Het gebeurt heel zelden dat we een album opleggen waarop elke song fantastisch is. De vorige zin is een binnenkomer van jewelste, maar het debuutalbum van HEART AND MOUTH is ook gewoon een grandioos kunstwerk gebleken. Bij iedere song viel onze mond open van oprechte verbazing. Wat een knap album is dit geworden! De band is eigenlijk het project van de Brit Flynn Mulcahy en zijn maat Jonny Lille (drums, beiden voorheen kortstondig bij Warren’s House) en we kunnen niet genoeg superlatieven opsnorren om hierover een recensie te schrijven. Neen, we overdrijven geen letter van deze eerste alinea. We hebben de plaat een eerste keer opgelegd deze ochtend en zitten ondertussen al aan een vierde luisterbeurt. Er volgen er nog, nog heel veel, laat dat zeker duidelijk zijn!
Heart in Mouth telt elf nummers en klokt af onder een half uur, maar wat een magistraal half uur is het telkens geworden. Mulcahy liet de plaat producen door Soren Bryce in haar studio Middlefarm in Devon. Bryce is een Amerikaanse uit Texas die zichzelf gitaar en viool aanleerde en bekender is met en door haar soloproject Tummyache. De twee protagonisten hebben samengezeten en lieten de debuutplaat van HEART AND MOUTH heel organisch groeien tot het sublieme geheel dat we nu te horen krijgen. We beseffen dat we blijven strooien met overtreffende trappen en nogmaals, we nemen er geen woord van terug. Zet het album gewoon op en laat je al meedrijven op die mooie gitaarpartij van openingsnummer “I’ve Been”. We hebben de indruk dat het opnameproces heel natuurlijk is gebeurd en dat er bewust en met opzet geen tientallen takes van op tape zijn gezet. Ziedaar de eerste kracht van deze eersteling van Mulcahy en co.
En die intro dan van “Heart in Mouth”! We krijgen een geschiedenislesje over opnametechnieken. Vroeger had een groep vier sporen en werd er boven het drumstel gewoon een microfoon gehangen en we zien wel waar we uitkomen. Het is allemaal heel basic, maar het werkt wel. Het getuigt van eerlijkheid en rauwheid, net twee zaken die we heel graag tegenkomen in muziek. Akkoord, de tijden zijn veranderd en technologisch staan we een stuk ‘verder’, maar we missen dikwijls het schuren van muziek, het vernis dat er gewoon van ver en ongecontroleerd is opgesmeerd. Ziedaar de tweede kracht van deze eerste worp van de Londenaren. En “Shoreline” dan? Wel, dat is gewoon een nummer dat Tom Waits in zijn allerbeste vorm ook had kunnen uitbrengen.
De singer-songwriter heeft dan ook nog eens een formidabele stem. Hij fluistert soms meer dan dat hij zingt, alsof hij de hele boel aan elkaar zingt met een beetje onterechte, maar bescheiden verlegenheid. We zullen dit de derde kracht van het album noemen. Op “I Spy” beseffen we helemaal dat de teksten ook van een torenhoog niveau zijn. ‘In the distance I spy, out the corner of my eye, the fairest damsel covered, walking blind’. Kijk, dit soort magistrale zinnen krijgt niet iedereen zo maar uit zijn vulpen of ganzenveer. Is het aangeboren talent? Kan je het leren om zulke zinnen te schrijven? Kan je dit oefenen? Eerlijk, geen idee, maar wij genieten gewoon van dit soort op schrift en muziek gezette meesterwerkjes. Kracht nummer vier.
“Sure Disgrace” is niets anders dan een bloedmooie song. Straks gaan we onder het artikel onze favoriete song van het album moeten meedelen, maar we weten echt niet meer welk lied we zullen kiezen. HEART AND MOUTH durft ook hardere nummers te schrijven zoals “TalkTalk”. Het is een compleet overstuurde song geworden en ook dat werkt perfect bij de band. Het album begon met het lied “I’ve Been” en eindigt met “I’ll Be”. Het klinkt waarschijnlijk een beetje belegen, maar ook wij zijn een beetje veranderd door deze lp. We waren deze ochtend een iets andere mens dan we nu zijn. Aan hoeveel eenheden kracht zitten we ondertussen? We zijn iets meer ‘mens’ geworden en soms doet muziek dat gewoon bij stervelingen. Daarom dat niemand ooit kan zeggen aan een andere mens wat goede of slechte muziek is. Muziek moet je voelen en dat is bij iedereen anders. En zo is dat goed.
HEART AND MOUTH heeft ons helemaal verrast met dit wonder van een plaat. We worden niet zo dikwijls van ons schavot geduwd. We staan meestal best stevig in onze schoenen, maar hier moesten we echt voor gaan zitten. Dit album hebben we moeten, of eerder mogen, ondergaan en we danken Mulcahy, Lille en Bryce op onze twee blote knietjes voor zo veel wonderbaarlijke muziek. We geven vierenhalve ster aan deze plaat, maar enkel met ons verstand. Ons hart zou zonder verwijl vijf sterren hebben gegeven, maar we hopen gewoon dat er nog veel muziek zal uitgebracht worden daar in die studio in Devon. We hebben geen flauw benul hoe het nog beter kan, maar we voelen dat Mulcahy nog heel veel muziek in zich heeft en die gedachte maakt ons onverbloemd gelukkig.
Ontdek “Sure Digrace”, ons favoriete nummer van Heart in Mouth, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
