Boze tongen beweren dat het album zijn beste tijd heeft gehad. De diepe ernst waarmee veel bands hun eerste plaat introduceren bewijst dat muzikanten daar anders over denken. Softcult, gevormd door de Canadese tweelingzussen Mercedes en Phoenix Arn-Horn, brengt al vijf jaar singles en ep’s uit, maar komt nu pas met het eerste echte album. De zussen zien het blijkbaar als een meesterproef. Op When A Flower Doesn’t Grow is moeilijk een label te plakken. Het is shoegaze, grunge, punk, maar ook dromerige pop. Shoegaze fascineert en knalt de speakers uit. In dat opzicht zijn de zussen alvast geslaagd.
Niet alleen een album maken is de zussen ernst. Hun gitaarmuziek heeft iets te melden. Het genre ‘shoegaze’ dankt zijn naam aan de langharige gitaristen die spelen met het hoofd over hun gitaar gebogen, starend naar hun snaren en pedalen. Verfijnde gitaarrock maakt Softcult zeker, maar de zussen kijken de wereld recht in de ogen. De boodschap van When A Flower Doesn’t Grow is dat wij allemaal om te kunnen bloeien en groeien een omgeving, een wereld, nodig hebben die ons stimuleert. We leven echter in tijden waarin het systeem ons klein wil houden en onderdrukt. Dit album is onderdeel van de revolutie die ons weer vrijheid en ruimte moet geven. De band brengt elke maand een tijdschrift uit dat is gevuld met poëzie, sociaal betrokken essays en kunst. De opdracht: vecht voor gelijkheid.
Begint de revolutie op dit album? Muzikaal schiet Softcult verschillende kanten op. “Pill to Swallow” is een verfijnd gitaarnummer met een Johnny Marr-achtige opening. De samenzang doet denken aan boygenius. Op meer momenten lijkt Softcult op die succesvolle band, maar het zijn dan wel de wildere zussen die ook de grunge en punk niet schuwen. Vanaf “Naïve” drukken de bandleden het gaspedaal in. De combinatie van verfijnde, bijna engelachtige samenzang en stevige gitaarriffs vol galm is prachtig. “She said, he said” is een onvervalste en heerlijk cynische protestsong. ‘Do you sleep at night. I guess it’s easier with your eyes closed.’ Het is bij Softcult een verre van onschuldige zin.
Van zingen is even geen sprake meer. De boodschap wordt de wereld in geschreeuwd. “Tired” is pure therapie. In iets meer dan een minuut kunnen we de ellende van de wereld van ons afschudden door een opsomming van alles waar we moe van zijn. Verwachtingen. Uitleg. Discriminatie. Het is punk zoals punk bedoeld is. Rechttoe. Rechtaan. Softcult heeft in de voorprogramma’s gestaan van onder andere Incubus en Muse, en dat grootse geluid horen we terug. Jaren negentig. Amerikaans. Galm. “Queen of Nothing” is een heerlijk melodisch nummer dat volledig in balans is. Het album sluit af met de titelsong. Het start klein met een akoestische gitaar en bouwt langzaam op naar het geluid dat een heel stadion wil vullen.
De plaat als geheel klinkt als een band die nog op zoek is naar het juiste geluid, een aantal keer zelfs binnen een nummer. De zussen hebben duidelijk iets te vertellen en ze doen dat heel indringend, maar When A Flower Doesn’t Grow mist de frisheid die sommige eerdere singles hadden. Hadden ze dan toch nog langer moeten wachten met hun eerste album? Welnee, misschien is eerder het tegendeel waar en had een iets minder gewichtige benadering ons al eerder een album gebracht. De revolutie kan niet vroeg genoeg beginnen.
Softcult gaat op tournee, maar heeft (nog) geen optredens in Europa aangekondigd.
Ontdek “Queen of Nothing”, ons favoriete nummer van When A Flower Doesn’t Grow, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
