5 Seconds of Summer @ AFAS Dome: De grootste boyband van Antwerpen

Voelde je de grond gisterenavond trillen? Dan kan je wel eens de grootste boyband ter wereld hebben gevoeld. Althans, dat label hebben de heren van 5 Seconds of Summer zichzelf gegeven op hun laatste album. Nadat de groep jarenlang niets moest weten van die term, heeft het viertal het op de recente plaat EVERYONE’S A STAR eindelijk volledig omarmd. Het is zelfs onderdeel gemaakt van hun identiteit. 5 Seconds of Summer is een boyband geworden en als we ze moeten geloven zelfs de grootste ter wereld, al leek dat gisterenavond in de AFAS Dome helaas toch niet volledig het geval.

Ondanks dat alle bezigheden die ’s middags in de AFAS Dome plaatsvonden redelijk uitliepen, begon Master Peace rond de klok van zeven toch netjes op tijd. Met een glimlach van oor tot oor bracht hij een zomerse set die doorspekt was met voetbalreferenties. De band maakte immers deel uit van de selecte groep artiesten die de soundtrack van het voetbalspel EA Sports FC 26 verzorgden en liet dat ook duidelijk merken. Aan de reacties uit het publiek toen “Spin The Block”, een van de twee tracks uit de soundtrack, uit de speakers klonk te zien, bleek de game niet al te populair te zijn onder de inmiddels lichtgevulde zaal, maar toen hij vroeg om te juichen zoals bij een finale kreeg hij volle bak respons. Een cover van “Year 3000” zorgde pas echt voor gejuich en werd hier en daar zelfs meegezongen door de aanwezigen, al kwam het vaker dan eens niet verder dan handjes zwaaien. Of in het geval van afsluiter “Home” onder lichte dwang wat mompelend meegeneurie.

Bij South Arcade was het duidelijk andere koek. Als echte arcadepoppetjes kwamen ze één voor één onder de welbekende ‘Player One Ready’-quote op en merkte je dat het publiek dat wel kon bekoren. Veel werd er niet meegezongen bij opener “FEAR OF HEIGHTS”, maar na de laatste noot ervan overstemde het gejoel van duizenden mensen toch even het geluid uit de speakers. Die trend bleef de rest van de set aanwezig, maar toch kreeg gitarist Harry Winks met de onthulling van zijn ‘bad girls go to Antwerp’-shirt het meeste gejuich van heel de South Arcade-show. Er zat sowieso flink wat humor in de show van het uit Oxford afkomstige viertal, want ook bassist Ollie Green kreeg de lachers op zijn hand met de onthulling van de tekst ‘I’m punkrock’ op de achterkant van zijn gitaar. Geen ‘geen fellatio op de patio‘-tekst zoals een week terug, maar toch een leuke knipoog om het wat op te breken.

Wat verder bij South Arcade vooral opviel was zangeres Harmony Cavelle, die qua attitude zo door kon als het skaterzusje van Linkin Park-frontvrouw Emily Armstrong. Ze bracht iedere track met het charisma van de jongere Bam Margera en sprong als een wildebras een volledige show in de rondte. Vocaal moest ze het helaas wel hebben van de autotune die gaandeweg de set steeds meer naar de voorgrond trad. Vooral bij het nog onuitgebrachte “SUPERMAN”, “2005” en afsluiter “stone cold summer” stond de autotune in overdrive en was het iets te veel van het goede. Aan de andere kant waren wij waarschijnlijk de enige die daar over vielen, want de rest zat met hun hoofd al in de 5SOS-wolken.

Tegen kwart voor negen was het dan toch echt tijd voor de grootste boyband ter wereld om op het podium te verschijnen. Nu was het woord grootste misschien toch net iets misplaatst, want echt vol was de AFAS Dome helaas niet. De zaal was slechts voor de helft opgebouwd, de tweede ring volledig afgedekt en ook op de eerste ring zag het her en der zwart van de lege stoeltjes. We nemen er nog steeds ons hoedje voor af, zelf zullen we waarschijnlijk enkel onze moeder zover krijgen voor het kopen van een ticket, maar voor een band die eerder Paleis 12 en Ziggo Dome liet vollopen, was de opkomst toch best karig.

