Wie een studio heeft vol instrumenten, moet oppassen dat het geen museum wordt. Johnny Marr dacht er precies zo over en deed onlangs bijna honderd gitaren uit zijn eigen collectie van de hand. ‘Ik wilde niet dat mijn werkplek in een museum veranderde’, vertelde hij daarover aan de BBC. Een straffe beslissing voor een man wiens gitaargeluid dik veertig jaar lang is nagespeeld door hele generaties, maar je hoort er op The Age of Everything de logica van. Stilstaan is achteruit gaan moet hij gedacht hebben. Maar hij kijkt niet achteruit en brengt geen eerbetoon aan zijn eigen erfenis.
De heer Marr heeft zijn solocarrière intussen stevig uitgebouwd, en wie hem de voorbije jaren op een Belgische weide zag passeren, weet dat hij daar niet staat om nostalgie te verkopen. Zo stond hij in 2025 in Brugge op de affiche van Cactusfestival, en eerder deze zomer scheurde hij uit de startblokken op Live is Live in het Antwerpse Middenvijver Park. Die energie zit in de nieuwe plaat gegoten: de songs zijn kort gehouden en de arrangementen blijven slank. Momenten waarop de ideeën langer blijven rondhangen dan nodig zijn er amper te bespeuren, waardoor er een goed tempo in de plaat zit. Een gitarist die zijn collectie uitdunt, blijkt ook in de studio geleerd te hebben wat hij weg kan laten.
Het klankbeeld is dan ook opvallend helder. Geen muren van overdubs met toeters en bellen, wel die herkenbare gitaarlijnen die bovenaan de mix liggen terwijl de bas laag en rond blijft brommen. De drums klinken droog en strak. Zeker bij de snellere nummers klinken ze zelfs een tikkeltje mechanisch, en pas wanneer er synths opduiken krijgt de productie wat meer diepte. Marrs stem blijft wat ze altijd geweest is: niet zijn grootste instrument, wel een die precies genoeg warmte heeft om de melodieën te dragen. Hij zingt zelden boven zijn kunnen en dat mag je ook een kunst noemen; je eigen sterkte kennen is één, je eigen ‘zwakte’ zien en er met omgaan maakt je een straffe muzikant.
“Spin” werd als eerste schot voor de boeg gelost en vat die aanpak mooi samen: een nerveus, voortrollend gitaarmotief, een ritmesectie die geen seconde lost en een refrein dat sneller binnen is dan je verwacht. Het is het soort song waarvan je na één keer luisteren al de gitaarpartij in je hoofd hebt zitten, terwijl de tekst ondertussen een stuk donkerder blijkt dan de melodie doet vermoeden. Tweede vooruitgeschoven single “Ophelia” doet net het omgekeerde: trager, zwaarder, met een refrein dat zich pas na een paar beurten openvouwt. De twee samen tekenen het speelveld van de plaat uit.
Rond die twee groepeert zich een reeks nummers die duidelijk uit dezelfde sessies komen. De eerste helft leunt op tempo, met songs die op een enkele gitaarfiguur gebouwd zijn en daar vervolgens de hele rit op blijven draaien. In “It’s Time” steekt het verleden toch even de kop op: die hoge arpeggio’s en dat lichtvoetige gitaarloopje boven een stuwende bas, daar hoor je The Smiths duidelijker dan waar ook op de plaat, maar het blijft bij invloed, nergens neigt het naar imitatie. Verderop wordt het beschouwender: de synths krijgen meer ruimte en het tempo zakt een beetje in. “Just Once More” is daar het mooiste voorbeeld van, met een bridge die plots een andere kant uitgaat en een tweede gitaar die zich halverwege bij de eerste voegt en het hele nummer optilt.
Toch blijf je hier en daar op je honger zitten. Marrs methode om een goed motief zoeken en daar een song rond te bouwen, levert doorheen het album een paar nummers op die te veel op elkaar beginnen te lijken; dezelfde opbouw, dezelfde dynamiek, hetzelfde soort refrein dat één keer te vaak terugkomt. En waar hij zijn teksten laat ademen, zoals in de rustigere passages, voel je meteen hoeveel sterker dat werkt dan de songs waarin de woorden vooral het ritme moeten volgen. Een paar ideeën worden aangesneden en dan netjes afgerond voor ze echt ergens uitkomen. Als geheel klopt The Age of Everything wel. De volgorde is slim gekozen, met de energieke songs vooraan en de bedachtzame achteraan, en de productie blijft van begin tot einde consequent. Misschien leggen we de lat voor Marr een beetje hoger gezien zijn verleden? Marr doet wars zijn eigen zin en heeft ondertussen toch maar mooi zijn museum opgeruimd en speelt gewoon verder.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Ophelia”, ons favoriete nummer van The Age of Everything, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
