De muziek van Les Imprimés bevindt zich ergens tussen soul, indie en zachte psychedelica. Het project rond de Noorse muzikant Morten Martens zoekt zelden de grote gebaren op, maar bouwt liever aan kleine, warme momenten die langzaam blijven hangen. Dat toonde hij al op zijn debuutalbum Rêverie en op het vervolg Fading Forward wordt dat opnieuw duidelijk. De plaat voelt als een intieme luisterervaring waarin kwetsbaarheid en tederheid voortdurend naast elkaar bestaan. Het geheel dringt zich niet op, maar komt eerder zachtjes naast je zitten.
Die sfeer wordt meteen neergezet met opener “You & I”. Een eenvoudige gitaarlijn vormt de basis, terwijl subtiele instrumenten er langzaam rond bewegen. Kleine variaties in tempo en klank zorgen ervoor dat het nummer nooit saai wordt, ondanks de herhaling. In de zang hoor je een soort rustige zekerheid en dat het gaat over twee mensen die samen een moment delen zonder dat het groot of dramatisch klinkt. Die warme, liefdevolle toon vormt meteen de kern van het album.
Wat daarna opvalt, is hoe nummers vaak als tegenhangers lijken te functioneren. Waar “You & I” nog volledig in de warmte van verliefdheid zit, klinkt “Again & Again” erna al een stuk koeler. Dezelfde zachte esthetiek blijft aanwezig, maar de emotie voelt afstandelijker. Het is alsof er telkens een A- en B-kant van liefde wordt getoond, met eerst de zachte, hoopvolle kant en daarna een meer twijfelende of melancholische versie. Dat gebeurt subtiel genoeg, zodat je het niet meteen doorhebt, maar het geeft het wel een mooi onderliggend concept.
Ook muzikaal blijft alles in een vergelijkbare sfeer, al verschuiven de akkoorden telkens een beetje. In “ Get Lost” sluipen bijvoorbeeld licht psychedelische gitaren binnen die het nummer een dromerige glans geven. “Only Love” laat dan weer prachtige toetsen horen die samen met zachte gitaren een bijna zwevende achtergrond vormen. Daarboven ligt die kenmerkende zang van Martens die zacht en bijna fluisterend is. Het maakt de muziek intiem en fragiel, maar ook minder opvallend en dat zorgt er ook wel voor dat sommige nummers minder sterk blijven hangen dan ze eigenlijk verdienen.
“Greatest Mistake” fungeert vervolgens als een donkere spiegel van het vorige nummer. Dezelfde mooie toetsen keren terug, maar de toon is hier terug koeler en afstandelijker. Even later brengt “Miss The Days” een verfrissende verandering. Op dit duet met de Noorse Ama Li krijgt het album plots een extra kleur door de warme soulstem die een mooi contrast met de minimalistische instrumentatie. Samen zingen ze over het verlangen naar een tijd die al voorbij is, terwijl eenvoudige gitaren en zachte backing vocals het geheel subtiel ondersteunen. Het is een van de meest liefdevolle momenten van de plaat.
Naar het einde toe krijgt het album nog een klein beetje extra beweging. “Close My Eyes” voelt ritmischer en laat de toetsen opnieuw schitteren, terwijl Martens hier ook vocaal wat nadrukkelijker aanwezig is. Afsluiter “Paradise” brengt alles vervolgens terug naar rust. Het nummer heeft iets hypnotiserends en klinkt als een afscheid zonder bitterheid, waarin iemand simpelweg het beste wordt gewenst. Het past allemaal mooi bij de titel Fading Forward, want de muziek beweegt zacht vooruit, zonder grote sprongen, maar met een constante stroom van warmte en melancholie. Daardoor blijft er weinig meer te zeggen over dan dat het gewoon een bijzonder aangename luisterervaring is voor rustige dagen.
Ontdek “Only Love”, ons favoriete nummer van Fading Forward in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
