Wie houdt er nu niet van warme, romantische soul die je meteen enkele decennia terug in de tijd katapulteert? Thee Sinseers weet in ieder geval bijzonder goed hoe je dat gevoel moet oproepen. De elfkoppige band rond Joey Quiñones duikt op zijn tweede album Love Stories opnieuw in de soul uit de jaren vijftig en zestig. De titel verraadt eigenlijk al waar het allemaal om draait, want elf nummers lang krijgen we verschillende kanten van de liefde te horen. Soms is die mooi en zorgeloos, soms doet ze pijn en soms blijft er vooral een groot verlangen achter. Het resultaat voelt warm en vertrouwd en laat je het ene moment hopeloos verliefd achter, om je even later te doen verlangen naar een liefde die je misschien niet eens hebt.
“Oh Love” zet die toon meteen met enkele lage saxofoon noten, waarna zachte gitaren, een diepe bas en eenvoudige drums het ritme neerleggen. Veel meer is er niet nodig voor Quiñones om alle aandacht naar zich toe te trekken. Zijn soulvolle stem schiet moeiteloos de hoogte in en maakt zelfs een eenvoudige tekst over hoe goed liefde met iemand kan voelen bijzonder mooi. “Did Ya Know?” heeft daarna meer groove dankzij de combinatie van de bas en een funky gitaarlijn, terwijl ook de toetsen wat nadrukkelijker aanwezig zijn. De zang blijft tijdens de strofes vrij eenvoudig, maar zodra het refrein binnenvalt, gaat Quiñones hoger zingen en sluiten de achtergrondstemmen prachtig aan. Het is lang niet altijd rozengeur en maneschijn waarover hij zingt, maar de harmonieën maken het wel bijzonder gemakkelijk om erin mee te gaan.
Op “There She Goes” wordt dat samenspel tussen de verschillende stemmen nog belangrijker. Het begint rustig, maar in het refrein nemen de achtergrondvocalen de bovenhand. Daardoor wordt de emotie van het verhaal nog wat groter en krijgt het geheel zelfs iets tragisch. Tegen het einde gaat Quiñones nog eens prachtig de hoogte in, terwijl saxofoon en trompet meer ruimte krijgen. Het kan gelukkig ook een stuk eenvoudiger, zoals op “Let ‘Em Shine”. Daar blijft de instrumentatie vrij sober en zijn het vooral de kerkelijk klinkende toetsen die opvallen, voor het refrein opnieuw helemaal wordt opengetrokken door de zang. Thee Sinseers heeft duidelijk een formule gevonden die werkt. Veel liedjes worden klein gehouden, maar op de juiste momenten zorgen de harmonieën, blazers of vocalen ervoor dat alles toch wat groter aanvoelt.
“What Can I Do?” weet binnen al die liefdesverhalen misschien wel het hardst te raken. Het begint opnieuw eenvoudig en rustig, met instrumentatie die bijna iets zwoels heeft, maar daar staat een veel pijnlijker verhaal tegenover. Quiñones zingt over iemand die er niet meer is en de leegte die achterblijft wanneer je niet goed weet hoe het allemaal zonder die persoon verder moet. Wanneer hij in het refrein zingt ‘life keeps on passing me by / you are the reason why’, wordt dat gevoel plots heel tastbaar. Zijn stem klinkt kwetsbaar en de manier waarop hij de woorden uitrekt, geeft ze nog meer gewicht. Tegelijk is dit zo’n nummer dat toont hoeveel kleine details er eigenlijk in Love Stories verstopt zitten. De band zet nooit overdreven veel instrumenten op de voorgrond, waardoor je bij iedere luisterbeurt weer een klein gitaarlijntje, een toets of een blazer kunt ontdekken. Dat maakt “What Can I Do?” niet alleen een van de meest introspectieve, maar ook een van de mooiste nummers van de plaat.
Die aandacht voor detail blijft belangrijk, want Thee Sinseers zoekt het niet in grote verrassingen of drastische veranderingen. De groep speelt vooral goed met een geluid dat al tientallen jaren bestaat. “Minute By Minute” voelt bijvoorbeeld nog sterker alsof het rechtstreeks uit de jaren vijftig komt, waarbij de saxofoon ditmaal het nummer leidt. Opnieuw valt vooral op hoe sterk de band zijn refreinen opbouwt. Ze worden niet plots bombastisch, maar bloeien door de achtergrondstemmen op een heel natuurlijke manier open. Dat vertrouwde karakter zorgt er ook voor dat de plaat soms wat veilig aanvoelt. Toch valt daar moeilijk lang over te klagen wanneer de bas lekker diep klinkt, de gitaren en toetsen elkaar zo mooi aanvullen en Quiñones vocaal voortdurend indruk maakt.
Natuurlijk komt ook aan iedere love story ooit een einde en Thee Sinseers neemt daar opvallend genoeg twee nummers de tijd voor. “She Was In Love” begint met hoge toetsen en vertelt over een vrouw die verliefd was, terwijl hij zelf niet doorhad wat er recht voor hem stond. Pas wanneer het te laat is, lijkt het besef te komen dat zij misschien wel de ware was. Het mooie is dat niet ieder lied aanvoelt als een persoonlijke bekentenis. Quiñones zingt soms eerder alsof hij het verhaal van iemand anders doorvertelt, waardoor het album steeds meer als een verzameling kleine verhalen begint te voelen. Liefde is daarbij niet één groot gevoel, maar iets dat telkens bij andere mensen en in andere omstandigheden terugkomt.
Met “While You Were Sleeping” trekt de band dat idee uiteindelijk helemaal door. De instrumentale opening heeft iets wat je gegarandeerd ooit in een romantische film uit de jaren vijftig of zestig hebt gehoord, alsof de aftiteling ieder moment kan beginnen te rollen. En eigenlijk past dat perfect. Love Stories voelt na elf nummers een beetje als zo’n oude film waarin verschillende vormen van liefde voorbij zijn gekomen. Soms loopt het goed af, soms beseft iemand te laat wat die had en soms blijft er alleen verlangen over. Thee Sinseers vindt de soul daarmee absoluut niet opnieuw uit en blijft behoorlijk dicht bij een vertrouwde formule, maar speelt die wel met enorm veel gevoel en oog voor detail. Met zulke vocalen, warme blazers, diepe baslijnen en prachtige harmonieën kan er dan ook maar weinig misgaan.
De elfkoppige band kleedt zich ook volledig in de stijl van zijn muziek en dat kan je live bewonderen op 23 september in TivoliVredenburg, 24 september in De Oosterpoort, 25 september in BIRD, 26 september in Tolhuistuin en 27 september in Trix.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “What Can I Do”, ons favoriete nummer van Love Stories in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
