© CPU – Peter Verstraeten
We beseffen best dat we dikwijls teruggrijpen naar de jaren negentig, maar als The Afghan Whigs opeens een nieuwe single uitbrengt, kunnen we ook niet anders uiteraard. Een van de meest bejubelde rockplaten ooit is zonder twijfel Gentlemen uit 1993. Die fantastische platenhoes alleen al! Dat weergaloze succes heeft de band rond Greg Dulli nadien niet meer gekend, maar Black Love uit 1996 en 1965 uit 1998 moeten zeker niet voor die voorganger onderdoen. De Amerikanen uit Cincinnatti hadden er genoeg van, ontbonden de band, maar kwamen toch weer samen rond 2012 en maken opnieuw platen en reizen veelvuldig rond met de instrumenten. ‘House of I” werd eigenlijk al een goed jaar geleden opgenomen, maar nu krijgen we de single dus ook te horen. Over een vers album zijn er op dit moment enkel geruchten en gefluister in de wandelgangen.
“House of I” begint een beetje atypisch met een tribaal drumritme, maar al snel horen we weer die snerpende gitaren waar Dulli en de rest een patent op hebben genomen. De frontman heeft het nog steeds niet afgeleerd om in een enkele zin of frase van zacht naar hard te gaan en hier de hele tijd mee af te wisselen. De rest van de band zet er een bijna schattige ’toedoedoe’ op de achtergrond bij en dat contrast tussen het bijna woeste van Dulli en de naïeve achtergrondzang gaat heel goed. Na een dikke twee minuten komt er een neurotische pianonoot bij die de hele song nog wat meer body geeft en begint de band weer aan zijn zangpartij. Op zich een heel eenvoudig rocknummertje, maar het werkt wonderwel. Nog een tip: het gitaarpatroon van hun “Fountain and Fairfax” uit 1992 is voor ons het coolste dat ooit op plaat werd gezet!
Op 10 juli staat de band op een van de mooiste festivals van België en verre omstreken, het Cactusfestival in Brugge.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
