The Stranglers ontstond net voor talloze punkbands rond 1976 het Engelse establishment begon te koeioneren. De Britten hebben een heel pak hits op hun conto staan en uiteraard blijft “Golden Brown” hun bekendste song. We vinden hun nummers “Skin Deep” en “No Mercy” bij het allerbeste dat ooit over Het Kanaal is gewaaid, maar we hebben nooit hun kronieken over een zekere Vladimir begrepen. Om de zo veel tijd bracht de band een lied uit, eerder een soort sprookje op muziek, over een kerel die allerlei avonturen beleefde. Zes schijven gaan over die gefantaseerde kerel en met “Vlad The Oligarch” zitten we nu aan het zevende luik uit het en over het leven van Vladimir Andropyournosin, een of andere verzonnen Russische geleerde.
Eerlijk, we vinden heel die “Vlad The Oligarch” een flutnummer. In het begin van de song horen we een schip brullen om de passagiers er op attent te maken dat de loopbruggen zullen ingehaald worden. We moesten even denken aan “Night Boat To Cairo” van Madness. En opeens zitten we in een melodie van een of andere wals die maar liefst zeven minuten wordt aangehouden. De eerste halve minuut heeft het nog iets origineels, alsof we een impressionistische schilder volgen in het Parijs van de laatste decennia van de negentiende eeuw. Er wordt een heel verhaal gedebiteerd terwijl die walsmuziek blijft voort dreinen en het begint ons nogal snel te vervelen. Het is eigenlijk precies een luisterplaat geworden met een fabeltje voor kleutertjes, niet meer en niet minder. The Stranglers vinden we een fenomenale band, maar dit ‘lied’ is voor ons toch een hele hoop bruggen van Monet en Manet te ver.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
