De muziek van Chalk is moeilijk te beschrijven. Het Noord-Ierse duo Ross Cullen en Benedict Goddard weven postpunk en elektromuziek samen tot een donker en zwaar tapijt. De band werkt niet met een vaste formule, waardoor je nooit weet wat je te wachten staat. Op de eerste singles hoorden we nog postpunk in de meer traditionelere vorm, maar naarmate de band groeit, sijpelen die elektro-invloeden steeds meer door in de mix. En dat is geen toeval. Chalk brengt op zijn debuutplaat Crystalpunk een mengeling van de punk van de jaren zeventig en tachtig en de ravecultuur van de jaren negentig. Twee cultuurstromingen die belangrijk waren in het woelige Noord-Ierland. Chalk neemt je mee in een culturele cocktail van twee werelden die de band diep heeft beïnvloed. En dat merk je, want deze debuutplaat voelt als een zware nacht uit waar je de volgende dag opstaat met een kater.
Openen doet het album met “Tongue” dat we een maandje geleden nog op single kregen. Een betere opener kon het duo niet kiezen. Het nummer vliegt direct uit de startblokken, waardoor je meteen meegezogen wordt in een donkere avond. De gitaren schuren en grijpen je bij de keel, om je daarna niet meer los te laten. Het nummer toont je alle hoeken van de kamer, of eerder van een ondergrondse raveclub in hartje Belfast. Ross Cullen schreeuwt erop los, waardoor je bijna zorgen maakt om zijn stembanden. Het duurt nog tot “Longer” vooraleer de gitaar terug een prominente rol inneemt. Dat is dan ook meer een postpunknummer in de traditionele zin. Een simpele beat, snedige gitaar, maar toch met dat randje Chalk aan. Ook bij “Pain” krijgen we dat gevoel, ook al is de gitaar daar ver te zoeken.
Vanaf “One-Night-Eight-Zero” slaat het geluid van de plaat om. Op dat nummer horen we een meer poppy Chalk dat heftig experimenteert met autotune. De dansbeat zorgt ervoor dat stilzitten onmogelijk is. Het nummer vertelt echter het donkere verhaal van de vader die vertrekt om daarna nooit meer terug te komen, zijn kind achterlatend. ‘I sat on the top of the stairs and watched my daddy leave.’ Ross Cullen wil terug naar die tijd waar alles beter was. ‘Can we go back to the year one nine eight zero? But the love has left us baby. And I know that it’s too late.’
Wie nog niet goed wakker was, zal dat na “Skem” wel zijn. Het nummer opent met een onheilspellende beat die je meeneemt naar een zweterige, vochtige kelder. Het T-shirt plakt aan je rug en de witte stof wordt doorschijnend. Je kleren zijn doordrenkt met allerlei drank, maar het enige wat je wil doen is dansen. De opgefokte beat brengt je in een donkere, knetterende trance. Ross Cullens stem laat je even zweven om je daarna weer op de grond kapot te laten vallen. De giftige beats slaan in als een bom waardoor je naar adem lijkt te snakken. Ook “Béal Feirste”, Iers voor Belfast, brengt diezelfde sfeer, alleen minder heftig. Met zeven minuten neemt Chalk je mee op een eindeloze technoreis rechtstreeks naar de jaren negentig. Waar “Skem” je met gebroken tanden in elkaar beukte, voelt “Béal Feirste” atmosferisch en zwevend. Wat er nog van jou overbleef, wordt nu voorzichtig opgeraapt om je zo naar hogere sferen te brengen. Maar ook hier is de boodschap donker en is toch niet alles wat het lijkt. Opnieuw wordt er teruggeblikt op het duistere verleden van Noord-Ierland. ‘I put my fingers through the holes of my fathers past.’
Afsluiten doen de Noord-Ieren met “Ache”. Het voelt aan als de kater na een hevige nacht dansen. Een basdrum die onderwater lijkt opgenomen, voelt aan als het zware gebonk bij de onuitstaanbare hoofdpijn. Ross Cullens stem klinkt zwaar en profetisch, vergelijkbaar met die van Leonard Cohen op het einde van zijn leven. ‘I wake up every night. And I wish I could be more honest with myself. And that I can take everything in the world. And I can break it all to pieces. And put it back together for you.’ Het klinkt onheilspellend en wij krijgen van de tekst kippenvel. Met een ‘good mourning’ wordt er afgesloten. De woorden zinderen beklijvend na.
Crystalpunk is een plaat die je niet weet los te laten. Iedere luisterbeurt hoor je iets nieuws. Chalk brengt een meesterwerk van een debuutplaat en lost hiermee alle verwachtingen in. Ondanks dat hij dansbaar is, blijft het een donker conceptalbum dat je meeneemt naar de donkere uitgaansbuurten van Belfast, om zo even de problemen te vergeten dat het eiland met zich meebrengt. ’s Nachts word je volledig door elkaar geschud, om de ochtend erna met een verpletterend gevoel wakker te worden in een wereld die plots weer grauw aanvoelt.
Wie wil meegesleept worden door de muziek van Chalk kan dat op 10 april in de Botanique.
Ontdek “Skem”, ons favoriete nummer van Crystalpunk in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
