© CPU – Jan Van Hecke
Wie herinnert zich nog die zondagavonden met Duyster op Studio Brussel? Het licht ging laag en de melancholie hoog. Zodra “Another Night In” van Tindersticks uit de radio kroop, wisten wij hoe laat het was. Vooral in de herfst en de winter waren die avonden heilig. Buiten regende het pijpenstelen. Binnen wiegde de fluwelen stem van Stuart Staples ons zachtjes in slaap. Bijna dertig jaar later grijpen we bij elke herfstbui nog steeds naar hun platen. Met Soft Tissue bewees de band twee jaar geleden nog dat de glans er lang niet af is. Wij rekenden die plaat toen zelfs tot het mooiste uit hun indrukwekkende oeuvre. Nu staat met Dog Roses hun vijftiende studioalbum klaar en opener “Loving, Leaving” zet de deur alvast op een kier.
Een glockenspiel en subtiele synths zetten meteen de sfeer. Drums vallen in en de bas en gitaar nemen het melodietje van het glockenspiel over. Dat deuntje laat ons het hele nummer niet meer los. Dan trekt Staples ons met die warme stem zijn weemoedige universum in. Een achtergrondstem en een saxofoon kleuren zachtjes mee. Het geheel klinkt zweverig en melancholisch. Van begin tot eind deint het nummer op dezelfde rustige golfslag. Meer heeft het ook niet nodig, want Staples draagt het lied helemaal op zijn eentje. Dat bewijst het einde nog eens. Alles dooft langzaam uit tot enkel hij, de bas en de drums overblijven. Steeds opnieuw zingt hij hoe lang hij al liefheeft en mist. Is het zeemzoet? Absoluut. Is het een warm bad waar we nooit meer uit willen? Ook dat. Even is het weer zondagavond.
Dog Roses komt uit op 12 maart via City Slang. Wie ze aan werk wil zien, kan dit op 20 april in De Roma of op 23 april in het Koninklijk Circus.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify
