Een van de beste Britse muzikanten van de laatste jaren is een nobele onbekende voor veel mensen. Zijn naam is Brodie Milner en hij komt uit Kingston upon Hull in Yorkshire, een stad zonder kathedraal, maar wel met de grootste parochiekerk van Engeland. Er is ook een museum over zeevaart en een ferryhaven. Van alle ‘beroemde’ mensen die er zijn geboren, kennen we er werkelijk geen enkele. We kennen wel Brodie Milner en laat nu net deze artiest met Holy Ghost Survivors Group (Vol. 1) een heel knappe ep hebben uitgebracht. In 2023 bracht de Brit met tragicomedy al een eerste bundeling van werk uit, ook een ep, met vier nummers. We hebben er even op moeten wachten, maar nu dus een tweede verzameling liedjes en deze keer zijn het er zes geworden.
Op de hoes zit Milner met zijn hoofd in zijn schouders als laatste of eerste van zijn praatgroep van mensen die de Heilige Geest hebben overleefd. Het lijkt een parochiezaaltje van een onooglijk dorpje en een bezem leunt nog tegen het podium, waarschijnlijk na gedane arbeid van het bij elkaar vegen van een heleboel A4-papier. Er staan geen koffie en koekjes (meer) klaar. Wat is er allemaal gezegd? Wat is er gebeurd? We komen het te weten in de muziek die Milner nu de wereld heeft ingestuurd. We beginnen met “Convenience Store Gospel”. Deze snijdende rocksong is alles behalve gospel en de man spuugt op het onechte leven, leven dat zo fake is dat zelfs God hemzelf aan de antidepressiva zit. We begrijpen hem wel. We worden rond de oren gemot met stront op sociale media, nep bullshit van zo ongeveer overal en ‘voedsel’ dat zo bewerkt is dat je verzadigingsgevoel wordt bevredigd, maar je geen enkele mineraal of vitamine binnenkrijgt. We worden volgepropt met pure, onversneden, verslavende drek en de zanger maakt er een song mee die keihard in je gezicht kletst en roept dat je godverdomme wel een keertje wakker mag worden uit die nachtmerrie die het leven kan zijn. Nog even terzijde zijn we zo blij dat we nu geen jonge snaak meer zijn. Dit was een zware binnenkomer.
En we kunnen nu al zeggen dat de riem geen enkele keer zal afgelegd worden door Milner. De man schrijft echt héél, héél goeie songs, getuige ook zijn nummer “Drinking Martinis in the Olive Garden of Gethsemane”. Fantastische titel en we verplaatsen ons naar de Olijfberg waar Jezus werd opgepakt om zijn verhaal te gaan doen bij Pontius Pilatus. Als je zinnen krijgt geschreven als ‘I’ve got dead twelve apostles, and the Messianic blues’, dan ben je naar onze mening echt een hele grote, punt. Als je daarop dan nog eens nummer schrijft dat je bij de keel grijpt en dat nummer ook nog eens zijn vorte stinkbek in je neus uitademt, dan ben je echt een ontzettende topmuzikant! Op “God i” gaat het er net iets rustiger aan toe, maar Milner kijkt nu al terug op zijn leven waarin hij merkt dat het allemaal verloren tijd is geweest, dat het allemaal zinloos is geweest en dat er niets goed is uit voortgekomen. Neen, vrolijker word je echt niet van zijn teksten, integendeel. Maar het is wel uiterst intrigerend wat er allemaal uit zijn pen met vitriool komt! Hoe oud is die kerel eigenlijk, half in de twintig?
Luister eens naar die prachtige gitaarpartij in “A Hateful Song”. Luister eens naar die schitterende stem van Milner. Voel de basdrum die dreigend duwt. Hoor het openen en sluiten van de hi-hat, stil. Milner wordt hoe langer, hoe gedeprimeerder, maar we voelen dat hij niet zal opgeven. Stil. Dat denken we alleszins, het is geen zekerheid. Stil. Opnieuw de basdrum. Roffel en bam, hij laat de boel ontploffen en zijn stem klinkt angstig en kwaad tegelijk. En dan… stil. Tot hoe lang het moge duren. We zijn oprecht blij dat met “Throw Away Your Medicine” een heel funky lied zijn opwachting maakt, denk aan de Madchestersound van bijvoorbeeld The Happy Mondays of Black Grape. Dit is gewoon een cool nummertje dat muzikaal en ergens ook wel tekstueel contrasteert met de eerste vier schijven van de plaat en we zien er zelfs wat kleine glinsteringen van hoop in. Het doet deugd.
We zijn ondertussen aangekomen aan het laatste liedje op de plaat, “Screening Calls at St. Augustine’s”. Hier laat de Brit nog een laatste keer horen wat een ontzettend getalenteerde, begenadigde liedjesschrijver hij eigenlijk is. Er wordt een grandioze pianopartij gespeeld en we voelen berusting, maar evenwel zonder te willen verzaken aan zijn diepste muizenissen. Er zijn geen oplossingen gevonden en de verhalen werden verteld, maar het is ook tijd om te durven doorgaan. Achterom kijken moet soms, zo is het leven, maar er moet ook moed gevonden worden om het hoofd terug te draaien en te zoeken naar de weg die je onvermijdelijk nog moet (durven) afleggen.
Brodie Milner uit het grauwe Hull heeft een weergaloze ep bij elkaar geschreven, een ep waarop elke noot en akkoord van zeer hoge kwaliteit is. We durven hem een van de beste, markantste, opmerkelijkste en boeiendste singer-songwriters noemen die we ooit hebben leren kennen. Kijk, dit is maar een review en die zal waarschijnlijk wel gelezen worden hier en daar, maar we hopen echt dat lezers deze plaat ook opleggen. We hopen ook dat mensen doorgeven aan andere muziekliefhebbers dat ze een ontdekking hebben gedaan, een jonge Brit uit het noordoosten van Engeland die straffe liedjes schrijft. Het kan perfect dat mensen zijn muziek te intens vinden, te negatief misschien, maar wij van onze kant durven gerust even kijken naar die stinkende modderpoel, onze blote voeten er in zetten, waden door de ellende om aan de andere kant een geparfumeerde handdoek aan te nemen en te ademhalen aan de overkant waar het gras groener en frisser is.
Ontdek “A Hateful Song”, ons favoriete nummer van Holy Ghost Survivors Group (Vol. 1), in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
