Gare Noir is een van de opkomende Belgische bands. Hun eersteling krijgt alleen maar positieve reviews, hun eerste optredens smaken naar meer. In de studio bestaat de band uit twee leden (live zijn ze met 3): Sam Claeys en Frits Standaert. Beiden geen onbekenden en beiden wisten in dit leuk interview hun visie perfect weer te geven (onder andere over De New Wave scene en studiowerk), naast enkele leuke anekdotes.
Sam en Frits jullie hebben al héél wat kilometers op jullie teller. Jullie hebben beiden een druk leven en zijn ook actief op verschillende niveaus. Vertel er is wat over (voor de mensen die jullie nog niet kennen)…
Sam: Ik werk full time in de zorg, geef gitaarles en ben ook vakbondsafgevaardigde. Druk dus, maar met muziek als rode loper door mijn ganse leven. De uitlaatklep voor mij.
Frits: Ik maak eigen animatiefilms voor een Vlaamse en Franse producent en geef les animatiefilm in hoger kunstonderwijs. Daarnaast blijft er heel wat tijd over om songs te schrijven, op te nemen en te mixen in eigen studio. Alle drie die zaken nemen ongeveer evenveel tijd in beslag. Lesgeven het enige is wat ik niet zelf kan plannen dus echt druk is het niet.
Tot op heden is er niet geweten waarom jullie voor de naam Gare Noir kozen. Jullie zingen niet in het Frans en komen niet uit het Frans sprekend gedeelte van België?
Frits: We bleven eerst Red Zebra nummers repeteren in beperkte bezetting, maar toen duidelijk werd dat Red Zebra lang zou stoppen werden die repetities jamsessies, en dat werd Gare Noir. De trein van het constante touren kwam tot stilstand en we voelden ons gestrand in een onbekend station, een leegte, een zwart gat. Die situatie gaven we een plaatsnaam, noemden we Gare Noir. We besloten de positieve kant ervan te verkennen: zwart als leegte waaruit je moet vertrekken, een ruimte waarin elke richting nog mogelijk is. Exact de toestand waarin we ons bevonden op het moment dat duidelijk werd dat Red Zebra er lange tijd mee zou ophouden.
De man die jullie aan elkaar verbond is Peter Slabbynck. Het is ook zijn keuze om plots met alles te stoppen die ervoor zorgde dat jullie samen met Gare Noir zijn begonnen, maar hoe gingen jullie ermee om?
Frits: Peter is stichtend lid en het gezicht van Red Zebra. Wij waren bandleden. Hoewel we heel lang actief waren in de band en ons lot er wat aan verbonden hadden, nemen we hem niks kwalijk en wensen hem het allerbeste toe. Als je meedraait in een project, een concept, een universum dat iemand anders gecreëerd heeft, en ook al is je rol belangrijk, blijft het de ’true original’ die bepaalt welke koers het schip vaart en wanneer het strandt of aanmeert.
Was het met je achtergrond makkelijk om het grafische aspect te integreren in dit project?
Frits: Met de graphics en de visuals ben ik graag wat bezig ja, misschien later ook merch, dat deed ik bij Red Zebra ook graag. De obligate clips voor YouTube vind ik een last als je vandaag de dag iets wil uitbrengen. Hoewel ik filmmaker ben, beleef ik muziek liefst volledig abstract: los van de artiest, diens imago, diens levenswandel of posts op Instagram, en los van beelden. Muziek is voor mij klanken, noten, ritmes, harmonieën, teksten en de emoties die ze oproepen of de sfeer die ze scheppen. Muziek ontdekken die mij aanspreekt, zonder te weten wie ze gemaakt heeft, en er een eigen wereld rond fantaseren, dat is zo puur. Dat gaat terug naar de singles uit mijn kindertijd, twee liedjes in een sober hoesje, de rest moest je zelf verzinnen. Daarnaast houd ik van de afwisseling van aan animatiefilms werken en met muziek bezig zijn, dus filmpjes maken bij die muziek is er dan net te veel aan.
Gelukkig doken er mensen op die dat in alle bescheidenheid en stilte voor hun rekening nemen. De eerste clip “Crossfire of Lies” werd bvb gemaakt door de Antwerpse cameraman Kim Vreys, die er ontzettend veel energie en tijd in heeft geïnvesteerd en die we eeuwig dankbaar zullen zijn daarvoor. Voor de tweede clip “Lost in the System” hetzelfde voor Ghilain Vermeersch die steeds klaar staat met zijn fotocamera ook.
Zijn er leuke anekdotes ontstaan bij het maken van jullie clips?
