Even een flashback naar april 2013. Dertien jaar geleden heeft Record Store Day nog niet de weerklank die het vandaag heeft. Het is vooral een gezellige gelegenheid voor bands groot en klein om te verbroederen, korte setjes tussen de bakken vinyl van platenzaken te spelen, en rechtstreeks in contact te treden met muziekliefhebbers. Het is tijdens het wachten op een ander bandje – we weten echt niet meer wie – dat we voor het eerst kennismaken met Matt Watts. De Amerikaan uit Montana is dan al enkele jaren de liefde gevolgd naar België en timmert aan een muzikale carrière. Zijn begeleidingsband die dag? The Calicos. Jawel, de americanagroep die vijf jaar later Humo’s Rock Rally zou winnen. Het korte setje is ons bijgebleven om verschillende redenen. Ten eerste dreven Matt Watts’ songs in een aangenaam sausje van rootsrock, al moest de kruiding nog iets meer op punt gesteld worden. En daarnaast openbaarde de jongeman een glimp van zijn grote talent om breekbare songs ten berde brengen, toen hij solo het publiek muisstil kreeg terwijl zijn begeleidingsband al lang in de platenbakken stond te snuffelen. Het zaadje was gepland: Matt Watts moesten we in de gaten houden.
Toegegeven, net als vele anderen hebben we dat te weinig gedaan. Queens en How Different It Was When You Were There zijn twee fantastische soloalbums van Matt Watts, die we na de release nog veel te weinig hebben opgelegd. Pas nadat songwriter in 2024 veel te vroeg besloot uit het leven te stappen, luisterden we terug naar laatstgenoemde. Gedrenkt in melancholie en hunkering leek liefdesverdriet het centrale thema van die plaat. Toch zaten er diepere zaken in. Heimwee naar Montana, hoewel daar ook niet alles van een leien dakje liep. Een en ander zorgde voor een trauma dat Matt Watts altijd onzichtbaar met zich meesleepte, hoe aimabel en sociaal hij ook was. Om het trauma koest te houden, vluchtte Watts met regelmaat in drank en drugs. Vrienden en vriendinnen – vele uit het muzikantenwereldje – zien dat hun makker het moeilijk heeft en bieden steun waar het kan. Met hulp van boezemvriend Stef Kamil Carlens lukt het zelfs om clean te worden. Hoewel hij zich in België geborgen voelde tussen zijn nieuwe ‘familie’, kreeg het monster hem in 2024 toch weer te pakken. Matts Watts herviel, en de finale stap naar de andere kant bleek onvermijdelijk.
Restless Kind is het laatste album dat kort voor zijn overlijden door hem zelf werd voltooid, geproduceerd door de Senegalese Brusselaar Bai Kamara Jr. Het verschijnt vandaag via Starman Records op vinyl, en wordt later beschikbaar gesteld op de streamingdiensten. Zeer opvallend is de openhartige inkijk in het Amerikaanse deel van Matt Watts’ leven die we op deze sobere plaat krijgen. Wie net als ons aan zijn lippen hangt, hoort miniatuurromans over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde zoals in het enige vrijgegeven nummer “Love Don’t Come Easy This Way”. Meer dan discreet gebrachte woorden en een akoestische gitaar zijn op Restless Kind niet nodig om zeer diep te snijden. “Hard mama” is bijvoorbeeld een hartenkreet van een song waarin Matt Watts zijn oneerlijke strijd met het leven open en bloot op straat gooit.
Dat de singer-songwriter worstelde met het niet afgesloten leven in Montana komt ook duidelijk ter sprake in “For Billie”. De lyrics zijn geen sneer naar de Belgische kliek, wel een hint dat oude vriendschap blijft plakken: ‘Old friends just can’t let go / The new ones come around / And act like they know us / But I just believe in time’. Niet alles op Restless Kind komt even rauw binnen. Gelukkig maar. “Angele” ligt bijzonder aangenaam in het gehoor. Dichter bij een popsong komt Matt Watts niet op dit album. We zijn er nog steeds niet uit of hij in dit lied zijn geliefde roesmiddelen aanbidt, dan wel zijn diepste demonen uitlacht. Het titelnummer drijft dan weer op een countryritme en bezingt het licht dat altijd schijnt, hoe rusteloos je je ook voelt. Door deze meer luchtige passages wordt deze postume release best een aangename, troostende luisterervaring.
Verwacht trouwens niet alle antwoorden te krijgen op Restless Kind. Luister het binnenkort op de streamingdiensten en koop nu al het album op vinyl, omdat dit een prachtige, sobere postkaart is van een talent dat ons veel te vroeg is ontvallen. Een laatste sprankel van de folky troubadour die Matt Watts was.
