© Jonathan Weiner
We schreven het al meermaals – en sorry dat we in herhaling vallen – alles komt terug. Rond de eeuwwisseling schoten de poppunkbands als paddenstoelen uit de grond. In navolging van Green Day en blink-182 probeerden velen een graantje mee te pikken van het succes. De voedingsbodem en het tijdperk waren ideaal, want zeemzoete liedjes over opgroeien en tienerproblemen gingen vlotjes binnen bij de adolescenten van toen. Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en ergens midden jaren nul verdwenen al die bands van het toneel. Zo ook The Academy Is… . Het viertal was nooit een echte hoogvlieger binnen het genre, maar na achttien jaar stilte wordt de comeback op luid applaus onthaald.
Waren vroeger tienerproblemen hét onderwerp, dan is nostalgie nu het magische woord. Zanger William Beckett verklaart de tekst als volgt: ‘Het gaat erom dat je kijkt naar wie je dacht dat je twintig jaar later zou zijn, om te zien wat er veranderd is, wat hetzelfde is gebleven en wat nog steeds als thuis voelt.’ Klinkt The Academy Is… dan volwassener op “2005”? Neen, niet echt. Het viertal klinkt nog steeds als de missing link tussen pop en punkrock, met de nadruk op pop. Ook over deze comebacksingle ligt een net iets te dikke laag suiker: het gaat vlot binnen, maar je snakt snel naar iets meer, want je honger is niet gestild. Maar voor een paar minuten duiken ook wij graag nog eens het verleden in en voelen we ons weer zestien.
Wie graag in het verleden blijft hangen, krijgt goed nieuws: The Academy Is… brengt op 27 maart een nieuw album, Almost There, uit met elf songs die je een dik half uur lang laten kamperen in nostalgisch vaarwater.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
