We hebben ooit een verhaal gelezen van een wereldband die hele zwermen groupies toeliet in hun kwartieren voor en na de optredens. De bassist nam een dame mee naar zijn hotelkamer en het was waarschijnlijk niet om een beetje Scrabble te spelen. De groupie gaat nadien bluffen bij haar vriendinnen dat ze de horlepiep gedanst heeft met, laat hem ons Edward Johns noemen. Ze wordt na het zeggen van die naam compleet uitgelachen door haar vriendinnen want ze heeft het gedaan met de bassist van de band. De groupie in kwestie was razend op zichzelf. ‘Maar’ de bassist. Wat een totale vernedering bleek dat te zijn. En die bassist? Die stond alles te aanhoren in de gang en voelde zich opeens niet zo wereldberoemd meer. Tja, bassisten. Billy Fuller is misschien op het eerste zicht niet zo een bekende naam, maar de Brit speelde al dikwijls op de vier dikke snaren samen met Robert Plant, Portishead, Massive Attack en nog een heleboel andere artiesten. Zelf stond hij mee aan de wieg van het collectief Beak>. Al verschillende jaren broedde de Brit op een soloplaat en met Fragments is zijn droom werkelijkheid geworden. De titel van de plaat is echt heel goed gekozen. Dat zal later blijken.
Fuller heeft een plaat gemaakt met zestien nummers die maar 36 minuten in beslag nemen. Het zijn eerder miniatuurwerkjes geworden, muziekstukjes die hier en daar nog onaf klinken, maar dat moet zeker de bedoeling geweest zijn van Fuller. Nochtans staat er met het eerste nummer, “Rummer”, een schijf te wachten die bijna drieënhalve minuut haalt. De man heeft zich duidelijk volledig laten gaan en zet een heel pak synthgeluiden op elkaar en we durven hier te spreken van een nieuwe kijk op Krautrock. En na die eerste song gebeurt er iets heel merkwaardigs. Met “Three Blind Mice” maakt hij voor ons nu al een van de beste nummers van 2026. Dit is een song waar een dreiging van uit gaat die je volledig bij de keel en bij de testikels grijpt. Zet dan hierbij de clip nog eens op en je beseft dat dit een compleet meesterwerk is. Wat een briljante song! We herhalen: de clip!
We gaan hier geen track-to-track organiseren want dan is deze recensie met twintig pagina’s helemaal onleesbaar. Maar “Penny Bont” willen we toch nog even goed onder de loep nemen. Hier horen we een of andere enge initiatie in of zo, alsof je in een diepe put wordt gedropt en je maar één kans krijgt om er uit te klauteren. Slaat het op niets? Dat is heel goed mogelijk, want dit is echt wel weirde shit, maar let op, wel heel coole, weirde shit. Eerlijk, soms weten we niet goed wat nu juist de bedoeling is van bepaalde songs. We kunnen nu al zeggen dat deze plaat echt niet voor iedereen is weggelegd, integendeel. Je moet wel houden van koppige soundscapes waar geen touw aan vast te knopen is. Het lijkt soms alsof Fuller er maar wat geluiden heeft op gesmeten, maar dat is het niet. Hij heeft echt jaren gesleuteld aan deze plaat, dus het is er niet van ver maar even slordig op gegooid.
Een schijf zoals “Todo” lijkt ons dan ook gewoon helemaal niet af. Maar nogmaals, dat is het niet. Het is exact wat Fuller op tape wilde draaien, te nemen of te laten. We vrezen dat veel mensen gaan afhaken, maar het is dan ook niet de intentie van de artiest om miljoenen zieltjes te winnen. Nu, hij zal dat wel willen, wie niet, maar daarvoor is de muziek misschien net iets te eclectisch. En ja, je moet toch een beetje een voorliefde hebben voor bands zoals Neu!, Can, Popol Vuh en La Düsseldorf. Maar als je dat muziekgenre ooit met alle liefde hebt omarmd, dan is de plaat van Billy Fuller echt iets voor jou. Wij vinden het voor alles een interessante plaat. We hebben graag platen die heel filmisch zijn en bepaalde sferen oproepen. Zo is er het sinistere “On The Eve” dat je maar beter niet te horen krijgt enkele minuten voor je het tijdelijke voor het eeuwige inwisselt.
Wanner we “Something Blue” opleggen, snappen we heel goed dat Fuller de plaat Fragments wilde noemen. Het zijn inderdaad korte stukjes muziek, snippertjes van nootjes en akkoorden precies. Het zijn kleine flarden van sfeertjes, droompjes en nachtmerrietjes. Op “Whammy” lijkt er iemand ons te achtervolgen en voelen we ons niet helemaal op ons gemak. We zijn al blij dat er niet opeens geschreeuwd wordt zoals in “Frankie Teardrop” van Suicide, nog zo een band trouwens die zich niet aan zogezegde regeltjes hield. Bij “Pirate Ship” zijn we eerlijk gezegd integraal verloren. Wat daar de bedoeling van is, zullen we nooit te weten komen. Maar kijk, dat is wat Fuller nu eenmaal doet, reepjes muziek uitstrooien die zelfs de wind niet durft mee te nemen. Het heeft wel iets, maar wat dan? Al sla je ons dood, geen enkel idee.
“Bonanza” klinkt lekker cool, alsof je een sigaret rookt met een lang verlengstuk terwijl je loenst naar niets of niemand in het bijzonder in een of andere jazzbar in de gouden jaren twintig van het decadente Berlijn. Wat een raar werkstuk is dit uiteindelijk geworden, die hele plaat trouwens. Fuller heeft ons gevoed met minibrokjes met heel vreemde smaken, en je moet er voor zijn, maar wij hebben wel graag die onbekende aroma’s die tong, hart en hersenen verrassen. Het is alsof de liedjes eerst groter en langer waren, maar helemaal zijn afgeschilferd tot pelletjes haarroos. Fuller krabde en schudde ze uit tot ze op de schouders terechtkwamen. Je kan ze vol walging wegvagen, maar wij kijken er liever verrast naar en laten de schoonmaakmiddelen even voor wat ze zijn. Het is fijn toeven in een wereldje waar je weinig tot niets van begrijpt. Voor de rest is alles, het leven an sich, al rechtlijnig genoeg. We meanderen graag mee met de fragmenten, met Fragments. Verwacht evenwel niet dat Fuller zal meewandelen als gids! Enkel de stafkaart wordt gegeven.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Three Blind Mice”, ons favoriete nummer van Fragments in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
