Haar naam klinkt voor het merendeel van de wereld niet meteen bekend in de oren, maar toch is Markella niet aan haar proefstuk toe. De Griekse Marina Satti nam haar onder haar vleugels voor een aantal shows in Griekenland en ook Moyka deed beroep op Markella tijdens muzikale schrijfsessies. Toch is het vooral haar eigen project dat vandaag in de kijker staat. Met Metamorphosis stuurt de Grieks-Noorse eindelijk haar debuutplaat de ether in en dat is er – zeker voor liefhebbers van elektropop met een randje – eentje om duimen en vingers bij af te likken.
De afgelopen weken en maanden loste Markella met enige regelmaat liedjes die op haar debuutalbum te vinden zijn, maar al gauw bleek dat deze vooral bijdragen tot een groter geheel. Wie Metamorphosis wil ontdekken, neemt daar dan ook best even de tijd voor. De artieste neemt ons namelijk mee op sleeptouw langs een soms ijzingwekkende, dan weer kleurrijke wereld waar traditionele elementen uit de Griekse cultuur samensmelten met elektronische popklanken. En dat een half uur lang, al lijkt tijd plots een heel abstract concept wanneer je je laat onderdompelen in de wereld van Markella.
Navigerend langs de golven van het leven, brengt de artieste ons langs chaos, verdriet en een hele hoop tranen die bij momenten niet gedroogd kunnen worden. Dat begint allemaal bij “Prin”, een relatief korte track die meteen een diepe indruk nalaat. Een zekere dreiging gaat uit van het nummer, terwijl de plaatsing van de woorden – in het Grieks nota bene – voor iets heel majestueus zorgt. Terwijl de poorten van een duistere, maar ontzettend intrigerende wereld zachtjes openen, tovert de lucht om in een spel van kleuren en sleurt Markella ons mee de diepte in. Onderweg gaat de duisternis geleidelijk over in een glinstering en wordt Grieks afgewisseld door Engels. “Beginning of the end” doet zijn naam alle eer aan en lijkt de hele tijd te botsen tegen onzichtbare muren. Alles in de song doet vermoeden dat deze het liefst zo snel mogelijk open wil barsten, maar waar de refreinen elektronisch en dansbaar klinken, blijft een zekere voorzichtigheid de bovenhand nemen in de coupletten. Het voelt alsof je telkens weer uit een vicieuze cirkel probeert te treden, maar net op het laatste moment teruggefloten wordt. Tot je het laatste deel van de song bereikt en de urgentie plots hoor- en voelbaar is. We worden opgejaagd en het voelt alsof we achtervolgd worden en zo snel mogelijk weg moeten zien te komen, maar dat blijkt een lastige opgave wanneer je alleen maar rondjes kan lopen.
Dat spel van aantrekken en afstoten zet zich ook verder in het album door. Het lijkt alsof Markella vasthangt aan een elastiek die haar telkens weer terugbrengt naar het beginpunt, maar het is vooral een metafoor voor het leven. Verandering komt er niet door eenmaal een andere weg in te slaan, maar net door telkens weer een ander pad te kiezen en de confrontatie met jezelf en de omgeving rond je aan te gaan. Zo laat “I will go anywhere” de luisteraar koorddansen in een poging het evenwicht te bewaren en niet het ravijn in te storten. Grootse en kleinschalige delen wisselen elkaar af en zorgen voor een spannend geheel omdat de song telkens weer helemaal uit balans dreigt te gaan. Op zo’n momenten doet de combinatie van engelachtige zang en grootse instrumentatie verdacht veel denken aan AURORA en dat is een bijzonder groot compliment.
De storm woedt echter nog hevig door op Metamorphosis en lijkt op “Chaos” een hoogtepunt te bereiken. Het onstuimige weer dat zich manifesteert op de song wordt onder controle gehouden door de zanglijn die speelt met Engels en Grieks om zo een bedwelmend effect te creëren. Elk besef van tijd en ruimte is op dit moment al overboord gegooid en het lijkt erop dat te midden van die onzekerheid een zaadje geplant wordt dat later voor kracht en een hoop nieuwe inzichten zal zorgen. De eerste vruchten daarvan kunnen we echter al snel plukken, want de donkere dreiging die over Metamorphosis hangt, klinkt een stuk verleidelijker en verfijnder op “If I stop I’ll feel it”. Zonder al te voorspelbaar uit de hoek te komen, bloeit het geheel mooi open richting het refrein dat ons zonder scrupules de dansvloer op sleurt. De Griekse delen zorgen voor meer warmte en sensualiteit, terwijl de koele elektronica het geheel weer tot bedaren brengt.
De rust is echter slechts van korte duur, want “Running on a high” drijft het tempo stevig op. De staccato productie wordt begeleid door glijdende zanglijnen die het geheel van een fluwelen kleedje voorzien. Wanneer de instrumentatie plots volledig wegvalt en het discours van Markella een compleet nieuw kleurenpalet hanteert, wordt de song in een compleet andere richting geduwd. Het resultaat is een stuk experimenteler en lijkt een reactie te vormen op de woorden ‘honey I’m not okay’. Hoe vaker je de song luistert, hoe dieper deze zich onder je huid nestelt en daarmee lijken we meteen een favoriet gevonden te hebben. Al komt daarbij ook meteen het besef dat het einde steeds dichterbij komt. Via een soort interlude die alle geluiden en invloeden die we op het album voorbij hoorden komen, samen laat smelten, bereiken we titeltrack “Metamorphosis”. De transformatie lijkt geslaagd wanneer de majestueuze klanken uit het begin terugkeren, maar ditmaal omringd worden door pulserende beats en glinsterende elektronica. De Griekse invloeden zijn opnieuw duidelijk voelbaar en brengen ons langs een verrassend en elegant pad vol bochten. Alsof alle obstakels plots toch bijgedragen lijken te hebben tot het punt waarop Markella aan het eind van de song en ook haar debuutalbum staat.
Op Metamorphosis neemt Markella ons mee op een boeiende reis die tegelijkertijd ver en toch zo ontzettend dichtbij is. Het resultaat van experimenteren met elektronische popklanken, trouw blijven aan je roots en ondertussen ook jezelf beter willen begrijpen, is een album dat je diep laat duiken. In jezelf, in je omgeving en in de muziek. Tijd mag ons leren waar het allemaal naartoe gaat, maar een ding is zeker: de reis was absoluut een omweg waard.
Ontdek “Running on a high”, ons favoriete nummer van Metamorphosis, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