Gelukkig waren de toeschouwers die wel gekomen waren luid genoeg om een volledige arena te vullen en dat merkte je ook toen de leden van 5 Seconds of Summer op de meterslange beeldschermen zichtbaar waren. Onder luid geschreeuw werden de heren vanuit hun limousine, die tot de nok toe gevuld was met wafels, flesjes Delirium en Belgische vlaggen, welkom geheten in het Antwerpse. Op zijn beurt heette de band met “NOT OK” het publiek welkom en begon de grootste boyband ter wereld aan een bijna twee uur durende show vol rake stadionpoppunknummers. De confetti spoot omhoog, net als de vele handjes in de pit vooraan: de show en het feest was dan toch echt begonnen.

5 Seconds of Summer bracht in een sneltreinvaart “No. 1 Obsession”, een duidelijke publieksfavoriet van het laatste album, en “Teeth”, om vervolgens de eerste pauze in de mix te gooien. We kregen een kleine geschiedenisles van de laatste vijftien jaar voorgeschoteld, om vervolgens weer terug in het concert te worden gegooid met de passage van “Easier”. Het nummer zelf stond als een huis, maar vooral de naadloze overgang naar opvolger “More” was een hoogtepunt.

Vloeiend ging de groep van de ene naar de andere track en zonder te verpinken gooide ze de riff van “More” erin. De term ‘klasbakken’ willen we niet in de mond nemen, maar de band liet duidelijk horen dat ze wel weet hoe ze moet spelen. Het Twenty One Pilots-esque “ifeelthesame” kwam eveneens met een dikke voldoende doorheen de test en dat zorgde voor een half schoolfeestje op het podium, want de leden gingen als dolle honden over de planken en voelden zich voor even terug tieners.

Met andere woorden, de heren uit Down Under hadden het duidelijk naar hun zin in de Antwerpse poptempel. Zo erg zelfs dat ze tijdens de ingelaste powerpointpresentatie over het zijn van een ster, een leven vol memes en de hoogtepunten van ons Belgenlandje hun lach zelden echt konden verbergen. Serieus was het allemaal niet en ook niet toen de groep uit het niets in een soort prijzenshow voor ‘boyband van het jaar’ belandde. Uiteraard ging 5 Seconds of Summer er met de winst vandoor, het was immers volgens henzelf de grootste ter wereld, en met die felbegeerde award op de achtergrond deed de groep het publiek met “Boyband” nog eens volledig ontploffen. Take that, Backstreet Boys.

5 Seconds of Summer had speciaal voor de tour zijn grootste podium ooit laten ontwerpen en daar maakte het halverwege de set ook gretig gebruik van. Het hele goedje verhuisde naar de voorkant van de grote cirkel die de productie was en zo werden “Telephone Busy” en “Evolve” vanuit het midden van de zaal gebracht. Na opnieuw een videopauze, het waren er veel gisteren, trok het richting het hoofdpodium om vanaf de vertrouwde plek “Bad Omens” te brengen. Hoewel het vorige album 5SOS5 pas een jaartje of vier oud is, werd besloten om de track als enige van die plaat te spelen. Een gemiste kans om niet wat meer van die langspeler in de set te steken, want het was duidelijk te horen dat het nummer vol enthousiasme werd ontvangen. Al zorgde de tweede dosis confetti daar ook wel voor.

Het was sowieso een show waarbij 5 Seconds of Summer niet al te veel moeite moest steken in het oppeppen van zijn publiek. Het gros van de toeschouwers stond namelijk continu volledig aan en deed alles wat de band vroeg. Of zelfs soms gewoon vanuit zichzelf. Bij het emotioneel geladen “Ghost of You” kwamen de vele telefoonlampjes uit het niets naar boven en werd de zaal verlicht door duizenden kleine lampjes, allemaal meewiegend op de tonen van de halve tranentrekker. Wanneer de zakdoeken weer waren opgeborgen en “I’m Scared I’ll Never Sleep Again” doorheen de speakers klonk, maakte het meewiegen juist weer plaats voor als een zotte in de rondte springen. Alles op eigen initiatief vanuit het publiek en zonder ook enige vorm van aansturing. Dat kunnen er niet veel.

Na nog een videopauze waar de groep de geruchten over het einde van de band en het permanente leven als soloartiest op de hak nam, werd het tijd voor een kwartet aan eigen werk. Frontman Luke Hemmings beet het spits af met zijn “Starting Line”, waarna Ashton Irwin vanachter zijn drumstel “Have U Found What Ur Looking For?” bracht. Voor even was hij de frontman doordat de andere drie leden zich achter hem opstelden, waarna bassist Calum Hood de grote cirkel betrad en vanaf het midden van de zaal “Don’t Forget You Love Me” zong.

