Je kent wel van die bands die alles tot in de puntjes gladstrijken. Waar nummers bij wijze van spreken eerst met een potlood, liniaal en een waterpas helemaal worden uitgelijnd voor ze de studio in mogen. En je hebt Chamber, die dat juist helemaal niet doet. De groep uit Nashville gaat er liever in met de botte bijl dan met een plastic speelgoedmesje en kiest eerder voor extra splinters dan voor een blinkende afwerking. Dat hoorden we ook al op A Love To Kill For, de vorige plaat van de band, waarop Chamber duidelijk maakte dat gepolijst niet echt in zijn vocabulaire zit. Met this is goodbye… trekt hij die lijn gewoon verder door, al is het de vraag of dat altijd even sterk uitpakt.
Chamber brengt op this is goodbye… namelijk een hoge dosering aan chaos. Wanneer die chaos goed landt, klinkt de band alsof hij met zichtbaar plezier een kamer kort en klein slaat en ons daarna dwingt om tussen het puin zelf maar uit te gaan zoeken of er nog iets te redden valt. Op zulke momenten is de groep op volle oorlogssterkte en werkt de plaat als gevolg ook bijzonder goed. Alles schuurt, wringt en vliegt alle kanten op, waarbij Chamber er toch in slaagt om de brokstukken van die ene kamer net genoeg bijeen te houden om er meer van te maken dan zomaar een hoop herrie. Dat hoor je al op de opener “arms of eternity”, die zich gedraagt als een wilde hond in een slagerij en zich met een bijna dwaze gretigheid op alles smijt wat in zijn buurt komt. Het bijt in alles wat zijn neus oppikt en scheurt vervolgens alles volledig aan stukken, waardoor enkel een hoop restafval achterblijft.
Toch is het zowel het sterkste als het meest verraderlijke wapen op this is goodbye…. Waar Chamber zijn songs op de beste momenten nog strak genoeg bijeen weet te houden, voelt het op andere momenten alsof de band iets te gretig in zijn eigen ravage blijft ronddwalen. Het wordt te voorspelbaar, soms zelfs tot op het punt waarop het chaotische bijna een formule wordt. Neem bijvoorbeeld “violins”, een track die misschien nog wel het meest verschilt van de rest van het album. Als single werkte die enorm sterk en schopte het zelfs tot in onze wekelijkse playlist, maar op de plaat valt die toch net wat minder hard binnen. Niet doordat “violins” ineens uit het niets een pak slechter is geworden, maar meer omdat we voorafgaand aan het nummer qua chaos al twee soortgelijke tracks voorgeschoteld kregen.
Nu heeft “violins” het voordeel dat het qua indeling nog iets verschilt van de rest van de plaat, maar al snel wordt duidelijk dat Chamber voor de resterende negen nummers de hengel in dezelfde vijver heeft gehangen. Het zijn geen exacte kopieën van elkaar en qua muzikale invulling verschillen ze net genoeg om niet volledig in elkaar over te lopen, maar ze teren wel heel vaak op hetzelfde soort ontregeling. Zo openen “surveillance” en “parting gift” vrijwel allebei met hetzelfde trucje van nerveuze gitaren. Wat de eerste keer nog werkt als een vuistslag, verrast de tweede keer al een stuk minder. Qua uitvoering zit het wel allemaal snor, alleen is het net die voorspelbaarheid die de songs de das omdoet.
Is het nu echt allemaal zo van hetzelfde? Nee, want “Pale blue (why?)” en “revolving doors” bieden toch even wat ademruimte. De eerste remt de chaos merkbaar af, terwijl de laatste this is goodbye… afsluit met de meeste melodie die Chamber op dit album toelaat. Maar die uitzonderingen zijn tegelijkertijd het bewijs dat de band er meer had kunnen uithalen. Want net op die momenten waarop Chamber de voet van het gaspedaal haalt en de chaos even laat varen, laat de plaat pas echt voelen hoeveel energie er de rest van de tijd in één en dezelfde richting wordt gepompt. Dat Chamber de ganse tijd met de botte bijl zwaait, is op zich geen probleem en vinden we stiekem nog best lekker, maar een bijl die altijd op dezelfde plek hakt, slaat uiteindelijk een smal en voorspelbaar spoor.
Ontdek “violins”, ons favoriete nummer van this is goodbye…, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
