Soms is eens goed ruziemaken en nadien niet meer door dezelfde deur kunnen beter dan dure therapie. J. Mascis en Lou Barlow hadden vier jaar (1984 – 1988) samen liedjes geschreven en op podia her en der gestaan, maar toen zei Mascis dat hij iets anders wilde doen met zijn leven. Barlow moest wel akkoord gaan met de scheiding en wat gebeurde er? Mascis richtte de volgende dag de band gewoon opnieuw op, maar dan zonder Barlow. De bebaarde, bebrilde snoodaard. Geen paniek echter in ons rockwereldje want Barlow stichtte dan maar Sebadoh, Sentridoh en The Folk Implosion en zo moesten we dus meer centen ontvreemden uit de geldbeugels van paps en mams om onze collectie cd’tjes bestendig te houden. Alles voor de kunst! Lang verhaal kort; Mascis en Barlow hebben elkaars rechterhanden geschud rond 2005 en sindsdien kunnen ze weer, samen met drummer Murph, door hetzelfde gat van de timmerman. Hoezee! Een nieuwe plaat vanaf deze dag die weer vierentwintig uur dichter bij de grote dag des oordeels ligt. Bijna daar, There Near. Of is het daar dichtbij?
Dinosaur Jr. is nooit de band geweest van grote hits en optredens in reusachtige zalen of als top of the bill op meerdaagse gigafestivals, maar zeker vierentachtig procent van de jongere rockbands gaat hen wel opnoemen als een van de grote invloeden op hun eigen sound,… . In de jaren negentig bracht de kleine dino wel platen uit die nu terecht als (redelijk) legendarisch worden bestempeld. Denk aan Green Mind uit 1991, Where You Been uit 1993 en Without A Sound uit 1995. Op de meest klassieke fuiven toen van jeugdverenigingen, dorpsscholen, plaatselijke voetbalclubs en in onze tuin werd wel eens “Feel the Pain” of “Start Choppin'” op de platendraaier gepleurd en we dansten er niet op, maar stonden in een kringetje een beetje met onze dronken koppen naar voren en naar achteren te zwaaien. Ach, wat wordt die eenvoud soms gemist. Enfin, bijna klaar met deze alinea: There Near.
Openingstrack is de vooruitgeschoven single “Several Got Away” en vanaf de eerste akkoorden wisten we dat er nog niets veranderd was qua sound. Mascis heeft nog steeds hetzelfde stemgeluid als een decennia of drie geleden, een stem die heel klaaglijk klinkt, alsof hij net te horen heeft gekregen dat hij die week geen zakgeld zal krijgen. Murph drumt als vanouds zijn basisrocklicks die hij netjes opvult met hier en daar een welgeplaatste roffel of een goed uitgekozen slag op de cymbaal. Barlow zet de krijtlijnen en het kader uit met zijn bas en sowieso legt Mascis er een van zijn gekende solo’s in. We hadden nochtans gehoopt dat de band zich eindelijk eens zou wagen aan drum-‘n-bass, maar het heeft alweer niet mogen zijn.
De harde sound waarvoor Mascis gekend is, moet wijken op twee nummers, “Blowin’ Up” en “No One’s Ready” die geschreven werden door Barlow. Let op, het is zeker nog stevige rock, maar bij de songs van Barlow zit er altijd zo een ‘slackerkantje’ aan. Daarmee bedoelen we dat het bij de Lou meer klinkt alsof de songs werden opgenomen na het smoren van een vette joint en het daardoor allemaal wat meer op het gemakje is. Iets gezapiger en meer bluesy van aard eigenlijk. We hebben dat wel graag dat de twee protagonisten hun eigen eieren mogen leggen, zij het de ene een pak meer dan de andere en dat zonder haantjesgedrag. Het maakt het totaalgeluid van de lp ook weer wat voller.
Bij Dinosaur Jr. blijven we het steeds straf vinden dat er eigenlijk nooit een song tussen zit die we echt, maar dan ook echt niet graag horen. Op zich is het gemakkelijke rockmuziek om als fan verwerkt te krijgen omdat het patroon altijd hetzelfde blijft met datgene dat we een paar alinea’s eerder al beschreven. Zo is “Gone Off” echt een goeie schijf, maar het zal ook nooit wereldschokkend zijn of zo. Bij bijvoorbeeld Pixies of Pavement hebben we dat zo nu en dan, een nummer dat we weergaloos en grandioos vinden langs de ene kant of compleet kut met peren langs de andere kant. Dinosaur Jr. zet op deze plaat alweer geen songs waarvan we compléét omvergeblazen worden, maar ook geen waarvan we over de toiletpot moeten gaan hangen. Maar dat is net het coole aan het drietal, die voorspelbare sound die we echt de max vinden.
Het beste en het slechtste hebben we voor de laatste alinea gelaten. De beste song op de plaat vinden we “Clam Along” omdat Mascis het nummer begint met een kanjer van een gitaarsolo. Het is onderdeel van zijn stijl en noem ons het ouderwets, maar we vinden tof dat het klinkt zoals die onvolprezen hits “Feel The Pain” en “Start Choppin'”. Tja. “Put It Down” is eerder een soort hardrockballade en dat is gewoon ons ding niet. Schiet ons dus zeker niet af hiervoor want dat is gewoon een kwestie van goesting. We hebben ondertussen al een kladblad vol staan met zinnen waarin het woord ‘uitsterven’ staat omdat we dan denken dat we applaus gaan krijgen wanneer we dit combineren met de naam van de band. Maar het is allemaal zever in pakskes op dat kladblaadje. Laat ons dus gewoon stellen dat Dinosaur Jr. een degelijk album heeft afgeleverd met goeie rocktunes, niet meer en niet minder.
Ontdek “Clam Along”, ons favoriete nummer van There Near, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
