Kappen met de wereld die je kent om jezelf als een bruistablet helemaal op te lossen en elders een nieuw leven starten. Eentje waarin labels, hokjes en maatschappelijke verwachtingen minder van tel zijn. De Duitse – fictieve – Ida Fischer doet het, hoewel ze niet getormenteerd of mentaal broos is. Dit interessante uitgangspunt is de kapstok waaraan The Me In You alle nummers op het nieuwe album Ida Fischer is niemand ophangt. Alle songs op het album refereren naar Ida Fischers nieuwe ervaringen. Net als bij Stuart Conroy: 1974-1978 kiest de band uit het Hageland dus voor het conceptalbum. Dat hoeft niet per se te betekenen dat je zware kost te verwerken krijgt. Toch moeten we zeggen dat je voor Ida Fischer is niemand best alle andere prikkels uitschakelt: alleen zo kan je de melodieën en de klankwereld die The Me In You schept ten volle in je opnemen. De groep die sinds debuutalbum Forgotten Clothes uit 2012 en bijhorende, veel gedraaide single “Girl In Armour” op het snijvlak tussen pakweg Radiohead en Death Cab For Cutie opereert, duikt graag voor langere tijd onder om te schaven en vijlen tot alle details kloppen. Daardoor blijven de leden van The Me In You tot op vandaag één van de best bewaarde geheimen uit de Belgische scène. Wanneer ze komen bovendrijven, is het wel telkens genieten van de dromerige, melancholische melodieën waar zich af en toe een popstructuur tussen wurmt.
Bovenstaande omschrijving geldt voor de verrassende, instrumentale opener “Knieper” die vanaf pruttelende, elektronische invloeden weids uitwaaiert om na vijf minuten over te gaan in het ultrakorte, poppy “Atmosphere”. Bij de vooruitgeschoven single “Bring The Beat Back” gingen al die elementen tegelijk in de erlenmeyer. Als ware alchemisten vermengt de band ambient met een melancholisch, herkenbaar middenstuk om in de outro toch weer opnieuw bij ambient uit te komen. TV-kok Jeroen Meus is grote fan en koos met “Bring The Beat Back” – na het veel melodieuzere “Out of the blue” van een paar seizoenen geleden – al voor de tweede keer voor The Me In You als begingeneriek. Wie die song wel kan smaken, weet waar naartoe. Maar blijf nog even hangen, want er is meer.
De andere single, “Sturmfrei”, wijkt wat af van de rest van de plaat. Daar horen we The Me In You in standje Mogwai. Distortion gitaren en een pompende drum- en baspartij vertolken het gevoel van absolute vrijheid dat Ida Fischer sinds haar tienerjaren niet meer gekend heeft. Je herkent het vast wel: mama en papa die op zondag de wijde wereld in trekken, en jij die je kans schoon ziet om – terwijl de salontafel je ingebeelde podium is – de grenzen van het peperdure soundsystem in de living eens flink af te tasten.
Wat in deze recensie moeilijk te negeren valt, is sleutelnummer “Himmelgeist”. De ritme-aangevende percussie lijkt op Gotye geïnspireerd, maar ontvouwt zich vooral tot een prachtige song die vaag aan Talk Talk doet denken. Telkens die verrassende blazerspartij opduikt, maakt ons hart een sprongetje. Dit is weer zo’n lied dat het best tot zijn recht komt wanneer je ‘s avonds in de zetel kruipt met de koptelefoon op je oren. Dat geldt overigens voor het hele Ida Fischer is niemand.
Dromerigheid is echt wel het codewoord bij dit nieuwe album van The Me In You. Het is er eentje geworden waarbij ze de bakens van hun herkenbare geluid flink verzetten. De groep speelt niet zo vaak live, maar is toch van plan een paar keer op te duiken. Op 21 mei kan je The Me In You vinden in Het Depot in Leuven, en op 30 mei staan de heren op het festival Vestrock, net over de grens in het Nederlandse Hulst.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Himmelgeist”, ons favoriete nummer van Ida Fischer is niemand, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
De titel van het nummer “DÅsseldorf” lijkt te zijn aangepast naar Himmelgeist.
Weet iemand waarom? En waar het nummer over gaat?
Heel erg bedankt om ons dit te signaleren. De titel “Himmelgeist” staat inderdaad ineens aangeduid in de tracklist, hoewel linksonder op ons laptopscherm de oude titel nog staat. De reden van de aanpassing is ons onbekend.
Het nummer lijkt mij te gaan over de existentiële twijfel die leidt tot de beslissing van Ida Fischer om te verdwijnen. Al blijft de tekst vaag en universeel genoeg om er als luisteraar andere zaken in te horen.