Het nieuws dat ons de laatste tijd bereikt vanuit de Verenigde Staten lijkt steeds meer op een foute fictiereeks dan op realiteit. Ook voor de rationele Amerikaan, die hulpeloos toekijkt hoe er een balzaal aan het Witte Huis wordt toegevoegd, zijn het geen gemakkelijke tijden. Een van die Amerikanen is jazzartiest Chris Potter, die zelf worstelt om de complexiteit van zijn samenleving te kunnen begrijpen. Als artiest greep hij naar de stabiliteit in zijn leven, namelijk jazzmuziek. Het genre kent dan ook geen geheimen meer voor de artiest, die al een hele weg heeft afgelegd en doorheen de jaren uitgroeide tot een gevestigde waarde binnen het genre. Met zijn tenorsaxofoon weet hij al sinds de jaren negentig steeds meer muziekharten te winnen. Bovendien uit zijn muzikale vernuft zich ook in prijzen. Zo was hij de jongste winnaar van de prestigieuze Deense Jazzpar prijs en sleepte hij al een Grammy Award binnen. Het is dan ook logisch dat hij nu naar de muziek grijpt om de veranderingen in de Amerikaanse samenleving te begrijpen. Daarvoor schakelde hij bovendien de hulp in van onder andere Bill Frisell, Burniss Travis en Nate Smith. Kortom, allemaal gevestigde waarden binnen de jazzscene.
Om het heden te begrijpen, besloot Chris Potter terug te kijken naar het verleden om er antwoorden te vinden op zijn vragen. In het teken van zijn historische reis kwam hij al snel uit bij John Brown, wiens nalatenschap hij bestudeerde. Net zoals de jazzartiest moesten we ook even de geschiedenisboeken induiken voor wat extra informatie. Al snel blijkt dat hij een witte man was die eind negentiende eeuw opkwam voor de afschaffing van de slavernij, wat toen de nodige moed vereiste. Die strijd zou hem uiteindelijk zijn leven kostten, maar wordt wel gezien als een van de aanleidingen tot de Amerikaanse Burgeroorlog. Het zou echter nog vele decennia duren totdat alle Amerikanen als gelijken werden beschouwd en zelfs vandaag loopt het vaak nog mis.
Desondanks is Brown duidelijk een belangrijk figuur als voorvechter van gelijkheid en verdient hij het ongetwijfeld om herdacht te worden. Dat vond ook Chris Potter, want de man was de inspiratiebron voor zijn nieuwe album Alive With Ghosts Today. Die inspiratiebron is trouwens doorheen heel de plaat terug te vinden. Alleen al op de albumcover vinden we naast enkele kleine historische afbeeldingen eveneens een portret van John Brown terug. Maar ook de titels van de nummers hebben allemaal een subtiele link met de man. Zo verwijst “Osawatomie Brown” naar zijn bijnaam en is “Sister Annie” een rechtstreekse verwijzing naar Browns dochter. Chris Potter deed dus duidelijk zijn huiswerk alvorens het album uit te brengen.
Net zoals de albumcover en de titels van de nummers gedetailleerd zijn, zo gingen Chris Potter en zijn metgezellen ook muzikaal uiterst bedachtzaam te werk. Dat zijn we natuurlijk met zijn jaren aan ervaring wel gewoon, maar toch blijft het noemenswaardig. Doorheen het hele album lijkt elke noot gecontroleerd geplaatst, waardoor een gebalanceerd samenspel ontstaat, waarin elk instrument op het juiste moment de kans krijgt zich volledig te ontplooien. Uiteraard krijgt de saxofoon van Potter zelf een prominente plaats binnen het album, zoals in “The Heavens in Scarlet”, waar zijn instrument een soulachtige vibe creëert. Naast die prominente plaats, lijkt de saxofoon constant in conversatie te gaan met de andere aanwezige instrumenten. Daardoor ontstaat er een gebalanceerde en dynamische harmonie. Zo komt in “Sister Annie” de zwoele basgitaar ook naar de voorgrond en complementeert die de saxofoon met zijn lage en diepe tonen.
Dat sublieme samenspel tussen alle instrumenten die Potter tot zijn beschikking had, is ongetwijfeld te wijten aan zijn talent voor componeren en het vinden van een gouden muzikale middenweg. Zo creëert hij samen met zijn gastartiesten een ordelijke en technisch complexe structuur, die toch occasioneel wilder uit de hoek kan komen. Daarnaast ontstaat er zo een lichte, maar ook warme sfeer doorheen Alive With Ghosts Today. Nummers als “This Earth Would Have No Charms For Me” en “Into Africa” illustreren deze kenmerken duidelijk. Bovendien zorgt de afwisseling van tempo en ritme, met instrumentele intermezzo’s, ervoor dat het album interessant blijft en niet te zwaar of saai aanvoelt. Daardoor is er een aangename luistersfeer en vervelen de composities niet, wat wel een mogelijk risico is bij de nummers met een duur van meer dan acht minuten.
Na een klein uur bereiken we het einde van Alive With Ghosts Today, dat een muzikaal rijk album is geworden. Er wordt een breed scala aan instrumentaal talent tentoongesteld en doorheen de plaat wordt een aangename en warme sfeer opgebouwd. Bovendien is het een toegankelijk werk voor de luisteraar die graag eens op reis wil gaan doorheen de wonderlijke en royale wereld van de jazzmuziek. Zo creëren Potter en zijn metgezellen een album dat luisteraars moet kunnen samenbrengen, ongeacht hun herkomst, om samen te genieten van de mooie dingen in het leven, waartoe muziek ongetwijfeld behoort. Op die manier brengt Chris Potter met Alive With Ghosts Today niet alleen een sterke ode aan John Brown, maar ook een hoognodig antwoord tegen de polarisatie die onze wereld steeds meer en meer in een wurggreep lijkt te houden.
Op 25 mei is Chris Potter te vinden op de Main Stage van Jazz Middelheim in Antwerpen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Heavens In Scarlet”, ons favoriete nummer van Alive With Ghosts Today, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
