De meningen zijn vaak verdeeld over muziek die postuum wordt uitgebracht. We horen dikwijls vragen omtrent ethische dilemma’s en artistieke integriteit, terwijl aan de andere kant troost en nostalgie uit de muziek geput kunnen worden. Vandaag werd er echter een stukje geschiedenis de wereld in gezonden en dat voelt eerder als troost. De opnames van Morphines “Spaceman Charm” lagen immers bijna dertig jaar te rijpen in de kluis van wijlen Mark Sandman toen ze vanonder het stof werden gehaald. De titeltrack “Cocoon” verscheen in september al, en op het album volgen naast “Spaceman Charm” nog zes andere nummers. We kennen de band van haar tijdloze low-rock klankkleur, die gehuldigd werd op albums als Good, Cure for Pain en Yes.
“Spaceman Charm” toont ons dat vergankelijkheid geen broeikas van angst hoeft te zijn en dat afscheid niet gelijkstaat aan loslaten. Het nummer dompelt ons namelijk onder in een sop van nostalgie en weemoed met de kenschetsende instrumenten, die we binnen een oogopslag kunnen thuisbrengen als Morphine. Het lied opent met Sandmans kenmerkende tweesnarige fretloze bas, al vlug aangevuld door jazzy drums en een baritonsax om van weg te dromen. De authentieke opnames van stem en bas bleven volledig intact, maar de saxofoon werd wél opnieuw ingespeeld. Daardoor sluit het nummer naadloos aan op de rest van Morphines oeuvre, met nét dat beetje extra cachet. Daarnaast trakteert de tekst ons op een vette streep poëzie. Sandman laat iemand als banaan in de fruitschaal belanden, ‘peeled left and parked behind’: beeldend, heerlijk absurdistisch en om geen knijt van te begrijpen. “Spaceman Charm” klinkt als een bitterzoet verhaal waarin de overblijfselen van een verbintenis in vraag worden gesteld, en waarin de charme van dat vluchtige gegeven centraal staat.
“Spaceman Charm” zou weleens een van de nummers van het jaar kunnen worden, en wij tellen alvast af naar het volledige album Cocoon, dat op 4 december verschijnt.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
