Een paar jaar geleden leerden we ADÉLA kennen als een van de deelnemers aan de realityshow/talentenjacht Dream Academy op Netflix. Het Zuid-Koreaanse HYBE en Amerikaanse label Geffen sloegen voor het eerst de handen in elkaar met een wel heel specifiek doel: een wereldwijde meidengroep lanceren. De Slovaakse ADÉLA schopte het niet tot de groep die we ondertussen kennen als KATSEYE en dat is misschien wel het grootste cadeau dat ze haar konden doen, want de laatste weken en maanden lijkt de artieste plots het heetste gespreksonderwerp in de muziekwereld. Met spraakmakende shows op tal van festivals doet ze niet alleen meisjes in Slovakije dromen van een internationale carrière, maar lijkt ze ook stevig op weg een grote naam in de popwereld te worden. Een volwaardig album in de vorm van PRIMA is alvast datgene wat nog ontbrak in het verhaal dat ze met een dikke, vette roze stift schrijft.
Die roze lijn trekt ADÉLA door in de gehele stijl van haar album: een knipoog naar haar training als danseres, gaat hand in hand met een zekere vorm van rebelsheid in haar muziek. Geen voorgekauwde popdeuntjes die nét een tikkeltje te herkenbaar klinken, maar rauwe songs die ook de schaduwkant van het leven belichten, zorgden er al gauw voor dat de Slovaakse de critici kon overtuigen. “KGB” opent het bal en doet dat meteen in ware ADÉLA-stijl: zonder compromissen. Begeleid door een stevige elektronische productie, vergelijkt de artieste haar tijd in Amerika met de KGB ofwel de geheime dienst in het Sovjettijdperk. Ze wil daarmee op geen enkele manier banden met Rusland aanhalen, maar benadrukt eerder hoe nauwgezet ze alles observeerde. Het is een statement dat geen twijfel laat: het lange en harde werken in stilte mag nu gehoord worden en dat horen we meer dan ooit op PRIMA.
Toch zijn het niet de flitsende popproducties, maar net de goudeerlijke teksten die de aandacht trekken. Zo verwijst ze op “Nicole Kidman” onmiskenbaar naar de Australische actrice, maar lijkt ze de thematiek van de song vooral op zichzelf te betrekken. Het heeft daardoor tegelijk iets algemeens en toch ook iets persoonlijks. Dat dit alles gebeurt bovenop een opvallend zachtere instrumentatie, waardoor het geheel iets weg heeft van pakweg Coco & Clair Clair, komt de song alleen maar ten goede. Het mag dan ook duidelijk zijn dat ADÉLA vooral gezocht heeft naar de juiste jasjes om haar verhalen in te presenteren. Dat bewijst ook “I’m The Man”, een titel die weinig aan de verbeelding overlaat in een wereld waar mannen het nog steeds iets te vaak voor het zeggen hebben, al lijkt de artieste hier vooral haar eigen liefdesleven onder de loep te willen nemen. De beat herbergt iets onheilspellends, terwijl de zang net boterzacht over de productie glijdt, waardoor de song een mysterieus randje krijgt en net dat is wat we van de artieste willen.
Even op adem komen kan ongeveer halverwege met “Hitachi” dat de eer krijgt om als ballad een plekje te veroveren tussen al het popgeweld op PRIMA. Een korte blik op de credits van de breekbare song leert ons meteen waarom het geheel een ietwat bekend klinkend randje heeft. Niemand minder dan Julia Michaels leverde namelijk een bijdrage aan de song, al voelt het op geen enkel moment alsof ADÉLA in een bestaand keurslijf moet passen. De zachte zanglijn en het emotioneel geladen pianospel lijken niet meteen de plek voor een referentie naar de Hitachi Magic Wand, ofwel een massagetool die vooral als seksspeeltje gebruikt wordt. Net die ietwat luchtige vermelding herinnert ons eraan dat de Slovaakse geen taboes uit de weg gaat. Tussen de lijnen door herbergt het nummer een gevoel van verlangen en liefde, al lijkt de twintiger ook te begrijpen hoe vergankelijk die kan zijn.
Tussen duistere elektronica en glinsterende klanken lijkt ADÉLA zich een weg naar sterrenstatus te zingen en te dansen. Hoewel ze het vaak moeilijke en geromantiseerde artiestenleven bezingt op “Starving Artist” voelen we ook een verleidelijke, uitdagende sfeer die ons diep de nacht in wil sleuren. Toch zit het venijn vaak in de staart en dat is op PRIMA niet anders. “Therapy” en het hitje “Ain’t In LA” vormen een ijzersterk tweeluik dat even tijd nodig heeft om volledig door te dringen. Waar ze eerder op het album vooral bezingt hoe ze mannen domineert, moet ze ditmaal toch toegeven dat de industrie waarin ze werkzaam is haar er vaak toe dwingt zich te plooien naar de wensen van oude, witte mannen. Maar ADÉLA gaat verder dan dat en toont op “Therapy” ook dat het achterlaten van haar familie een zware emotionele last is. Een aardig staaltje songwriting dat zijn breekbaarheid deels in balans brengt met een hyperpop-achtige productie. Dat zorgt ervoor dat er wat meer afstand ontstaat tussen de artieste en haar muziek.
Het harde werk en alle opofferingen die ze beschrijft, hebben uiteindelijk wel hun vruchten afgeworpen en dat wordt gevierd op slottrack “Ain’t In LA”. De afgelopen weken wist de song al miljoenen streams te verzamelen en we begrijpen maar al te goed waarom. ADÉLA laat jongeren uit gebieden waar dromen waarmaken misschien niet zo vanzelfsprekend is toch groots dromen. Je hoeft niet in Los Angeles te wonen om groots te dromen, want alles wat je nodig hebt, zit al in je. Het heeft iets cathartisch, alsof de wereld plots aan je voeten ligt en alles net wat minder onoverkomelijk voelt. En daarmee sluit de popster haar debuutplaat af met een ijzersterke popsong en niet te missen boodschap: ’the baddest bitches ain’t in LA’.
Voor heel wat leeftijdsgenoten lijkt ADÉLA het onmogelijke te doen. De Slovaakse gooide alle vooroordelen overboord en besloot dat kleine stemmetje in zich te volgen dat ervan overtuigd was dat het écht wel kon lukken. En dat zouden we zowaar wat vaker moeten doen, want in korte tijd groeide ze uit tot dé popsensatie van het moment. Met pakkende teksten, een vleugje rebellie en vooral een strakke visie weet de twintiger de echte wereld op bijzondere wijze te verpakken in een album waarin geen ruimte is voor compromissen en voorgekauwde formules.
ADÉLA staat op 25 januari in La Madeleine te Brussel en een dag later in TivoliVredenburg in Utrecht. Beide shows zijn reeds hopeloos uitverkocht.
Ontdek “Ain’t In LA”, ons favoriete nummer van PRIMA in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
