Het Schots-Amerikaanse duo Witch Post, bestaande uit het koppel Dylan Fraser en Alaska Reid, is inmiddels geen onbekende meer in het land van de Dansende Beren. In 2025 riepen we hen nog uit tot een van de ‘Grote Beren van Morgen‘, al moesten we begin 2026 vaststellen dat die status ondanks de beloftevolle single “Twin Fawn” nog niet helemaal verzilverd werd. De puzzelstukjes lijken nu echter eindelijk op hun goede plek te vallen, met een contract bij het prestigieuze Partisan Records, waar ze labelgenoten worden van een aantal grote namen als PJ Harvey, Laura Marling en Grian Chatten. Met deze kersverse ep Butterfly onder de arm, neemt het duo alvast een ambitieuze aanloop.
Wat ten tijde van eerste ep Beast en ook op single “Twin Fawn” opviel: de sound van Witch Post steekt direct boven het maaiveld uit met zijn vocale chemie tussen de twee protagonisten. De samenzang doet bij momenten sterk denken aan de hoogdagen van The Civil Wars, zij het dan hier gedrenkt in een bad van dromerige indierock met rafelige grungy texturen. Op de erg catchy opener “Changeling” versmelten hun stemmen bijna naadloos tot een aangenaam in het oor liggend geheel. Op “Worry Angel” gaat de samenzang over naar een muzikale dialoog. Hij zingt de onrust, zij antwoordt met troost; een mooi muzikaal steekspel waarbij de wisselwerking tussen de twee voor constante onderhuidse spanning zorgt.
Instrumentaal wordt de ruggengraat van de sterkste nummers op de plaat gevormd door de basgitaar. Met diepe, stuwende baslijnen worden de verstrengelende stemmen en de mijmerende sfeer van een broodnodig fundament voorzien. Vooral “Witching Hour” ontpopt zich tot een absoluut hoogtepunt. Het nummer vormt met zijn ondergrondse grommende baslijnen een dreigend decor voor het vocale contrast tussen de ijle, bijna breekbare uithalen van Alaska Reid en de zweverige, warme bariton van Dylan Fraser. Het is in deze donkere hoekjes dat Witch Post op zijn best is, met een sound die zowel mysterieus als tastbaar aanvoelt. Dat tastbare komt ook op “Tilt-A-Whirl” naar boven, een nummer genoemd naar een kermisattractie, dat ook exact dezelfde beleving geeft. Op het deinende ritme van de baslijn brengt het de luisteraar in de sfeer om geleidelijk op te bouwen tot een snellere en gruizige finale.
We schreven in 2025 al: ‘Witch Post is een band die indieharten met een nostalgische ziel in een handomdraai kan veroveren’, en daar is op deze nieuwe worp geen woord van gelogen. Butterfly is een fraai visitekaartje waarop Witch Post uit zijn cocon komt gekropen en vol ambitie de wereld wil intrekken. Al voelt het tegelijkertijd ook alsof het duo met zoveel troeven in de hand nog wat zoekend is naar de definitieve richting die het wil inslaan. De meer dreigende, atmosferische nummers tonen voorlopig meer een eigen ‘smoel’ dan de indierockpassages die nu eens catchy en dan weer wat generiek durven aanvoelen. De grote reddende factor blijft echter de vocale pracht die elk nummer onmiskenbaar Witch Post maakt. Butterfly is alvast een eerste vleugelslag die hopelijk het vlindereffect van een stormachtige carrière ontketent.
Ontdek “Witching Hour”, ons favoriete nummer van Butterfly, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