Sam: In de clip van “Never Break”, werden de slagen gegeven door mijn vrouw. Gelukkig moesten de we de clip maar drie maal filmen, mijn kaak was toen al rood genoeg.
Sam, klopt het dat de wereld pas met PESCH ebm ontdekte dat je een klok van een stem hebt en dat je nu eindelijk ten volle je talent kan benutten?
Sam: Ik zing al sedert mijn 17, 18 jaar. Zat in verschillende bands, waar ik al zong. De kleine West-Vlaamse wereld kende me al wel. Maar door te zingen in een coverband, en dan mee te doen aan The Voice, zeiden meer en meer mensen dat ik blijkbaar goed kan zingen. Met Der Klinke zing ik ook hier en daar backing vocals, alsook soms een strofe. PESCH was ergens een verlengstuk van Der Klinke, en mijn stem paste er ook op. Met dank aan Chesco en Peter Slabbinck. In Gare Noir ontdekte ik mede door Frits, dat er nog veel andere manieren zijn van zingen, van tempo, van intonatie. Een nieuwe wereld gaat al een tijdje voor me open. Frits nam het nodige geduld om me te coachen, zodat alles van Gare Noir redelijk perfect opgenomen werd.
Frits: Sam en ik zijn goed bevriend en volledig op elkaar ingespeeld door onze jaren bij Red Zebra. Door jarenlang tientallen covers te zingen in diverse coverbands heeft Sam een heel brede actieradius. Voor enkele nummers improviseerde hij de zangmelodie, voor de andere reikte ik hem melodieën en fraseringen aan die anders in hem niet zouden opkomen. Het is fantastisch hoe hij met een open geest de suggesties eerst gewoon uitvoert alvorens te oordelen, en zo boven zichzelf uitstijgt. Ik heb exact dezelfde mindset. We luisteren samen naar het resultaat en cureren samen de songs: welke gaan we afwerken, welke blijven voorlopig on hold. Zo stelden we het album samen met twaalf songs uit een 25-tal opnames. Ik denk dat Sam als zanger met Gare Noir de belofte volledig waargemaakt heeft. Ondanks zijn drukke agenda, en veeleisende job heeft hij hier vocaal echt iets neergezet waar ik voor mijn songs enkel maar kon van dromen, en voor enkele andere nummers heeft hij heerlijke melodieën verzonnen.
Kozen jullie bewust voor new wave als genre en Engels als voertaal?
Frits: Ik schrijf de meeste nummers en ik schrijf die voor mezelf. Los van genre en zeker los van Red Zebra. Red Zebra blijft de band van Peter, Geert en Johan. Op geen enkel moment overwogen wij een vervolg of tribute aan Red Zebra. Eigenlijk overweeg ik juist niks. Vanaf dat ik jong was, dacht ik eigenlijk nooit na over of iets realistisch was. Ik deed gewoon wat ik leuk vond. Ik ging er altijd vanuit dat ik later wel een gewone baan zou hebben om mijn hobby te betalen. Maar het liep anders. Zonder dat ik het echt doorhad en dankzij een opleiding, werd datgene wat ik uit liefde deed mijn werk. Soms valt alles gewoon op z’n plek. En soms ook niet. Wat ik heb geleerd door veel te maken, is dat succes niet altijd te voorspellen is. Je kunt twee dingen maken waar je allebei trots op bent, en toch slaat het ene aan en het andere niet. Dat zegt niet dat het ene beter is dan het andere. Soms breng je iets uit op een moment dat de aandacht van de wereld gewoon ergens anders ligt. En soms gebeurt er van alles om ons heen waardoor jouw werk even minder wordt gezien. Dat kun je niet plannen of sturen.
Dus is het simpel en stressloos: ik wil enkel iets maken waar ik zelf blij van word. Ik weet wat ik mooi vind. En als het nog niet goed voelt, dan werk ik eraan door tot het wél klopt. Dat geeft rust. Er is geen druk om te scoren of om het goed te doen voor anderen. Het gaat erom dat ik er zelf achter sta. En gek genoeg werkt dat vaak het beste voor anderen ook. Als je iets maakt dat echt van jou is, voelen mensen dat. Het is eerlijk. Niet bedacht om te scoren, maar gewoon omdat je het wilde maken. Dus het beste doen voor jezelf is ook het beste voor het publiek, ook al komt dat publiek op de tweede plaats. Dat geldt voor de meest experimentele artiesten, maar net zo goed voor grote wereldsterren. Wat later heel succesvol wordt, is vaak gewoon begonnen omdat iemand iets voor zichzelf wilde maken. Zonder plan om te scoren. En soms raakt dat dan ineens miljoenen mensen.
