We kijken graag naar series waarin de arbeidersklasse in Engeland in het middelpunt wordt gezet. Denk aan series zoals Adolescence of Derrie Girls. Die brave mensen aan de overkant van Het Kanaal leven in van die armzalige arbeiderswoninkjes en het lijkt er altijd te regenen. Vestimentair zien we van die dikke sportschoenen met een veel te hoge zool, afgedragen trainingsvestjes van de plaatselijke grote voetbalclub en een joggingbroek die er totaal niet bijpast. Er wordt met hopen gerookt, de pubs zitten overvol en nadat de bel heeft geklingeld voor het laatste rondje, wordt er naar de Pakistaanse nachtwinkels getrokken om sterke drank te kopen. Iedereen heeft ruzie met iedereen, maar zal in hoge nood toch altijd klaarstaan om de buren in de wijk bij te staan. Er hangt een grimmige overlevingsdrang over de oude daken van de huisjes en de meubels zijn oud en versleten. Het avondmaal zijn wakke frieten met een vis. We denken dan ook steeds aan de muziek van Sleaford Mods.
Bloedbroeders Jason Williamson en Andrew Fearn zijn al bijna twintig jaar aan de muzikale weg aan het bouwen en hun écht grote doorbraak kwam er met Spare Ribs, het album uit 2021. De single “Mork n Mindy” schopte het tot grootste hit en kan gelden als de blauwdruk van de stijl van het duo. Williamson deinst er nooit voor terug om stinkende potjes te openen, er met zijn grauwe handen in te gaan en de drek in je gezicht te smeren terwijl Fearn dit allemaal voorziet van vette beats. Het tweetal komt uit Nottingham, ook weer zo een typisch grijze Engelse stad waar (middeleeuwse) geschiedenis en betonnen moderniteit hand in hand gaan. De zon steekt zijn middenvingerstralen op naar de stad en de lucht lijkt er grijzer en bedompter omdat de wolken simpelweg je kop niet kunnen uitstaan. De smog lacht je uit in je gezicht en het lijkt allemaal zo godvergeten zielig en armoedig. Ooit was het Verenigd Koninkrijk het grootste rijk ooit, maar nu zien we een verkrampt eiland dat zichzelf uitspuwde tegenover het Europese vasteland. Sleaford Mods heeft een nieuwe plaat en die heet The Demise Of Planet X.
Van de nieuwe plaat, die dertien nummers telt, werden er al vijf singles vooruitgeschoven. Op “The Good Life” krijgt het duo ondersteuning van niemand minder dan Gwendoline Christie, beter bekend als Brienne of Tarth van Game Of Thrones. Christie schreeuwt de boel helemaal bij en weer uit elkaar en we beseffen dat we alweer vertrokken zijn voor een goeie vijfenveertig minuten muzikaal wapengekletter. Fijn trouwens dat er meermaals gekozen wordt voor vrouwen om mee de plaat in te kleuren. Op “Elitest G.O.A.T” is dat Aldous Harding, en het gespuug van Jason Williamson past perfect bij de lieftallige, zoete stem van Harding. Op “No Touch” krijgen we dan weer een duet te horen waar Sue Tompkins voor aangeschreven werd. Een totaal andere stem, een beetje doorrookt en verkouden, maar het blijkt alweer perfect te passen.
Het recept bij Sleaford Mods blijft onveranderd, maar bij het tweetal zit het hem toch altijd in de nuances. Gemakzuchtige luisteraars zouden durven denken dat het allemaal een beetje hetzelfde klinkt, maar dat vinden we dan wel kort door de bocht. Uiteraard is er steeds die beat op quasi dezelfde maat en het maatschappijkritisch gebraak en gebral van Williamson, maar luister dan bijvoorbeeld eens naar “Don Draper”. Daar komen we terecht in een chill jazzsfeertje dat perfect zou passen in een of ander hip bruin kroegje. Op “Flood the Zone”, een samenwerking met Liam Bailey, horen we dan weer een lekker funky Mods. Je moet er gewoon een beetje door kijken of beter door luisteren.
Op “Megaton”, “Bad Santa” en “The Demise of Planet X” horen we de band met heel (ver)oordelende, maar essentiële teksten. Wij die gekend staan als de mensheid zijn in 2025 heel veel van onze menselijkheid verloren. Rode knoppen worden opgeblonken om op te drukken en zo alle leven op deze blauwe woestenij om zeep te helpen. Het zijn ronduit levensgevaarlijke psychopaten die een deel van de codes in handen hebben om kernkoppen naar de andere kant van de wereld te sturen. Dit is bijna geen voorbereiding meer op onze eigen ondergang, maar een angstig afwachten tot de uiteindelijke zwanenzang wordt ingezet. We vragen ons oprecht af of het duo een tournee plant naar het land met zijn compleet achterhaalde ‘statue of liberty’ of maar wijselijk andere oorden opzoekt. Een visum zit er volgens ons al niet meer in.
In Oceanië wordt dan weer wel uitgebreid rondgereisd door de band. In België staan de Britten in de AB op 11 maart. Helaas wel totaal uitverkocht. De dag erna worden de instrumenten opgesteld 013 in Tilburg. Ook daar een dikke held die nog aan een ticket geraakt. Met deze nieuwe plaat onder de arm en het (steen)goede, oudere werk mag er een avond vol galgenhumor, sarcasme en cynisme verwacht worden, allemaal netjes op een vette beat. Maar een laatste zin over de plaat dus. The Demise of Planet X is gewoon een degelijke lp geworden met dertien goeie nummers en we hadden niets anders verwacht van Fearn en Williamson.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Don Draper”, ons favoriete nummer van The Demise of Planet X in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
