snakken naar een borrel (of twee, drie). Maar daarna ga je toch flink slapen, want je moet morgen werken. Turn on the Bright Lights kan eventjes de schuif in, Marauder houdt je minstens enkele weken zoet.

Oh ja, Chokri. Als je na de Pukkelpop 2018 evaluatie toch nog van plan bent om opnieuw enkele gitaargroepen te programmeren. Bel Interpol. Graag in de Marquee, rond middernacht. Grtjs.

Interpol brengt op 28 november Marauder ten tonele in Vorst Nationaal. 

Website / Facebook

24 augustus 2018

About Author

Jietse Vandenbussche


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter