
© Jesse Faatz Photos
Bluegrass, het is een muziekstijl die minder omarmd wordt bij ons hier op het oude continent. Het is nochtans een van de meest rauwe, ruwe muziekgenres besmeurd met de meest oprechte, gotische blues en country uit de Appalachen. Mandoline, banjo, gitaar, viool, staande bas, verschillende stemmen en zonder drums. Loeihard, maar dikwijls niet versterkt en opmerkelijk opzwepend, alsof je gebeten wordt door een ratelslang en het delirium nabij bent. Billy Strings is van de nieuwste generatie bluegrassmuzikanten en in zijn Amerikaanse lijf staat gebrand dat hij de beste is in het genre. Al meer dan tien jaar werkt William Lee Apostol aan zijn oeuvre en op het einde van de zomer wordt er een vers album klaargestoomd. “Burn the Other End” mag hiervoor de spits afbijten.
We krijgen af en toe de opmerking dat we te veel superlatieven gebruiken in onze reviews, maar hier durven we zeggen dat we een van de meest inspirerende bluesgrassnummers ooit gehoord hebben. Deze song is niet meer of minder dan een Lynchiaanse koortsdroom opgewekt door psilocybine. Dit is de muziek die teruggrijpt naar tijden waarbij je je tanden liet trekken zonder verdoving door een tang die in het vuur gelegen had en waar een gesprongen abces een gewisse, pijnlijke dood inleidde. Rustig aan met een beetje gitaar. De vingers naar de keel door de viool van Alex Hargreaves. Allemaal samen nu: ‘This will break, I just can’t, so I will burn the other end’. De hand rond het strottenhoofd en gemasseerd worden door een smerige engel des doods. Er wordt geloerd, onvermijdelijk komt de pijn die afschuwelijk zal zijn. Rustig. Rustig. Rustig. Er wordt geknepen, adem van zwavel in ons grijze gezicht dat nog enkele minuten moet leven. De nek wordt gebroken en versplinterd door alle snaarinstrumenten die boven, onder en naast elkaar worden gelegd. Het snerpt, het vloekt, het kraakt, het loeit. De snaren moeten kapot, naar de vuile verdoemenis waar slangen je bespieden, ratelen en toehappen. ‘This will break’.
Op 28 augustus brengt Billy Strings So Much For Goodbyes uit. Het wordt een ode aan zijn moeder die de poorten naar het hiernamaals vorig jaar achter zich heeft dichtgetrokken.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.






Awel Koen, superlatieven zijn hier op hun plaats!
Ik schreef zelf (gisteren voor Blues Magazine) “Wow, wow en nog eens wow…”, minder lyrisch maar zelfde gevoel denk ik zo.
Hey John
Yes! Het nummer doet je naar adem happen, schrijf je. Zo is het helemaal: letterlijk en figuurlijk adembenemend.
Wat een fantastische muzikant is die jonge kerel ook!
Groeten
Koen