The Molotovs arriveert aan zijn debuut met een indrukwekkend cv. Het Londense broer-zus-duo Matt en Issey Cartlidge speelde al honderden shows, deelde podia met Blondie, Iggy Pop en The Libertines, en kreeg openlijke steun van Green Day. Alles aan de aanloop naar Wasted on Youth ademde belofte: dit zou het moment worden waarop live-energie, punkerfgoed en generatiedrang samenkwamen in een scherp, overtuigend albumstatement. Spoiler: die belofte wordt echter niet ingelost.
Muzikaal kiest Wasted on Youth voor snelheid, compactheid en herkenbaarheid. Elf nummers, net geen dertig minuten, strak geproduceerd en gebouwd op nerveuze riffs, stuwende baslijnen en refreinen die mikken op collectieve ontlading. De invloeden liggen er dik bovenop: Buzzcocks, The Jam, vroege The Libertines, met hier en daar de snedigheid van de Sex Pistols. Op zich geen probleem, ware het niet dat The Molotovs die referenties nooit overstijgt. Straffer nog; het komt zelfs niet in de buurt. Alle vakjes worden afgevinkt en in theorie moet deze band potten gaan breken, echter mist het debuut enige vorm van eigen smoel.
Thematisch positioneert het duo zich nadrukkelijk als spreekbuis van een betrokken, niet-cynische Gen Z. Zelfbeschikking, maatschappelijke druk, afkeer van oppervlakkige roem en het weigeren van apathie vormen de rode draad. Die ambities zijn oprecht, maar blijven in de uitwerking opvallend dun. Te vaak verzanden de teksten in slogans die vooral luid zijn, maar weinig blijven nazinderen. Zeiden we het al? Ook hier is de authenticiteit ver te zoeken. De urgentie wordt zelden omgezet in inzicht of nuance, waardoor oppervlakkigheid hoogtij viert.
De ontstaanscontext verklaart deels die eenzijdigheid. Opgenomen in Marshall Studio met Jason Perry aan het roer, lag de focus expliciet op het vastleggen van live-energie: korte takes, weinig franje, alles in functie van vaart. Blair Crichton leverde een heldere, moderne mix af die geen enkel detail verbergt. Maar wat op het podium werkt als een mokerslag, voelt op plaat als een reeks onafgewerkte ideeën. Wasted on Youth klinkt als een verzameling singles die toevallig samen zijn uitgebracht en niet als een album waar over nagedacht is.
Hoe uit zich dit dan als we onder de motorkap kijken? Opener “Get A Life” zet meteen de toon: furieus, kort, boos. Een punkuitbarsting die voorbijraast voor ze een echte indruk kan nalaten. Hetzelfde geldt voor “More More More” en “Newsflash”, nummers die politiek en maatschappelijk urgent willen zijn, maar de boodschap blijft zo op de oppervlakte. dat je je afvraagt of er wel iets onder vloer zit om in te snijden. De agressie voelt geënsceneerd en is weg voor je goed en wel beseft dat ze er was.
Af en toe toont de band dat het anders kan. “Nothing Keeps Her Away” vertraagt en kiest voor een meer ingetogen, bijna akoestische aanpak, waardoor er eindelijk ruimte ontstaat voor emotie. Ook de titeltrack “Wasted on Youth” hint naar een interessanter conceptueel zwaartepunt, met reflecties over tijd en zelftwijfel. Maar ook hier het zelfde liedje; de songs raken thema’s aan zonder ze echt uit te diepen.
Ironisch genoeg wringt juist hier het zelfverklaarde credo van authenticiteit. Terwijl The Molotovs zingt over individualisme en het weigeren van opgelegde formats, klinkt de muziek zelf opvallend veilig en voorspelbaar. “Popstar”, bedoeld als kritiek op roem en het ophemelen van celebraties, voelt zelf als een karikatuur van het genre dat het bekritiseert. Rebellie wordt precies in scene gezet als een soort wannabe rockster-karikatuur.
Over de productie kunnen we kort zijn; alles zit strak in elkaar en je hoort dat het duo goed omringd was. Maar wat baat het dat de juiste mensen op de juiste stoel zitten, als de songs er niet zijn? Het constante hoge tempo en de gelijkaardige structuren maken de luisterervaring vermoeiend, waardoor zelfs de optimistische afsluiter “Today’s Gonna Be Our Day” minder bevrijdend klinkt dan bedoeld.
Het is jammer dat Wasted on Youth niet inslaat als een bom. De hype die ontstaan was de voorbije jaren legde de lat misschien net iets té hoog voor The Molotovs. Misschien werkte die druk net iets te verlammend waardoor het geheel iets te geforceerd klinkt. Gezien het potentieel en de hype blijft het debuut jammer genoeg ver onder de verwachtingen. Het barst van energie en goede intenties, maar lijdt onder een schrijnend gebrek aan diepgang, durf en eigenheid. Wat overblijft is een korte adrenalinerush zonder blijvende impact.
Ontdek “Today’s Gonna Be Our Day”, ons favoriete nummer van Wasted on Youth in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
