Nu de dagen stilaan weer wat korter worden, de avonden wat gezelliger en de sfeer wat weemoediger, grijpt men al sneller naar melancholische muziek. De Deense Fine heeft dat goed begrepen en schetst met haar dromerige popklanken een vaag beeld dat helemaal past bij de tijd van het jaar. Nadat ze eerder dit jaar de AB Club onderdompelde in nu eens zweverige, dan weer elektronische klanken, werkt ze nu volop aan een nieuw album dat op 23 oktober moet verschijnen. Na onder meer “Run” en “I Could” is “Sometimes I rush” de volgende song die we daarvan te horen krijgen en dat is er meteen eentje die z’n naam helemaal waarmaakt.
Met amper anderhalve minuut totdat “Sometimes I rush” zijn einde bereikt, zou je denken dat de Deense geen tijd te verliezen heeft. En toch is niets minder waar, want naar goede gewoonte neemt de artieste haar tijd om de muziek te laten openbloeien. De song blijft ietwat in een loop draaien waardoor je als luisteraar alle besef van tijd kwijtraakt en steeds verder lijkt te dwalen in de diepte die Fine gaandeweg blootlegt, tot we plots geconfronteerd worden met stilte. Echt verrassend is het nummer niet en daar zit de beperkte lengte ongetwijfeld ergens voor tussen, maar laat het net die eenvoud zijn die ervoor zorgt dat het waarschijnlijk een lijmende functie zal vervullen op de plaat.
