Het kan soms geen kwaad om je leven eens helemaal om te gooien. Zéker als je het gevoel hebt vast te zijn geraakt in een bepaalde sleur. Brandon Flowers wist op een gegeven moment zelfs niet of hij nog lang artiest wilde zijn, net door alle keerzijdes van de medaille. The Killers is nu eenmaal een van de grootste bands van de planeet, de populariteit van de hits is navenant. Maar als je het niet meer voelt… dan is het gewoon de juiste keuze om ermee te stoppen. En zo geschiedde. De Amerikaan kegelde het nog te verschijnen album van de uit Las Vegas afkomstige formatie in de vuilbak en keerde zich in zichzelf. Tijd voor een derde soloplaat, voor wie het nog niet mocht doorhebben, en dat werd er eentje waarvoor Flowers echt diep in zichzelf begon te graven.
Want zoals hierboven aangegeven, veegde hij effectief alles van tafel, om zo terug te keren naar de roots. De grootste inspiratiebron voor THRASHER zijn namelijk de jeugdjaren in Utah geworden, waar kleine Brandon met z’n vader door apocalyptische woestijnlandschappen reed met op de radio Johnny Cash en Bob Dylan. Kort door de bocht genomen zou je het over een countryplaat kunnen hebben, maar eigenlijk is deze langspeler een onverteld verhaal van een jonge Amerikaan geworden. En zoals dat gaat, zitten daar dan heel wat clichés en voorspelbare randjes aan vast, maar langs de andere kant is dat ook wel een beetje de manier waarop Brandon Flowers zich doorheen de jaren is gaan profileren.
Opener “Does It Ever Cross Your Mind?” bevestigt dat gegeven eigenlijk al binnen enkele tellen. De ‘yeehaw’ wordt net niet op de achtergrond geroepen terwijl de man gladjes over een pedalsteel de horizon tegemoet hobbelt in zijn cowboylaarzen. Een toffe binnenkomer, die de sfeer overigens ook meteen opperbest maakt. Opvolger “One of Us” verwelkomt een pianoriedel die je in de eerste beste westernfilm in een saloon hoort passeren, terwijl de barvrouw in zo’n typische rok gemoedelijk meezingt. Amerikaanser dan dit krijg je het niet, maar als je die bubbel doorprikt, kan je simpelweg moeilijk ontkennen dat het niet gewoon vermakelijk is. Zeker omdat je soms in de muziek van The Killers ook wel al invloeden van pakweg The War on Drugs of Bruce Springsteen hoorde doorsijpelen, voelt THRASHER op bepaalde momenten zelfs wat vertrouwd aan.
“Tiger’s Blood” was zo bijvoorbeeld al een uitstekende americana-getinte single, die daarbij ook nog eens cool openbrak. Maar ook “Angel” past perfect in dat rijtje. De mondharmonica heeft wat weg van Neil Young, maar de manier waarop Flowers het nummer bij de hand neemt, is een pluim die hij vooral op eigen hoed mag steken. Hij toont er namelijk mee aan dat hij veel meer is dan die parelwitte glimlach, maar ook effectief emotie in zijn nummers kan steken – zonder dat zijn dramatiek clichématig overkomt. Straffe song!
Het valt daarbij op dat het vooral de nummers zijn waarbij Brandon Flowers volop in gallop gaat, die echt kunnen overtuigen. En laat dat nu in z’n totaliteit een beetje zijn wat er mist doorheen THRASHER. Een “Miss America” slaagt er bijvoorbeeld wel nog in om te blijven boeien, net doordat ook hier de stem de melancholiepapillen opzoekt, maar vanaf dan is het allemaal een beetje… zo zo. “The Red Ground” valt met z’n mariachiblazers helemaal uit de toon, op “In a Heartbeat” hobbelt de Amerikaan wat doelloos richting de horizon op z’n paard. Hier en daar glinstert de pedalsteel ietsje harder, maar het duurt allemaal te lang voor er effectief schot in de zaak komt. Zo ook op afsluiter “An American Dream”, die volgens de perstekst de catharsis van het geheel moet volgen, maar in de praktijk een vleugje rodeo – of toch op z’n minst een cactus onderweg – mist.
Maar goed, in totaliteit is THRASHER wel gewoon een degelijke plaat geworden, waarop Brandon Flowers effectief brengt waarvoor hij staat. Iedereen kent hem als glitterende frontman van The Killers, maar in werkelijkheid is hij gewoon een plattelandsjongen die al eens graag een countryplaatje oplegt. En die persona brengt hij op zijn derde soloplaat op geheel eigen manier naar voren. Soms met de nodige clichés, soms ook met de nodige glitter, maar altijd wel eerlijk en als zichzelf. ‘It’s just another day in paradise’, zingt hij bijvoorbeeld op “Paradise”, en hoewel ook dat een zinnetje is dat je ongetwijfeld al ettelijke keren voorbij hoorde komen in een nummer, lijkt het wel mooi aan te sluiten bij het verhaal dat de man wil vertellen. Als artiest lijkt het leven effectief een paradijs, maar wat als het summum voor die artiest in kwestie gewoon een normaal leven in een normaal dorpje is? De toekomst die het zal uitwijzen, dus voor nu gaan wij nog even de horizon mee tegemoet.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Angel”, ons favoriete nummer van THRASHER, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
