Muse – The Wow! Signal (★½): Stuiptrekkingen van vergane glorie

We beginnen met een geschiedenislesje. In 1977 nam een computer van de universiteit van Ohio radiosignaal waar, eentje dat nog nooit eerder werd waargenomen op aarde. Buitenaardse wezens? Aliens? Orval- en beenhespliefhebbers? De waarheid is dat we het niet zeker weten en dat misschien ook nooit zullen doen. Het kind werd ‘The Wow! Signal’ gedoopt, naar de aantekeningen van een professor in de marge van de waarneming, en zorgde weinig verrassend doorheen de jaren voor heel wat complottheorieën. Complottheorieën, zei u? Dan schiet Muse-opperhoofd Matthew Bellamy natuurlijk stante pede wakker. Hij mag de laatste jaren dan wel wat grijzer en wijzer geworden zijn, de spacerocksterkhouder zal toch altijd een fascinatie blijven hebben voor het megalomane en de strijd ertegen. Megalomaner dan The Wow! Signal kan bovendien moeilijk.

In se is het conceptueel nochtans Muse ten voeten uit, in die zin dat we nog steeds gecontroleerd worden door overhangende krachten die door het kapitalistische en politieke systeem onbeweegbaar verankerd zitten. Alleen is het decor anders en trok Bellamy de kosmos in op zoek naar inspiratie. Op zich geen slecht idee, maar je voelde op voorhand al wat er van zou komen: een plaat die de brug moet slaan tussen theatrale grootsheid om het heelal te verpersoonlijken en gênante stuiptrekkingen van het roemrijke verleden. Het bleek een goeie gok van ons. “The Dark Forest” begint met een symfonisch orkest en Bellamy die zich op zijn knieën werpt naar de hemel toe, zonder dat de andere bandleden een plekje krijgen in de muzikale samenstelling. Tenenkrullende lyrics, een grandeur zo plat als een pannenkoek, een koor dat willekeurige Latijnse woorden scandeert en een band die de pedalen volledig kwijt is. De centrale vraag is al direct duidelijk: ‘waarom?’.

Het wordt er nadien allesbehalve beter op, want al na twee songs bereikt The Wow! Signal zijn dieptepunt. “Nightshift Superstar” haalt de beste dancepopkunsten in Muse naar boven. Voor wie denkt dat dat wel eens een coole combinatie zou kunnen zijn, hoopt daar best niet te veel op. Ken je dat, die vreemde nonkel die op familiefeesten “Stayin’ Alive” van Bee Gees zingt tijdens een spontane karaokesessie en begint te wiebelen alsof hij weer 18 is? Dat is nog geniaal vergeleken met dit gedrocht. “Nightshift Superstar” is niet meer dan een misplaatste poging om een discohouse-nummer te maken met een onbestaande groove en pijnlijke vocals van Bellamy. “Shimmering Scars” biedt gelukkig meteen nadien de kans om even in te dommelen, want ook hier mist de poging om groots te klinken volledig zijn doel. Volledig emotieloos laat het ons, zelfs de gewoonlijk geweldige gitaarsolo’s zijn oersaai.

Is er dan niets dat deze plaat toch enigszins kan rechttrekken? Het is als zoeken naar een rotsblok in het universum, maar er zijn momenten dat we sporen van interessante muziek horen. “Cryogen” is algemeen gezien geen hoogvlieger en vervalt zoals de rest van de plaat constant in clichés, maar zo net na het tweede refrein klinkt het ineens tóch even vet en doen de vocals zelfs even denken aan Origins of Symmetry. Hetzelfde kan zelfs gezegd worden over “Hexagons”, het enige nummer dat echt nog te pruimen valt. Niet toevallig klinkt het ook het meest oldschool van het volledige album. De opbouw in de intro en de uitbarsting wat later in de song tonen wel een band die nog eens volledig zijn eigen ding doet en zich niet verliest in opgeklopte sfeerschepping, alsof er nog een b-kantje uit Black Holes and Revelations in de schuif lag.

De hoogtepunten zijn dus de callbacks. Pijnlijk voor een band die een ambitieus geluid op poten wil zetten, maar veelzeggend over de relevantie van de muziek die ze nog uitbrengen. “The Sickness In You & I” is daar nog het beste voorbeeld van. De song probeert hard en vuil te klinken door een als basis een smerige riff te laten dreunen. Toegegeven: de riff is cool en de groove zit erin, tot de gitaar verdwijnt en het opeens begint te lijken op een wel heel gênante coverband van Nine Inch Nails. Zo wisselt de song nog enkele keren van genre, tot je na vier minuten verbouwereerd aan je stoel plakt zonder echt te beseffen wat er net is gebeurd. Wel, het volgende is gebeurd: in de zoektocht naar vernieuwing en relevantie probeert de band zo veel mogelijk hippe en trendy geluidjes in één song te steken tot er een supernova overblijft die verblindend en een beetje misselijkmakend is. Géén supernova met champagne dus, allesbehalve zelfs.

Lang verhaal kort: Muse probeert met The Wow! Signal zo hard om opnieuw cool te zijn dat er een ellendig hoopje clichés als resultaat overblijft. Nog een extra voorbeeldje daarvan is het nummer “Hush”, waarvoor Ellie Goulding onder de arm werd genomen voor een gastrol. Zegt dat eigenlijk niet meer dan genoeg? Het is alleszins een trend die zich al jaren aan het afspelen is bij de drie Britten en de verwachting is ook dat die onomkeerbaar is. Bellamy krijgt muzikaal carte blanche, terwijl de show voornamelijk gefocust blijft op de hits van weleer om headliner te kunnen blijven. Fan van Muse zijn in 2026? Geen evidente opdracht, lijkt ons.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek “Hexagons”, ons favoriete nummer van The Wow! Singal, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.