Je hield van Nickelback of je haatte ze; een kwart eeuw geleden had je slechts de keuze over deze twee kampen. “How You Remind Me” groeide tot spijt van wie het benijdde uit tot een wereldhit, en Chad Kroeger kreeg er gratis de rol van eeuwige kop van jut bij. De rockers haalden de neus op en de radiozenders lachten stilletjes mee met de Canadezen. Maar de stormachtige relatie was van relatief korte duur want ze verdween voor wie ze niet bewust opzocht langzaam uit beeld. Na doorbraakplaat Silver Side Up volgden nog meer albums, maar geen enkele ervan haalde ook maar het commerciële succes. Al kon opvolger All The Right Reasons het succes nog eventjes vasthouden. Uit het oog, uit het hart en voor sommige was het maar beter zo. Opgeven staat echter niet in het woordenboek van het viertal, want met Everything Under The Sun volgt een nieuwe poging. Wie weet schiet deze wel raak.
Het begint alleszins voortreffelijk. Opener “Rattle The Cage” klinkt eerder als metal dan als de radiovriendelijke rock waarmee de heren hun villa’s bij elkaar speelden. Gastgitarist John 5 schuift mee aan, en de verzadigde gitaartonen leggen een stevig fundament waarop je kan bouwen. Samen met “Bones for the Crows” fungeerde de track als vooruitgeschoven single. Wie op basis van dat duo een potige rockplaat verwachtte, kreeg daar alle reden toe. Jammer genoeg zijn het zowat de enige degelijke rocksongs die de plaat rijk is. Maar het mag gezegd worden, de groep hanteert het met verve.
De band nam alleszins zijn tijd. Vier jaar na Get Rollin’ uit 2022 en een succesvolle tour verschijnt nu het elfde studioalbum. ‘Goede dingen kosten tijd’, zegt bassist Mike Kroeger, die vertelt dat de groep niet meer wilde vastzitten in de mallemolen van opnemen, touren en meteen weer opnemen. Achter de knoppen zat de vertrouwde Chris Baseford, met broer Chad als co-producer. Nashville zette mee de toon, al moet je zeker en vast geen countryplaat verwachten. De ontspannen aanpak hoor je vooral in de zachtere momenten, waar de seks- en drankverhalen van weleer plaatsmaken voor iets wat op volwassenheid lijkt.
Volwassen betekent bij Nickelback helaas vooral: zakdoeken bovenhalen. “I Already Know” toont nog aan dat Kroeger een aanstekelijke melodie uit zijn mouw kan schudden, maar de band slaat ook geregeld de zachte weg in. “If I Don’t Go” is een semi-akoestische ballade die netjes doet wat ze moet doen, en “Make Me Love You” gaat lustig verder langs datzelfde tranendal. Achter dat laatste nummer schuilt naar verluidt echt hartzeer, en toch snijdt het nergens diep. Nergens voelen we hoeveel pijn het Kroeger echt gedaan heeft.
Er zijn net iets te veel momenten waar Nickelback de weg kwijt lijkt. “Simple Song” doet zijn titel alle eer aan, en dat is in dit geval geen compliment. Het klinkt alsof vier minuten lang het viertal de ene foute keuze na de andere maakt. De song heeft echt niks om het lijf; less is more, maar het kan ook zo weinig zijn dat er bijna niks overschiet. “Technicolor Steamboat” belooft met die naam een kleurrijke boottocht, maar komt nooit echt van de kade los. Beide liedjes hebben zo weinig eigenheid dat ze zelfs na ettelijke luisterbeurten gewoon opgaan in het niks.
Gelukkig zijn er “Chasin’ Famous” en “Lift Somebody Up”, twee momenten waarop de groep wel weet wat ze wil zeggen en dat zonder omwegen doet. Het adresboek werd opengetrokken voor “Lift Somebody Up” en zo passeren Sammy Hagar, Joe Bonamassa, Tommy Lee en nog enkele rockers. Je hoort de band die ooit stadions vulde en goed weet hoe ze een hook moeten schrijven die blijft plakken. Toch legt net dat contrast het pijnpunt bloot. De plaat wil van zwaar tot zacht alles onder de zon bestrijken, maar laat beide uitersten naast elkaar staan in plaats van ze te laten botsen. De harde opener en de brave ballades lijken van twee verschillende albums te komen, en geen van beide werelden krijgt genoeg ruimte om echt te overtuigen. Dat Baseford al jaren de vaste man achter de knoppen is, helpt evenmin: niemand die de heren eens uit hun comfortzone durfde te duwen. De vier jaar tussenin leverden rust op, maar geen honger.
We twijfelden nog om het album drie sterren te geven, maar de afsluiter gaf de doorslag om toch een halve ster minder te geven. “Last Night Was Fun” toont dat Nickelback het nog altijd niet verleerd is hoe het onze tenen moet laten krullen. Nochtans begint het veelbelovend: een vrolijke indieachtige productie en een oorwurm met een vleugje Stereophonics, een vreemde eend waarop je bij deze heren niet had gerekend. Tot het deuntje uitmondt in een soort halve rap en de tekst het niveau van een uit de hand gelopen vrijgezellenavond nergens ontstijgt. Zo eindigt de plaat na exact drie kwartier en verdwijnt hij zo de platenkast in. Nickelback verdient absoluut beter dan de grappen die het al twintig jaar meesleept, en “Rattle The Cage” toont dat er nog vuur in de kooi zit. Alleen levert de band met deze afsluiter zelf weer de punchline van de grap.
Ontdek “Lift Somebody Up”, ons favoriete nummer van Everything Under The Sun, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
