Wij ontdekten Dermot Henry op een regenachtige woensdag enkele weken geleden op Instagram. Dat klinkt natuurlijk fout, een artiest ontdekken op Instagram Reels, hoe kun je daar nu iets vinden dat niet pure tijdverspilling is? Zo evolueert de muziekwereld zich nochtans in het jaar 2026. Gigantische artiesten zoals bijvoorbeeld PinkPantheress kregen daar hun start, en zo zal het ook blijven. Het is quasi onmogelijk om zonder die marketingpush iets van je carrière als muzikant te maken. Toch is het wel mogelijk om iets waardevol te vinden. Dat vinden we ook van deze jonge artiest. Na een jaar studeren in Parijs, en veel shows in kleine bars, werd hij al snel opgemerkt door enkele labels, en nu vanwege die iets hogere sociale media presence, ook ons.
De 22-jarige artiest staat nog maar aan het begin van een veelbelovende carrière, maar dat wil niet zeggen dat hij nog geen ervaring heeft. Henry opende vorig jaar voor Ierse band Kingfishr over heel Europa, en staat deze zomer op meerdere festivals, inclusief Down The Rabbit Hole in Juli en Zero For Three in Maastricht. Er is best wel wat hype rond de songwriter, die we bijvoorbeeld ook voelden met Dove Ellis en Jacob Alon, twee artiesten die bij Dansende Beren alvast hoog in de prijzen lagen. Vandaag kwam Henry dan ook met zijn debuut-ep uit. Aiming Torches at the Sun is de titel en vat ook mooi het absurdisme van de kortspeler samen
De korte ep opent met eerder gereleasete dubbelsingle “My Favourite Book Is One I’ve Read A Bunch” en “Little Rib”, twee nummers die perfect tonen wat Henry tot de tafel brengt als artiest. Met intrigerende teksten over liefde in het ene en absurde vergelijkingen van ribben en botten op het andere. Ook het gitaarspel op deze twee nummers zijn verrassend competent. Het sterkste deel van Henry’s nummers zal wel zijn stem zijn. Soms afstandelijk, soms alsof hij recht tegen je spreekt, die constante afwisseling groeide immens op ons overheen de ep. “Supercomputer”, de afsluiter van de ep stelt dan wel wat teleur. Het voelt alsof het de diepgang van de eerdere nummers wat verdwijnt hier. Het is een redelijk simplistisch nummer, alhoewel niet slecht, niets speciaal.
Aiming Torches at the Sun is een veelbelovend debuut van de relatief nieuwe artiest. Het lost zeker al wat verwachtingen in, maar toch zijn we benieuwd naar wat er hier na zal komen. We denken dat een iets langer project beter zou passen bij Henry’s eigen unieke werelden die hij vormt op deze korte ep. De zeventien minuten gingen juist iets te snel voorbij voor onze smaak. Ook hopen we op meer van die absurde nummers zoals die eerste twee die we eerder vermeldden, die toch wel veruit de highlights zijn. Ook zoals eerder vermeld kun je Henry op meerdere plekken deze zomer zien, zoals 3 juli op Down The Rabbit Hole, en 4 september op Zero For Three. Belgische data zijn er voor het moment nog niet.
Website / Instagram / Facebook
Ontdek “Little Rib”, ons favoriete nummer van Aiming Torches at the Sun, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
