Bijna vijftig jaar geleden begon Buzzcocks bij de eerste lichting punkpioniers in Groot-Brittannië zijn muziek op plaat te zetten. De bands van dat nieuwe genre worden nogal eens op hetzelfde hoopje gegooid, het punkhoopje dus. De verschillen tussen die groepen waren nochtans best opmerkelijk te noemen. Sex Pistols dreef de brave burgers en het koningshuis tot waanzin op dat eiland hier vlak over de Noordzee. The Clash waren opmerkelijk veel betere muzikanten dan de rest van die punkbende. Luister maar eens naar een nummer als “Bankrobber“. The Jam begon toen al maatpakken in perfecte snit te passen bij de plaatselijke kleermaker. The Stranglers verweefde al vrij snel keyboards door de punksoep. Zo had elke band zijn eigenheid. Buzzcocks speelde hard, maar was veel minder maatschappijkritisch. Pete Shelley schreef de betere karamelverzen over tieners die verliefd worden, verslaafd geraken aan orgasmes en snelle auto’s. Het is ook een fabeltje dat die gasten niet konden spelen. Luister eens naar die drumpartij op een schijf als “I Don’t Mind“. Dat schud je niet zo maar letterlijk en figuurlijk uit de losse pols.
We moeten het stellen zonder Pete Shelley, een van de stichtende leden van Buzzcocks. De man kreeg een hartaanval in 2018 waardoor de man met de zeis de kans kreeg om hem af te zetten bij Sint-Pieter aan de gouden hemelpoort. Er zijn dan fans die afhaken, voor hen hoeft het dan niet meer. We vinden het wel een beetje zielig dat er dan gegoocheld wordt met termen als ‘op pensioen gaan’, ‘naar het rusthuis trekken’ en meer van die kinderachtigheden. Steve Diggle en de rest van de band hebben nog veel goesting en energie om nieuwe platen te maken en op tournee te gaan en dat kunnen we alleen maar bejubelen. Is er minder energie dan vroeger in die barre jaren zeventig? Waarschijnlijk wel. Een jonge ket van twintig en dezelfde, maar vijftig oudere versie van die ket hebben natuurlijk niet dezelfde kracht en dynamiek. So what! Attitude Adjusment!
Vooruitgeschoven single “Queen Of The Scene” mag de honneurs waarnemen als opener van de nieuwe plaat en we zitten vanaf de eerste seconde weer helemaal ingekapseld in die rockcocon. Is Diggle goed bij stem? Neen, tuurlijk niet, hij is nooit de beste zanger geweest, maar rockt het een eind weg? Zeker, geen heel lang eind, maar toch genoeg om de nekspieren al eens los te masseren voor een kalme, eerste headbang. De riffs klinken nog altijd meer dan oké op songs zoals ‘Games” en “Seeing Daylight”. Is het van dezelfde wereldklasse zoals “Ever Fallen In Love” of “What Do I Get?”. Van bijlange niet. Horen we een band die goesting had om een verse plaat te componeren en er binnenkort mee op de planken te staan? Helemaal.
Er staan ook twee dikke, vette miskleunen op de plaat, “One Of The Universe, Pt. 1” en “One Of The Uinverse, Pt. 2”. Dat zijn twee intermezzo’s van nog geen minuut die voor ons alleszins totaal geen meerwaarde hebben op de plaat. Dat is allemaal niet erg uiteraard, maar het komt een beetje onnozel over. Maar stop, Diggle en de band zijn punkbaanbrekers dus voor ons moeten ze vooral hun goesting doen. Maar bon, wij ook dan en wij skippen die twee interludiums gewoon. Geen Engelsman overboord! En nu we toch bezig zijn met wat we minder goed vinden op de plaat; “All Gone To War” is nogal een saai nummer, zo een beetje Ierse folk, maar wel een folkliedje dat ons laat geeuwen en in de vermoeide ogen wrijven.
Enfin, we zijn de vorige alinea al vergeten en kunnen het hoofd weer van voren naar achteren schudden op “Jesus At The Wheel”. Heeft die nieuwe plaat die rauwe kalverliefde-energie van vijf decennia geleden? Neen, dit is gewoon oprechte rock, gemaakt door een band die al veel waters heeft doorzwommen en veel oorlogen heeft meegemaakt. Het coolste lied op de plaat vinden we “Just A Dream I Followed”. Dat nummer krijgt een fantastische gitaarriff, een beetje in de stijl van Status Quo. Goeie melodie, sterk refrein dus kort gesteld: de hele santenboetiek dat we graag hebben in een rocknummer.
Gaan we deze plaat nog veel opleggen? In zijn geheel eerlijk gezegd niet. We maken gewoon een lijst op Spotify met alle nummers van Buzzcocks en drukken dan op ‘shuffle’. Zo krijgen we een goeie, degelijke mix te horen van de briljante songs van de beginjaren en de toffe songs van de laatste plaat. Zo zal het waarschijnlijk op de optredens ook gaan. Een kruising van dat oudere met het nieuwste materiaal en jawel, dat kan allemaal perfect naast elkaar gespeeld worden. Het gaat hem om die energie, die vitaliteit van de songs en die is er nog steeds. Er zit nog meer dan voldoende pit in Attitude Adjustment.
Vrijdag 13 februari staat de groep in De Casino in Sint-Niklaas. De dag erna is dat in De Kreun bij Kortrijk. Op 7 maart in Patronaat in Haarlem. Cadeautje voor Valentijn voor de Belgen?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Just A Dream I Followed”, ons favoriete nummer van Attitude Adjustment, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
