John Roseboro is een mythologisch figuur. De bossa-nova (of zijn zelfgenoemde genre Post-Bossa) artiest uit Flatbush, New York brengt al sinds 2020 zijn unieke stijl van nummers uit. Duidelijk beïnvloed door grote namen zoals João Gilberto en Antônio Carlos Jobim, vindt hij toch steeds een manier om zichzelf te heruitvinden. Dat post-bossa-label dat hij op zichzelf plakt vinden we dan ook heel gepast, want bossa-nova als genre is behoorlijk uitgespeeld en wordt in 2026 vaak gezien als ‘achtergrondmuziek’. Dat idee klopt natuurlijk helemaal niet, maar het is toch wel iets waar tegenin gespeeld moet worden. Wat de singer-songwriter misschien het meest interessant maakt, is niet eens zijn muziek, maar zijn verleden dat die muziek informeert. Hij spendeerde onder andere jaren bij de amish en had een vorig leven als begrafenisondernemer, dat hij achterliet om zijn ware roeping te volgen. Die roeping is onder andere ook op dit nummer terug te vinden.
Een opvallend kenmerk van Roseboro’s discografie is zijn heel distinctieve manier van gitaarspelen. Je zou ons honderd nummers kunnen tonen en wij zouden perfect diegene met zijn gitaar eruit kunnen halen. Ook op dit nieuwe nummer “Touché” is dat hetgene waarmee het nummer begint, doorheen loopt en eindigt. Je kan Roseboro niet weghalen van zijn gitaar, dat is nu eenmaal zo. Wat er wel uniek is, is dat “Touché” ook buiten die strikt gitaar-gefocuste sound uitgroeit en openbloeit tot een nostalgisch, bijna jazzy nummer, met een volledige band om het de nodige steun te geven. Hij speelt in de teksten met het botsen van heilig en profaan: ‘Hell yeah and Hallelujah’ plaatst begeerte meteen op het snijvlak van zonde en verering, terwijl de titel zelf al een steekspel suggereert eerder dan pure romantiek. Zinnen als ‘I put jewelry on you’ en ‘Love you til you’re sore’ tonen een bezitterige, bijna theatrale vorm van liefde; verlangen dat evenzeer draait om bezit en decor als om tederheid. Met woorden als ‘libertinage’ en ‘Va va voom’ flirt de tekst met een vintage, hedonistische sensualiteit, terwijl ‘Not like other boys’ het klassieke uitzonderlijkheidscliché omdraait. Het herhaalde refrein werkt bijna als een bezwering, een steeds herhaalde eed die het geheel iets liturgisch geeft.
We zijn benieuwd hoe Roseboro deze nieuwe richting verder gaat uitwerken, en het enthousiasme daarvoor is groot. Van een Europese tournee is voorlopig nog geen sprake, wat na de afgelaste datum in Trix Antwerpen vorig jaar toch wat wrang aanvoelt. Maar met deze nieuwe muziek in de pijplijn hopen we stiekem dat het niet lang meer zal duren voor hij alsnog de oversteek waagt.
Website / Instagram / Bandcamp
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
