Het is ongepast om een review te schrijven nadat je een album een enkele keer hebt beluisterd. We hadden de nieuwe plaat van het Amerikaanse Allah-Las opgelegd en toen de eindnoot door de luidsprekers klonk, waren we de vulpen al aan het dopen in het snelst werkende gif dat we konden vastkrijgen. Het was muzak waar zelfs discounters zoals Wibra, Zeeman en Action voor zouden passen als achtergrondmuziek in hun kille panden. Het was gebroddel in de marge en het moest waarschijnlijk passen in het plaatje van kunstige, moedige muziek. We vonden het brol van de ergste soort, een pijniging voor de oren, zodanig dat ze afsnijden welgekomen rust zou brengen. Bref, we vonden het een ontzettende kutplaat, punt. We liepen te ijsberen in onze woonkamer en voelden dat er iets niet klopte. Matthew Correia, Spencer Dunham, Miles Michaud en Pedrum Siadatian uit Los Angeles hadden naar onze smaak alleen nog maar goede tot heel goede platen uitgebracht, en nu dit? Het plaatje klopte niet, letterlijk en figuurlijk. Wat blijkt nu?
Dit is wat in het wereldje een groeiplaat genoemd wordt! Deze lp zet je – voor de eerste keer alleszins – niet eventjes op terwijl je een salontafel aan het boenen bent of vetvlekken op je T-shirt bestrijdt met ossengalzeep. Neen, hier ga je voor zitten. Hier vul je eventueel je bad voor met heet water dat je aderen vervaarlijk opent om dan, met een kaarsje aan, de plaat rustig te beluisteren. Zo gezegd, zo gedaan. En wat blijkt nu? Wow, wat een coole plaat is dit geworden! Zoek gerust zelf eens wat scenes op van Star Wars die zich afspelen in galactische bars waar bands van weirde aliens ten hoor of ten dans spelen; ziedaar wat Sirenas durft te doen met de gedachten van een luisteraar. We dachten ook nog aan een scene uit de film Contact met Jodie Foster, want ja, het klinkt allemaal best buitenaards wat Allah-Las hier uit de instrumenten heeft getoverd.
Openingstrack “Pasiphaé” vinden we gemaakt om ons te laten wennen aan het nieuwe geluid van het viertal. Het klinkt allemaal nogal melig en we vinden zelfs dat het wat onafgewerkt en monotoon klinkt, maar we zitten de eerste song even uit om dus gewoon te worden aan die luie, gezapige synthsound. Daarna gaan de registers totaal open met “Pt. Conception”, een song die al was uitgegeven als single enkele maanden geleden. Hoe chill kunnen gitaarpartijen eigenlijk klinken? Nog een tipje terloops; zet gerust ook de video’s eens op die de band bij de muziek heeft gezet. Je hersenen gaan er in een veel lager toerental van beginnen draaien en volgens ons is dat eigenlijk de hele bedoeling van de Amerikanen. Even loskoppelen van de dagdagelijkse realiteit, onthaasten door het beluisteren van een lp’tje! Het is voor de eerste keer dat Allah-Las een plaat uitbrengt met volledig instrumentale muziek en we snappen waarom. Stemmen en zang zouden de nummers te ‘menselijk’ maken en het is net de sterkte van het hele concept om alles buitenaards te laten klinken. Goed gezien, vinden wij!
“Snakes of Hydra” lijkt wel een funksong die gemaakt is op de planeet Gliese 12 b, die aardachtige reus op veertig lichtjaren van hier. Wat een groovy baslijntje! Het doet ons een beetje denken aan “Theme From Shaft” van de onvolprezen Isaac Hayes. Wanneer we nu verder fantaseren over het hele idee achter de plaat, vinden we het ook verfijnd en elegant om het album Sirenas te noemen. Allah-Las heeft inderdaad muziek uitgebracht die je tracht te lokken, die je tracht in te palmen. Nogmaals, de eerste keer lukte dat voor geen meter, maar de verleidende zeenimf heeft ons uiteindelijk ook te pakken gekregen. Reken daarbij ook nog eens de hoes met die wulk op! Die grote kinkhoorn, die overjaarse behuizing voor een karakol, die staat toch synoniem voor de ideale nabootsing voor het ruisende geluid van de zee? Die clipjes toch ook maar eens kijken terwijl. Allah-Las heeft een totaalpakket gemaakt! Zee en oceaan, de keuze voor het ruime sop met rustige wind en warme zon in de rug.
Op “Muzzy” klinkt het viertal als een psychedelische rockband uit de jaren zestig en het ritme zou perfect zijn voor een kudde hippies die met hun blote reten volgestouwd met LSD regendansen staan uit te voeren. Het is de enige keer dat er iets van stem op tape werd gezet, maar veel verder dan wat welgekozen ‘aah aah’ komen we niet en dat is meer dan voldoende. We zijn benieuwd naar de toekomstige capriolen, bevindingen en foto’s van die Nancy Grace Roman Space Telescope en we linken dat opeens met de nieuwe plaat van de band, maar geen idee waarom. Enfin, “Ultramarine” en “Caldera II” klinken ook nog super chilly Willy en super relax Max en cool Jool.
Nu moeten we wel toegeven dat we de plaat al enkele keren op ‘shuffle’ hebben gezet. Het is steeds goed voor een half uurtje, maar dan hebben we het ook weer even gehad. We bedoelen dat niet slecht, maar onze aandacht kan geen tien nummers lang op topniveau blijven voor deze plaat en het is zonde dat de twee laatste schijven “Sirenas” en “Thrill of the Bill” dan telkens het onderspit zouden moeten delven. We klutsen de tracklist dus graag door elkaar want elk liedje heeft zijn eigen speciale touch wel gekregen van het Californische kwartet en moet de kans krijgen om beluisterd te worden. Heel binnenkort kan het allemaal live beleefd worden op 12 september op Leffingeleuren . Op 7 september staat Allah-Las in Utrecht voor een optreden in TivoliVredenburg. Buitenaards!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Snakes of Hydra”, ons favoriete nummer van Sirenas in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
