Terwijl de wereld vergaat, zet iemand ergens nog een kop thee. Met dat beeld legt Max Richter uit waar de titel over zijn nieuwe album gaat. Dat hij de grote ramp via het kleine menselijke gebaar benadert, verrast wie zijn oeuvre kent allerminst. Al sinds Blue Notebooks (2004) bouwt de Brits-Duitse componist aan een universum waarin klassieke orkestratie en elektronica elkaar moeiteloos vinden. “On the Nature of Daylight” uit dat album groeide uit tot een van de meest gebruikte stukken hedendaagse muziek in film, van Shutter Island tot Arrival. Daarna volgden onder meer zijn herwerking van Vivaldi’s vier seizoenen, de achturige slaapcompositie Sleep en de score voor The Leftovers. De sountrack voor Hamnet leverde hem dit jaar zijn eerste Oscarnominatie op. Ook in België heeft Richter een trouwe fanbase, zoals bleek tijdens zijn passage op Gent Jazz in de zomer van 2025.
Die fans krijgen met While The Flood Rages opnieuw een plaat die de grenzen tussen disciplines aftast. De muziek komt uit MaddAddam (2022), het ballet dat Richter samen met choreograaf Wayne McGregor maakte naar de dystopische trilogie van Margaret Atwood. Na Infra (2010) en Woolf Works (2017) is het al hun derde grote samenwerking. Toch is dit geen soundtrack: Richter haalde de balletmuziek uit elkaar om ze te herschikken tot een zelfstandig traject van vijftien nummers in drie acts. Orkest, het Tenebrae Choir, elektronica, bewerkte veldopnames en uiteraard piano lopen daarbij voortdurend door elkaar. Kennis van Atwoods boeken heb je niet nodig om mee te gaan in het verhaal.
De eerste act zet de ramp in gang. Opener “Wave After Wave” vertrekt van een opname van de oceaan die Richter omvormt tot een trage pols, bijna een hartslag die je meteen onder de huid kruipt. In “Their Eerie Music” nemen elektronische texturen het over. Het titelnummer is Richter op zijn herkenbaarst: vijf minuten piano en strijkers die met een eenvoudige, hypnotiserende figuur de chaos even op afstand houden. Die chaos breekt pas echt los in “The City Was A Chaos”, een van de meest elektronische nummers die Richter ooit maakte. Dichte lagen schuiven over elkaar heen tot alles verzadigd raakt. Afsluiter “Quiet” brengt daarna rust met een sober dalend pianomotief, een melodie die we later nog terug zullen horen.
In de tweede act botsen natuur en machine. “Tell The Bees” klinkt pastoraal en bijna folkachtig, met het zoemen van bijen op de achtergrond. Dat idyllische beeld houdt geen stand: het nummer vloeit over in “Data Ballistics”, waarvan de ritmes zijn opgebouwd uit gemanipuleerd geweervuur. Hier zie je bijna de hoekige, schokkerige bewegingen van McGregors dansers voor je. Toch blijft er een broze harmonie overeind. In “O Let Me Not Be Proud” vinden koor en elektronica elkaar, terwijl “A Sweet Air” het motief van “Quiet” in een veranderde gedaante laat terugkeren.
De slotact gaat over wat na de vloed komt. Titels als “Amniotic” en “Dawn” spreken van een geboorte en een nieuw begin. In “Dawn” en “Background Radiation” smelten koor, orkest en elektronica samen tot één weefsel, al herinnert die achtergrondstraling eraan dat de schade niet zomaar verdwijnt. Het pianomotief uit “Quiet” vindt zijn eindbestemming in “Now We Can Sing”, de eerste single die we al mochten ontdekken en wat ons betreft het beste nummer van het album. Meer dan elf minuten lang bouwen de strijkers zich op tot een euforisch hoogtepunt, waarna een koor het overneemt. Na de veertien voorgaande nummers krijgt die finale nog meer gewicht. Terwijl de wereld vergaat, zingt er dus toch iemand.
While The Flood Rages is geen plaat om tussendoor op te zetten. Wie de drie acts in één ruk beluistert, hoort hoe Richter met een handvol motieven een volledig verhaal vertelt. Het mooiste daarvan is dat heerlijke pianomotiefje, dat niet toevallig telkens een act afsluit. Na elke golf van chaos of geweld klinkt het als een belofte dat er hoop blijft. Wie hem al jaren volgt, zal daar weinig verrassing in vinden. De sterkste momenten zitten net waar hij die vertrouwde schoonheid laat botsen met ruis, geweervuur en machinegedreun. Daarmee toont Richter dat hij na meer dan twintig jaar nog altijd nieuwe wegen zoekt binnen zijn eigen universum. Tegelijk vangt While The Flood Rages treffend de tijdsgeest van vandaag: in een wereld vol klimaatangst, oorlogsgeweld en technologie die ons boven het hoofd groeit, herinnert Richter ons eraan dat hoop nog altijd mogelijk is.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Now We Can Sing”, ons favoriete nummer van While The Flood Rages, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