Hoe zijn jullie bij het Gentse label (Wagonmaniac Music) uitgekomen?
Frits: Ja. Ik ben niet zo van het leuren om aandacht van bedrijven. Natuurlijk mag iedereen ons altijd bellen of mailen, we staan open voor samenwerking en nemen dat serieus. Maar we gaan niet overal aanbellen met een demo onder de arm. Onze tijd, en die van mensen bij een label, is daar te kostbaar voor. Ik steek mijn energie liever in dingen maken waar ik blij van word en in samenwerkingen die vanzelf goed voelen. Als iemand ons interessant vindt, dan merken we dat wel. En vanaf daar kunnen we dan iets moois opbouwen. Met Luc liep het ook zo: eerst contact, daarna klik, en uiteindelijk stond hij zelfs live mee op het podium na twee repetities. Dat zegt alles. En dat soort groei voelt veel sterker en leuker dan iets forceren.
Voor “Dark Desire” is een vergelijking met Rammstein goed gekozen, niet?
Frits: Wat Rammstein betreft, die heb ik nog nooit beluisterd, enkel occasioneel op de radio gehoord. Maar het zal aan de metalgitaar van de intro liggen en de modi die gebruikt worden, die ook aan metal doen denken. Ik heb de mannen van Rammstein ooit ontmoet in Galaxy studio in Mol toen ik daar de soundtrack van een film aan het afwerken was. Heel minzame mannetjes in brave geruite hemdjes die met een plat watertje in de hand de toestand van de wereld bespraken terwijl ze wachtten tot het tijd was voor weer een overdub. Ik weet wel niet of die bloed spuwende frontman er toen bij was, ik heb hem in elk geval niet herkend. (lacht)
Wat ook opviel is dat jullie eersteling enorm veel afwisseling kent (voor ieder wat wils), is dit bewust of is het deel van een proces: zoeken en aftasten?
Frits: Elke song is voor mij een momentopname. Iets wat ik meemaak, voel of denk, en dat ik probeer te vangen in muziek en tekst. Niet om een groot statement te maken, maar gewoon omdat ik het zelf wil vastleggen. Als het voor mij klopt, dan is het goed. Het genre heeft ook niks te maken met nostalgie. Ik heb hoegenaamd geen nostalgie naar de jaren tachtig. Ik was veertien en het was een ellendige tijd, op persoonlijk vlak en met de opkomst van Thatcher, Reagan, het neoliberalisme, de constante dreiging van een atoomoorlog enzovoort. Op televisie was nog veel minder dan vandaag, en ook in de muziek werd er toen, net als nu, van alles gemaakt. Sterk én minder sterk. Het beeld van de fantastische eighties in neon- en pastelkleuren is dan ook een fictie. Maar ik heb verschillende referentiekaders en Gare Noir zit inderdaad in het genre van de new wave en synthwave die ontstaan is in die tijd. Net zoals bebop een genre is, of rockabilly… Je vraagt toch ook niet aan een klassieke componist of die nostalgisch is naar de zeventiende eeuw? De keuze met Gare Noir is een keuze voor vrijheid, niet voor een genre.
Die vrijheid zit zo: elektronische muziek in je eigen studio kunnen maken en professioneel afwerken, dan heb je enkel een laptop en keyboard voor nodig, een goede opnameruimte voor vocals, een akoestisch goed getunede mixruimte en een goed paar speakers. Daar komt het anno 2026 eigenlijk op neer. Dat geeft de absolute vrijheid voor expressie en daar draait het om, de enige begrenzingen zijn tijd en inspiratie. Daar kies ik momenteel voor, want ik houd zelf gewoon enorm van elektronische pop en rock en synthwave, naast veel andere genres. Daarnaast is onze betrachting vooral om zo sterk mogelijke songs te schrijven, muzikaal en tekstueel, met sterke melodieën, arrangementen en dynamiek. Leg die dingen samen, en dan kom ik uit bij synthwave en een eighties vibe waarin songwriting en melodie veel meer aanwezig waren dan in de edm en ebm van tegenwoordig.
Wat gaat er allemaal nog volgen in 2026?
Frits: Tot nog toe was Gare Noir een studioproject met occasioneel een liveperformance die elke keer goed aansloeg bij het publiek. In maart hebben we een pak repetities gepland om songs uit het album, en enkele andere, live te brengen in een trio bezetting. Daarna zien we wel waar dat ons brengt. Geïnteresseerde organisatoren en bookers vragen we daarom langs deze weg vriendelijk om ons album eens te beluisteren en vervolgens een mail of bericht te sturen naar noirgare@gmail.com
