Wie tegenwoordig naar de muziek van Winona Oak luistert, zou bijna vergeten dat de Zweedse ooit vooral naam maakte onder haar alter ego Oaks. Daarmee zette ze elektronische popmuziek op de wereld en hoewel haar muziek tegenwoordig een stuk organischer klinkt, hoor je hier en daar toch dat er een brug tussen beide gesmeed wordt. De elegante dans tussen indie en elektronica speelt eveneens met emotioneel geladen zang en zo krijg je als luisteraar een overweldigend geheel voorgeschoteld dat bij elke luisterbeurt weer wat verder openbloeit. Na meer dan geslaagde singles als “Horses”, “Do You Hate Me Now” en “Stay the night“, krijgen we nu eindelijk Bloom in vol ornaat te horen.
Met een gedurfde a capella intro begint Oak aan haar langspeler. We leerden “Horses” al kennen als single, maar meteen wordt duidelijk dat de song in het kader van de plaat een belangrijke rol vervult. Alle registers worden voorzichtig opengetrokken terwijl Winona Oak zich een weg baant doorheen een golf van emoties. ‘I just wanna feel what I’ve been feeling’ klinkt het en daarmee is de boodschap niet mis te verstaan. Elf titels lang zal de Zweedse ons onderdompelen in haar hersenspinsels en dromen, hoe duister of vaag die ook mogen zijn en het enige wat je als luisteraar kan en wil doen, is dat ondergaan.
Als er iets is wat Winona Oak bijzonder goed onder de knie heeft op Bloom, dan is het het schetsen van een landschap waarin haar songs tot leven kunnen komen. Zo wekt ze op “Anemone” de illusie op dat je als luisteraar bij ochtenddauw door een weelderig bos wandelt en de dauwdruppels bijna kan proeven. De betoverende setting ondersteunt de kwetsbare kant van het nummer en lijkt zich als een lichtelijk onheilspellend sprookje onder onze huid te nestelen. Bij momenten doet de song denken aan de begindagen van AURORA, dan weer aan Paris Paloma, maar een ding is zeker: “Anemone” is een pareltje dat je om een reden waar je niet helemaal de vinger op kan leggen, diep raakt. Op diezelfde toon gaat Oak verder op “Untie Me” dat door het mysterieuze randje iets van een bezwering weg heeft. En toch is het net het moment waarop alles begint open te bloeien, dat de song helemaal weet te overtuigen. Alsof de toeters en bellen zich al een tijdje verstopten achter de meer traditionele instrumentatie en geduldig hun moment zaten af te wachten.
Vooraleer we te ver afdwalen in een wereld die we pas leren kennen, grijpt de Zweedse ons bij de hand met een blok vol vertrouwde titels. Terwijl we de tranen verdringen op “Breaking Point” voelt het alsof de zachte klanken zich rondom ons verspreiden om vervolgens een stevige knuffel af te leveren. Het heeft iets pijnlijks en tevens werkt de manier waarop de artieste het thema aansnijdt als een pleister op de helende wonde. Langzaam maar zeker merken we echter dat de rustige aanpak die zo kenmerkend is voor het album een tikkeltje afwisseling kan gebruiken. En laat dat nu net spek naar de bek van “Do You Hate Me Now” zijn. De catchy song is een van de meest toegankelijke titels op de plaat en sleept de luisteraar helemaal mee in een verhaal dat niet alleen herkenbaar is, maar ook de mogelijkheid geeft om luidkeels mee te zingen. Dat is iets wat we hiervoor nog niet echt aanvoelden in de muziek en zo blijkt: naast de traditionele ballade op een album, moet er ergens toch ook een voorzichtige meezinger aanwezig zijn.
Vooraleer we helemaal op ons gemak zijn tussen klanken die we reeds kennen en paden die voorzichtig vertrouwd aanvoelen, kiest Winona Oak voor een nieuwe wind. Drie gloednieuwe songs volgen elkaar op net voor het album zijn einde bereikt en daarmee wil de artieste duidelijk nog even uitpakken met alles wat ze in haar mars heeft. Vocaal maakt ze indruk op “Friends”, maar het is net de keuze om onverwachts richting een dansbare track te bewegen die haar muzikale verleden laat doorschemeren. Het voelt bijna alsof ze ons een venster geeft langs waar we in het verleden kunnen kijken. Zoals de titel al duidelijk maakt, kiest Oak er ditmaal voor om niet de romantische liefde te bezingen, maar wel een stem te geven aan hoe belangrijk vriendschap in het leven is. Daar windt ze zelfs geen doekjes om met de woorden ‘I just really need my friends’. En laten we eerlijk zijn, na de storm waardoor de Zweedse ons reeds geloodst heeft, voelt het ook een beetje alsof we vrienden geworden zijn. Al is dat misschien een naïeve gedachte. Of een brug naar een volgende liedje. “Naive” is namelijk een meer toegankelijk klinkende track die door het eenvoudige ritme en meezingbare karakter al snel blijft hangen. Alsof het einde niet altijd te complex moet zijn en Winona Oak vol elegantie de deur openhoudt terwijl we afscheid nemen van een rijk gedecoreerde, intrigerende wereld.
Wie Winona Oak nog niet kende, kan daar met deze plaat maar beter verandering in brengen. De Zweedse singer-songwriter bewijst namelijk dat het geheel zo veel meer is dan de som der delen. Bloom is een plaat waarvan je de songs individueel ongetwijfeld zal appreciëren, maar waarbij het complete werk van zo’n meerwaarde is dat je met plezier de tijd neemt om erbij te gaan zitten en écht te luisteren. Alsof de wereld even achter de deur opgesloten wordt en het enige landschap waarin je je wil hullen datgene is dat Winona Oak zorgvuldig en schijnbaar moeiteloos weet te schetsen op haar tweede album.
Ontdek “Anemone”, ons favoriete nummer van Bloom, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
