Twintig jaar geleden ruilden Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero de moshpits van de Mexicaanse metalscene in voor de straathoeken van Dublin. Daar werden ze Rodrigo y Gabriela, een duo dat met niets dan twee akoestische gitaren een geluid vond dat geen drummer of bassist nodig had, hun instrumenten tegelijk getikt, geslagen en gedempt tot slagwerk én snaarinstrument.
Hun doorbraak kwam er in 2006 met het zelfgetitelde album Rodrigo y Gabriela, het startpunt van een oeuvre dat intussen twee decennia, een Grammy en een trouw, wereldwijd publiek telt. Sánchez en Quintero waren toen ook nog een koppel, tot ze in 2012 hun romance beëindigden zonder dat het hun samenspel raakte: op het podium bleven ze het onafscheidelijke duo dat een zaal binnen enkele minuten kan stilkrijgen. Voor hun nieuwe studioalbum, OurHome, trokken ze naar Tokio en namen ze het op in NK Sound. Zelf geproduceerd, zoals altijd, maar deze keer met Japan als klankbord.
De plaat dankt haar naam aan een wandeling in Melbourne, waar het duo na een tournee door Japan en Australië langs een sociale woontoren liep met een bord waarop ‘OUR HOME’ stond. Sánchez nam een foto en die werd de cover: een anoniem gebouw waar iemand een naam op heeft geplakt, precies het idee dat thuis geen plek is maar een toestand. Pijnlijker was het begin ervan. Na maanden zonder creatieve richting schreef Sánchez de openingstrack “OurHome” naar aanleiding van het overlijden van hun studiokat Pelusa, met de cello van Hiyori Okuda die de gitaren ruimte geeft in plaats van ze op te jagen. Het is het nummer dat de rest van de plaat in gang zette. “Somos Como Tú” is het enige nummer waarop gezongen wordt en dat blijft vreemd: bij een duo dat twintig jaar lang bijna alles zonder woorden zei, voelt een stem bijna als een instrument te veel.
Op “Akatsuki” schuift de Japanse jazzpianiste en componiste Hiromi als gast mee aan, waarna piano en gitaar een gelijkwaardig gesprek voeren. Rodrigo speelt met de razendsnelle precisie die we van hem kennen, tot Hiromi in het midden het overneemt met een uitgesponnen pianosolo. De titel is Japans voor dageraad, maar het duo pikte hem op bij de ninja-organisatie uit Naruto, een serie die Gabriela tijdens nachtelijke studiosessies keek. Beide betekenissen passen, namelijk schemerig aan het begin, helder tegen het einde.
Verspreid over de plaat staan ook nummers die het vertrouwde recept niet verlaten. “Flying Underground”, “Quicksand” en “MADitation” doen wat Rodrigo y Gabriela al jaren doen en doen dat goed, maar wie de vorige platen kent, hoort er weinig nieuws in. Toch staan er ook pareltjes te ontdekken, zoals “Monster”, dat mysterieus opent en gaandeweg via gitaarpercussie uitbreekt naar een metalsound met een ingenieuze compositie waar menig metalband jaloers op zou zijn. “Astrum In Corpore” bekoort ons eveneens, dit mede door de toevoeging van de terugkerende cello van Okuda. Op “Is In Your Pocket” krijgen de twee gitaren gezelschap van een derde dankzij Yukihiro Atsumi. Rodrigo zag deze spelen op een straatfestival in Kyoto en nodigde hem meteen uit voor een samenwerking. Atsumi vertaalt muziek uit de Edo-periode naar de nylongitaar, een instrument dat in dat tijdperk in Japan nog niet bestond, en deed er vijftien jaar over om dat onder de knie te krijgen. Het resultaat is een boeiende dialoog tussen verschillende gitaarstijlen.
Het absolute hoogtepunt van de plaat is de afsluiter. “Simurgh” duurt bijna elf minuten, ruim het dubbele van de rest van de plaat en gebruikt die ruimte ook. Het nummer schuift namelijk van bijna klassieke rust naar stevige bluesrock en weer terug. Na viereneenhalve minuut valt Marty Friedman in met elektrische gitaar en het nummer kantelt. De ex-Megadeth-gitarist woont al decennia in Japan, wat hem hier dubbel op zijn plaats maakt. Hij verbindt het metalverleden van het duo met de Japanse insteek van de plaat. Even later komt de cello van Okuda erbij, kort een adempauze, tot Friedman opnieuw invalt en alles samen naar een climax toewerkt. Wat daarna overblijft, zijn Rodrigo en Gabriela met hun twee akoestische gitaren, rustig en zonder percussie. Leuk weetje: de simurgh is een vogel uit de Perzische mythologie, waar dertig vogels hem gaan zoeken om te ontdekken dat ze hem zelf zijn. Zo komt ook dit nummer thuis, precies zoals de plaat het in zijn titel beloofde.
OurHome is al bij al een gevarieerde plaat en niet altijd een verrassende. Wanneer Rodrigo y Gabriela op automatische piloot gaan, horen we dat. Maar ook dat blijft spelen op een niveau waar weinigen bij komen en waar ze wél durven, zijn ze beter dan ooit. Dat een duo halverwege de wereld moest reizen om terug te vinden wat het al had, mag je gerust een geslaagde omweg noemen.
Wie het virtuoze duo aan het werk wil zien, kan terecht op 13 april 2027 in de Ancienne Belgique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Simurgh”, ons favoriete nummer van OurHome, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
