We leerden de Nederlandse Romy Laarhoven te midden van de COVID-19-pandemie kennen met haar muzikale project Roaming Lands. Na een tijdje koos ze echter om alleen verder te gaan, en dat onder de naam Romy Liz Rose, met een vernieuwde dosis energie en inspiratie. Sinds het prille begin van haar solocarrière levert ze beeldschone liedjes die het evenwicht bewandelen tussen indie, folk en americana. Met I Am June brengt de artieste ons haar debuutplaat en dompelt ze ons onder in een ‘sad girl summer’ die geen einde lijkt te kennen.
I Am June ontstond in de woonkamer van Romy Liz Rose en dat hoor je al vanaf het begin. Niet omdat het geknutseld en amateuristisch klinkt, verre van zelfs, maar net omdat de muziek zo’n warmte en huiselijkheid uitstraalt die je alleen maar kan opvangen in een doorleefde woonkamer. Eentje waarbij elk meubelstuk een verhaal met zich meedraagt en elke hoek weer een hoop perspectieven met zich meebrengt. Eentje waarin de sofa vaak bevolkt wordt door vrienden die op een doordeweekse avond een glaasje komen drinken, maar net zozeer de rust en kalmte van een vrij weekend uitstraalt. En laat het nu net die laatste setting zijn die zich uitermate leent voor deze langspeler.
We betreden de wereld die Romy Liz Rose zo zorgvuldig kleur geeft op de tonen van “The Remedy”. Het warme en vertrouwde gevoel dat de song uitstraalt, zorgt er in geen tijd voor dat we als toeschouwer met een open blik naar het geheel kijken en luisteren. Terwijl de melodie een aangenaam tempo aanneemt, zorgt de zanglijn voor een zacht geluid dat doet denken aan een klein wolkje aan een verder helderblauwe hemel. Het heeft iets tijdloos, alsof de kamer zich steeds meer in een verslavende vorm van nostalgie hult. Dat wordt nog meer benadrukt op “Shells”, dat de stem van de artieste nog meer dan ervoor in de kijker zet. Alsof Romy enkel voor jou als luisteraar zingt, neemt ze ons mee in een verhaal dat steeds meer leest als een coming-of-agefilm waarbij je niet goed weet of de tijd nu razendsnel gaat of net tergend langzaam voorbijschuift.
Het zijn de klanken van een pedal steel gitaar die het geheel een subtiele countrytoets geven, terwijl Romy Liz Rose als songwriter net meer aanleunt bij pakweg Adrianne Lenker of Joni Mitchell. ‘I bring out the worst in me / And she will be the death of me’, klinkt het poëtisch op “3”, dat zich steeds verder verspreidt als een druppel inkt op een plasje water. Het lijkt allemaal moeiteloos uit de pen van de Nederlandse te vloeien, maar een getraind oor weet natuurlijk dat er heel wat werk schuilt achter zo’n schijnbaar vanzelfsprekende uitingen. Zoveel is ook het geval op een van onze favoriete nummers van de plaat. “I Don’t Wanna” toont zich kwetsbaar, maar niet onzeker. Het is alsof een keerpunt bereikt wordt en er van hieruit een nieuwe richting in geslagen wordt, eentje waarin je weer helemaal zelf kan beslissen wie je bent.
Die thematiek keert steeds weer terug op I Am June, dat zich zoals de titel het gebiedt, profileert als een album waarop alles keer op keer weer ontluikt. De lucht is koel, de middagen zonovergoten en vol mogelijkheden. Alles wat je wilt is plots binnen handbereik. Zo wekt “Grapefruit” in eerste instantie de indruk op een ontzettend emotioneel geladen nummer te zijn, maar gebeuren er op de achtergrond heel wat subtiliteiten. De instrumentatie brengt elke luisterbeurt weer elementen aan het gehoor die ons de vorige keer compleet ontgaan zijn en daarmee brengt Romy niet alleen melancholie, maar ook mysterie. Al doet ze dat op geheel eigen wijze en dat zonder al te ver buiten de lijntjes van haar folkpop te kleuren.
Ook het slot blijft niet gespaard van de duisternis. “I Should’ve Done Better” doet ons even tot stilstand komen en reflecteren over onszelf en de wereld die ons omringt. Met een minimale gitaarpartij komt het verhaal dat de artieste ons brengt nog beter uit de verf. Het tempo dat op “Best Of Friends” nog voorzichtig opgeschroefd werd, lijkt nu plotseling halt te nemen. Daarmee wordt de luisteraar uitgedaagd om de aandacht niet te verliezen bij de song die zich in de staart van het album verstopt. Gelukkig beginnen de bloemen te bloeien op titeltrack “I Am June” en voegt Romy daarmee een gouden randje toe aan haar debuutplaat die duidelijk een totaalervaring is in een tijdperk van razendsnelle singles. De song voelt als de zon die je huid na een lange winter opwarmt, als een stevige knuffel op een moeilijke dag en als de spiegel die je af en toe even in de hand moet nemen.
Met haar debuutalbum I Am June brengt Romy Liz Rose een verzameling liedjes die de lijn tussen euforie en verlangen bewandelen. Eens hoopvol, dan weer vol melancholie toveren de songs zich om tot de soundtrack voor een weekend waarin alle opties nog open liggen. De zon baant zich langzaam een weg naar het hoogste punt aan de hemel, de koffie smaakt verrassend sterk en de tijd staat eindelijk nog eens aan de zijde van de luisteraar. Zo toont de Nederlandse dat je ook zonder groots uit te pakken een blijvende indruk kan nalaten.
Romy Liz Rose stelt haar album volgende week donderdag voor in Music Mania in Gent. Op 11 en 18 april staat ze in Rotterdam op respectievelijk het Dawn Brothers Festival en Motel Mozaïque.
Ontdek “I Don’t Wanna”, ons favoriete nummer van I Am June, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