Een kwartet is geen kwartet zonder een vierde component en zo kregen we ook nog het punkerige “enough” van Michael Clifford voor onze kiezen. Op zijn beurt nam hij de plek van Hood vooraan het podium over en vanaf daar gaf hij de show, die tot dan vooral uit een overvloed aan pop bestond, een rauw, grauw randje. We durven te wedden dat we zelfs een kleine moshpit zagen ontstaan ergens in de verte. Na de laatste noot en een hoop geschreeuw verliet hij samen met de rest van zijn maten opnieuw het terrein voor, je raadt het misschien al, nog een filmpje.

Terug op de planken kwam misschien wel het moment waar de minste mensen het drooghielden. Want was “Ghost of You” al emotioneel beladen, dan was tranentrekker “Amnesia” dat zeker. Vanuit het midden van de zaal bracht het viertal de 5SOS-klassieker in een klein formaat, terwijl het publiek de tekst woord voor woord deed meezingen alsof het zelf onderdeel was van de groep. Het was een mooi sereen moment in een show die voor de rest uit elkaar spatte qua decibels en joelende dames die inmiddels dichter bij de dertig dan bij de twintig zaten.

Minder sereen was het moment toen de band bekend maakte dat ze voor het eerst in de tour een geheime song zou doen die door het publiek voorafgaand werd gekozen. Uit een koffer rolde “Try Hard” en die werd vervolgens ook op standje twaalf gebracht, tot groot genoegen van de fans die voor de track gekozen hadden. We moeten wel toegeven dat we door hun overmaat aan enthousiasme de voor- en tegenstemmers niet meer uit elkaar konden houden. Of de gehele zaal dus wel of niet voor het nummer had gekozen, konden we eerlijk gezegd niet meer uitmaken. Passen in de set deed “Try Hard” wel en het leek alsof het altijd al zo had moeten zijn, dus voor het eerst in lange tijd konden we zeggen dat we het wel eens waren met de gekozen partij.

Na alweer een filmpje ging de groep op nostalgische tour. 5 Seconds of Summer bracht in hoog tempo werk van het naamloze debuutalbum en opvolger Sounds Good Feels Good. In een halve mash-up passeerde achtereenvolgens “English Love Affair”, “Voodoo Doll”, “Waste the Night” en “Jet Black Heart”, om vervolgens met de grote hit “She Looks So Perfect” het licht uit te doen. Het was immers een popshow dus er hoorde een pseudo-einde bij, inclusief gedimde lichten en ‘we want more’-kreten uit alle hoeken en gaten.

Die more kwam er na een vijftal minuten en het viertal dook ineens achterin de zaal op, waarna het tijdens de tocht terug richting het podium een uitgeklede versie van tour-titeltrack “Everyone’s a Star!” ten gehore bracht. Eenmaal veilig terug op het podium ging het nummer alsnog volledig los, met alles erop en eraan. Licht, camera’s en het geluid op volle kracht, dat was hoe 5 Seconds of Summer het toegift deed inluiden. En dan moest de grootste knaller nog komen.

Helemaal op het einde van de set bracht 5 Seconds of Summer met “Youngblood” de genadeklap. Het nummer dat de band ooit definitief op de kaart zette, deed dat ook gisterenavond opnieuw. De AFAS Dome, halfvol of niet, klonk op dat moment alsof er geen lege stoel in de buurt was. Duizenden kelen zongen elke lettergreep mee, van de eerste noot tot de laatste. De confetti vloog voor een laatste keer de lucht in, de band bedankte het publiek voor de tomeloze liefde die het gaf en de zaal deed dat op zijn beurt met evenveel overgave terug. Het had dan misschien niet de opkomst van de grootste boyband ter wereld, maar gisterenavond in de AFAS Dome was 5 Seconds of Summer zonder twijfel de grootste van heel Antwerpen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram

Setlist:

NOT OK
No. 1 Obsession
Teeth
Easier
More
istillfeelthesame
No Shame
She’s Kinda Hot
Boyband
Telephone Busy
Evolve
Bad Omens
Ghost of You
I’m Scared I’ll Never Sleep Again
Starting Line
Have U Found What Ur Looking For?
Don’t Forget You Love Me
enough
Amnesia
Try Hard
English Love Affair
Voodoo Doll
Waste the Night
Jet Black Heart
She Looks So Perfect