Zeven jaar, drie ep’s en net geen 20 singles. Zo veel tijd en moeite zat er tussen de kennismaking met Opus Kink en het moment waarop iedereen zat te wachten: de release van het debuutalbum. Niet dat dat echt verrassend is, natuurlijk. Zoals zoveel collega’s werd ook Opus Kink vermoedelijk geconfronteerd met de financiële realiteit van muziek maken in de jaren ’20 van deze eeuw. Op tour gaan brengt te weinig op, opnemen en releasen kost dan weer te veel geld. Maar kijk, veel vijven en zessen later ligt The Sweet Goodbye in de rekken. Na jaren als een van de hoogtepunten in het underground livecircuit mee te draaien, is dit misschien wel het moment om een volledige doorbraak te forceren. Aan ambitie zal het op deze plaat alleszins niet liggen.
Aan één ding ontbreekt het namelijk nooit bij het zestal uit Brighton: grandeur. Zoals voor zoveel bands in en rond de Windmill-scene (denk: English Teacher, black midi…) vertrok het verhaal ergens uit een fascinatie voor punkmuziek en groeide het nadien uit tot iets dat veel breder kan gekenmerkt worden. In het geval van Opus Kink: punk met een dikke kwak jazz en evenveel streken als de dansers in de Moulin Rouge. Op hun eigenwijze manier opnieuw een unieke en fascinerende band die uit die waanzinnig rijke voedingsbodem is ontstaan. Al is timing natuurlijk voor alles en iedereen een cruciaal gegeven, en we kunnen ons niet ontdoen van de indruk dat die door de lange aanloop naar deze plaat niet echt ideaal meer is. Later meer.
De aperitiefjes klonken alleszins al bijzonder veelbelovend de afgelopen maanden. Vorig jaar kregen we al “I’m A Pretty Showboy” geserveerd, een nummer dat alle kwaliteiten van de band perfect in de kijker zet. De basis is een heel groovy mix van kabbelende baslijntjes en scherp gitaarwerk, die door taterende koperblazers en frontman Angus Rogers’ dreigende gebrom langzaamaan openbarst tot een zweterig, afmattend epos. Dat doet de band al sinds het begin en blijft het ook doorheen deze plaat doen. Al is die eerste single op zich wel nog een buitenbeentje. Tweede single “Come Over, Do Me Wrong“, meteen ook de beste van heel de plaat, klinkt wat sterieler en beheerster. Dat zorgt ervoor dat het heerlijke trompetriedeltje heel de song op zijn rug draagt en het eigenlijk vooral onder het oppervlak stormt. Minder ‘in your face’, maar net daarom nóg beter.
Al snel bekruipt er echter een nogal ambetant gevoel. De eerste vier nummers van de plaat werden stuk voor stuk al gelost als single. Individueel beresterk, weinig nummers zo angstaanjagend als “Will It Come For You?” dit jaar, maar al snel is het concept en wow-effect achterhaald als je het binnen de context van het album bekijkt. We kénnen de sound inmiddels ook al een hele tijd lang en dan is de opening van dit album weinig verrassend. Met onder andere “Peckham Nocturne”, de soundtrack voor een film noir waarin Italiaanse gangsters met machinegeweren op politie met te grote hoeden schiet, proberen ze dan wel even van koers te veranderen. Het resultaat is echter wat te eentonig en stuurloos om volledig terug wakker te schieten. “I Have To Shine My Sunday Shoes” klinkt dan weer iets te zoet en cliché om terug momentum te krijgen.
En dan begint het argument van timing wel wat steek te houden. Negentig procent van deze plaat is van sublieme kwaliteit, “448C (The Colour of Love)” en “Crucify” zijn om voormelde redenen ook meer dan de moeite waard om eens te beluisteren, maar het concept voelt achterhaald. Dit is dezelfde versie van Opus Kink die iedereen de afgelopen jaren wild kreeg en zalen deed ontploffen. Maar die hebben we al gehoord, we weten al hoe die klinkt en dan is deze verzameling nummers op zich geen verrassing. Was deze plaat vijf jaar eerder verschenen, gold het nu waarschijnlijk als een van de hoogtepunten binnen de scene. Die scene verandert en evolueert echter zo gigantisch snel, dat teren op het oude en vertrouwde bijna gelijk staat aan achteruitgaan.
Wat moet je dan denken van The Sweet Goodbye? Dat het een logische en juiste debuutplaat is voor deze band enerzijds, maar dat ze er anderzijds veel vroeger had moeten zijn. De tien nummers die Opus Kink voorschotelt zijn absoluut de moeite waard. Voortdurend waan je je in een middeleeuwse schaduwwereld waar sages en mythes werkelijkheid zijn geworden, terwijl de ene fantastische muzikale uitbarsting wordt afgewisseld met een beklijvend moment dat kiekebisj door heel je lijf stuurt. Verrassen doen ze echter niet meer, en dat is heel jammer. The Sweet Goodbye is de introductie die er te laat komt. En dat mag je gerust de muziekscene van vandaag kwalijk nemen.
Op 16 december staat de band in de Botanique. Ze staan op 8, 9 en 10 december bovendien respectievelijk in Rotterdam, Amsterdam en Sittard. Tickets en info: hier.
Instagram / Facebook / Website
Ontdek “Come Over, Do Me Wrong”, ons favoriete nummer van The Sweet Goodbye in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
