Aaron Hibell is momenteel nog een onbekende naam, die bij de doorsnee luisteraar maar bitter weinig oproept. Toch wordt de jonge Britse producer al voor een tweede maal op rij uitgenodigd om een van de kleinere podia van Tomorrowland te bestijgen. Daarnaast kreeg hij al steun van verschillende spraakmakende artiesten, waaronder het Belgische technotalent Amelie Lens, en mocht hij haar al enkele malen ondersteunen als support act. Het is dus duidelijk dat Hibell wel garant staat voor kwaliteit, maar zijn doorbraak voor het grote publiek nog niet heeft gehad en daardoor ergens rondzweeft in de achterkamers van de muziekindustrie. Desondanks staat zijn teller van maandelijkse Spotify-luisteraars op het moment van schrijven op een stevige twee miljoen en had hij reeds succes met nummers als “destroyer of worlds” en “i feel lost“. Wat meer opzoekwerk leert ons dat hij zelfs een tour doorheen de Verenigde Staten afwerkt. De cijfers bevestigen dus duidelijk zijn talent, dan rijst natuurlijk meteen de vraag waarom we hem niet tot amper tegenkomen op andere festivalaffiches?
Een verklaring daarvoor kunnen we vinden in de zeldzamere stijl die Hibell tentoonstelt. Hij haalt zijn inspiratie uit klassieke composities en herwerkt die muzikale structuren tot elektronische creaties met invloeden uit de technowereld. Bovendien gaf Hibell eerder aan ook inspiratie te halen uit films en die visueel geportretteerde emoties te herwerken tot muziek. De samensmelting van al deze stimulansen mondt uit tot nummers die vaak zorgen voor een diepgaande onderdompeling waarmee de luisteraar even kan wegvluchten van de hectische wereld waarin we leven. Het gevolg is wel dat de muziek minder dansbaar is en eerder geschikt voor een intiemere setting dan de schijnwerpers van de grote podia. Daardoor heeft hij dus wel een stevige fanbase maar horen we hem niet vaak voorbijkomen in het dagelijkse leven. Een ander ingrediënt dat een artiest nodig kan hebben om door te breken is een eerste volwaardige album. Hibell besloot dat hij dat ingrediënt maar al te graag wilde toevoegen aan zijn voorraadkast en brengt daarom SYNCHRONICITY uit. We kregen de afgelopen jaren reeds enkele goede voorproefjes met “set me free” en “morning light” en zijn dan ook meer dan benieuwd om het volledige album te beluisteren. Hibell raadde op zijn sociale media zelf aan het album chronologisch te beluisteren met een hoofdtelefoon voor een optimale beleving. En dus zetten we die hoofdtelefoon op en laten we Hibell het stuur overnemen.
Met een futuristische opbouw trekt Hibell zijn album traag maar gestaag op gang. De melodie van “ascension” doet meteen denken aan een reis doorheen de wonderlijke diepten van het sterrenstelsel. Hoewel de opening van het album redelijk zwaar aanvoelt, trekt Hibell met “million angels” het tempo op aan de hand van zang en een lichtere drum. Ook in “desert rain” wordt dat dromerige en pulserende gevoel verdergezet. Zo doen de eerste drie nummers ons meteen denken aan de soortgelijke sfeer die gecreëerd werd in Astral Projection, een ep die hij in 2024 uitbracht. Hij trekt die interstellaire, muzikale lijn dus ook door in SYNCHRONICITY. De Brit doorbreekt die lijn echter snel kort met “s.o.s.”, dat eruit springt door zijn energiekere melodie en een tempoversnelling. Niet veel later worden onze ogen letterlijk opengetrokken door de glijdende opbouw van “open your eyes”, waarin we duidelijk de klassieke invloeden qua structuur kunnen terugvinden. We gaan zelfs een stapje verder en durven te stellen dat deze creatie rechtstreeks uit een Christopher Nolan-achtige film had kunnen komen.
Veel tijd om rustig weg te dromen krijgen we niet, want opeens worden we gewaarschuwd door de zin ‘Let’s bring the beat back’, waarna een stevig techno-deuntje het touw zelfverzekerd overneemt. Alsof het contrast niet groter kan worden, vloeit zo het dromerige vlot over in het opwekkende via een stevig technonummer. Aanvankelijk voelt die tempoverandering een beetje bizar en geforceerd aan en vragen we ons openlijk af of zo’n abrupte keuze wel de juiste was. Anderzijds lijkt Hibell er toch nipt mee weg te komen door de geleidelijke en gelaagde aard van de compositie. Na dit stevige intermezzo zoekt hij de rust ook weer vrij bruusk op, wat opnieuw zorgt voor een opvallende doorbreking van de vloeibaarheid van het album. Initieel zou dat geen probleem zijn, maar als je het album maakt en daarna eveneens promoot om in volgorde te beluisteren, is het essentieel dat die volgorde dus wel klopt.
We staan niet langer stil bij die instrumentale turbulentie, want met “set me free” bereiken we opnieuw een sleutelmoment in onze muzikale reis. De creatie was een van de voorproefjes die Hibell op voorhand op ons losliet en oogstte reeds stevig succes. Een verklaring daarvoor is de trance-achtige opbouw gecombineerd met een dansbare melodie en aanstekelijke tekst. Na “set me free” keert de rust terug en worden we voor een laatste maal atmosferisch op gang getrokken voor de intro van “morning light”. Ook deze compositie werd op voorhand op ons losgelaten en staat synoniem voor het laatste echte hoogtepunt van het album. SYNCHRONICITY afsluiten doet Hibell met “ghost”. Het slotstuk van het album is er meteen ook weer een dat er uitspringt, doordat het wat meer dansbaar en luchtiger aanvoelt. Zo staat het garant voor een mooie en gepaste afsluiter van een dromerige muzikale reis.
Met SYNCHRONICITY zet Aaron Hibell geen simpel album neer. Integendeel, het is een muzikale onderdompeling van veertig minuten die ons afsluit van de buitenwereld. Dat gevoel wordt alleen maar meer verstevigd door het feit dat de nummers naadloos in elkaar doorvloeien, waardoor de man een heel vloeiende luisterervaring creëert. Toch ontstaat er soms turbulentie in onze muzikale vlucht en is er een jammerlijke doorbreking van die vloeiende en dromerige ervaring. Dat doet echter niks af van het feit dat Hibell met SYNCHRONICITY een kwaliteitsvol album weet neer te zetten. Bovendien slaagt hij erin verschillende genres, die grote contrasten bevatten ten opzichte van elkaar, samen te brengen tot een mooi geheel en dat verdient toch wel onze bewondering. Of Hibell ook werkelijk zal doorbreken met zijn nieuwe album is nog af te wachten. Desondanks mag hij van ons wel spreken over een sterke prestatie en is het ongetwijfeld een mooie toevoeging aan zijn muzikale oeuvre.
Op vrijdag 24 juli zakt Aaron Hibell af naar de mythische festivalgrond in Boom voor een optreden tijdens Tomorrowland.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “million angels”, ons favoriete nummer van SYNCHRONICITY, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
