Action Bronson, de excentrieke New Yorkse rapper die ooit als chefkok werkte voor hij de microfoon voltijds omarmde, heeft zich doorheen de jaren ontwikkeld tot een van de meest herkenbare stemmen binnen de alternatieve hiphop. Zijn teksten zitten steevast vol absurde oneliners, culinaire referenties, sportanalogieën en hallucinante beelden die enkel uit het hoofd van Bronson zelf kunnen komen. Sinds zijn doorbraak begin jaren 2010 bouwde hij met projecten als Blue Chips 7000, Mr. Wonderful en Cocodrillo Turbo een trouwe cultstatus op. Op zijn nieuwste album PLANET FROG trekt hij die lijn verder door, al probeert hij deze keer ook een meer spirituele en psychedelische sfeer neer te zetten.
Die titel alleen al roept beelden op van een volledig uitgewerkt universum: een moerassige droomwereld waarin Bronson als een soort sjamaan de luisteraar begeleidt door jazzy beats, psychedelische samples en introspectieve gedachten. Voor de productie schakelt hij opnieuw vertrouwde namen in zoals Daringer, Harry Fraud en zijn huisband Human Growth Hormone. Het resultaat is een plaat die tegelijk loom, kleurrijk en verrassend gefocust klinkt. Hoewel het concept niet altijd even sterk wordt uitgewerkt, levert Bronson hier wel enkele van zijn scherpste prestaties in jaren af.
Dat Bronson vandaag zo comfortabel klinkt in zijn eigen stijl, heeft veel te maken met zijn atypische parcours. In 2011 brak hij zijn linkerbeen tijdens een shift in het restaurant van zijn vader, waardoor zijn carrière als kok abrupt stilviel. Die periode van revalidatie gaf hem eindelijk de kans om zich volledig op muziek te richten. Wat begon als een creatieve uitlaatklep, groeide al snel uit tot een succesvolle carrière waarmee hij zowel oude hiphopliefhebbers als jongere generaties wist aan te spreken.
Die generatie-overstijgende aantrekkingskracht komt meteen naar voren op eerste single “TRICERATOPS“, waarop Bronson Lil Yachty en Paul Wall samenbrengt. Het is een onverwachte combinatie die op papier vreemd lijkt, maar verrassend goed werkt. Zeker Lil Yachty bewijst opnieuw hoeveel artistieke stappen hij de voorbije jaren gezet heeft. Waar hij ooit vooral werd weggezet als een gimmickrapper, is hij intussen uitgegroeid tot iemand die moeiteloos verschillende stijlen en publieken weet te verbinden. Dat maakt hem uiteindelijk een logische keuze binnen Bronsons bizarre universum.
Tweede single “PEPPERS”, met Roc Marciano, sluit dan weer dichter aan bij wat fans traditioneel van Bronson verwachten. Op een minimalistische, bijna melancholische beat zweeft hij met zijn kenmerkende hese delivery langs kleurrijke bars en absurde observaties. Roc Marciano vormt daarbij de perfecte aanvulling: beheerst, koel en even stijlvol als altijd. Het nummer vat eigenlijk perfect samen waar PLANET FROG op zijn best in slaagt: laidback hiphop maken die tegelijk technisch sterk en atmosferisch aanvoelt.
Toch blijft het opvallend dat het concept van de plaat nooit volledig tot leven komt. Buiten enkele kikkergerelateerde samples en de introductie ‘You have now entered Planet Frog’ wordt de wereld die Bronson probeert op te bouwen nauwelijks verder uitgewerkt. Dat is jammer, want net die extra laag van wereldopbouw had van het album een echt memorabel totaalproject kunnen maken. Nu voelt PLANET FROG eerder aan als een sterke verzameling losse nummers dan als een volledig uitgewerkte reis.
Gelukkig compenseert Bronson dat gebrek aan narratieve samenhang met pure persoonlijkheid. Zijn teksten blijven een goudmijn aan creatieve referenties. Sportliefhebbers worden verwend met lijnen als: ‘You know there’s trouble in the water, you see me with the baby ’fro, Olympic Vince Carter’, een knipoog naar Carters legendarische dunk over Frédéric Weis tijdens de Olympische Spelen. Ook WWE-verwijzingen passeren opnieuw de revue, terwijl Bronson ondertussen doodleuk vertelt hoe tegenstanders verdwijnen in een calzone, pizza of bacon-egg-and-cheese. Het soort absurde humor dat ondertussen onmisbaar geworden is binnen zijn muziek.
Een van de sterkste momenten op de plaat is zonder twijfel “MY BLUE HEAVEN”. De combinatie van simpele drums, krachtige baslijnen en een aanstekelijk jazzrockachtig bruggetje zorgt voor een warme, zweverige sfeer die perfect past binnen het algemene geluid van het album. Ook afsluiter “SIMONÉ” springt eruit door zijn introspectieve toon. De Franse spoken-wordintro van Clovis Ochin geeft het nummer iets rustgevends en sluit mooi aan bij het centrale idee van innerlijke rust zoeken in chaos en natuur.
Ondanks de conceptuele tekortkomingen blijft PLANET FROG een overtuigende herinnering aan waarom Action Bronson zo geliefd blijft binnen hiphop. Weinigen kunnen tegelijk zo technisch, grappig, absurd en ontspannen klinken zonder zichzelf te verliezen in een karikatuur van hun eigen stijl. Waar sommige veteranen na verloop van tijd voorspelbaar worden, lijkt Bronson net comfortabeler te worden in zijn eigen leefwereld.
PLANET FROG is daarom misschien geen volledig uitgewerkt meesterwerk, maar wel een van Bronsons aangenaamste projecten in lange tijd. De detailafwerking ontbreekt om van het album een echt totaalconcept te maken, maar de muziek zelf blijft consistent sterk en bijzonder entertainend. Voor fans van atmosferische, eigenzinnige hiphop is dit opnieuw een smakelijke toevoeging aan Bronsons discografie.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “PEPPERS”, ons favoriete nummer van PLANET FROG, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
