Op 1 augustus van dit lelijke en mooie jaar bracht Jake Brooks van Laveda als Retail Drugs zijn nieuwe album rECKless dRIVing uit. Het was een album dat muzikaal van hier naar daar stuiterde als de eerste de beste, knotsgekke, springende rubberbal. We zijn nu net vier maanden later in datzelfde jaar en Retail Drugs geeft alweer een verse plaat uit. Ja, inspiratie, het kan een raar beestje zijn. Van zijn speelkameraadje bij Laveda, Ali Genevich, kreeg Brooks een viersporenrecorder en daarmee prutst de Amerikaan dus zijn eigen composities in elkaar. Het is een beetje het equivalent van het ophangen van een enkele microfoon in een repetitiekot om dan ‘record’ te duwen op een aftands cassettespelertje om zo de muzikale gedane arbeid op band te krijgen. Technologisch gezien is dat een stuiver waard, maar het is natuurlijk wel authentiek te noemen.
Brooks kreeg al snel de smaak te pakken van het musiceren en leerde zichzelf spelen op vier en zes snaren. Hij speelde en leerde de stiel in tweehonderd miljoen coverbands tot hij besloot om zelf muziek te componeren. Met de band Laveda heeft Brooks al drie lp’s uitgegeven die het heel goed doen aan de overkant van de Atlantische Oceaan. Hier in Europa is het (ondertussen) viertal minder bekend, maar wat zegt de tegelwijsheid hierover? Inderdaad. Retail Drugs is echter helemaal van de man alleen en Brooks zegt dat hij gewoon steeds beter wilt worden in het opnemen van zijn eigen songs. Er staat voor de rest ook niemand tussen het witte blad en het eindresultaat dan Brooks. De artiest doet alles helemaal zelf en hij noemt die viersporenband zijn plezier in eenvoud. We snappen het helemaal. Factory Reset wordt nu uit handen gegeven.
Het plezante aan Brooks is dat je nooit weet wat hij je zal serveren. Het kan een muzikaal dessertbuffet zijn gemaakt door de beste patissiers, maar evenwel een stuk rot vlees vol maden dat zelfs de vuilste, dolle hond met schurft doet weglopen van pure ellende. Het kan een glaasje roze champagne zijn, maar wees niet verbaasd als je een glas levertraan krijgt aangeboden. Vijftien nummers telt Factory Reset en dat allemaal gebundeld in zesentwintig minuten. Kort, maar krachtig. Dat denken we alleszins, maar we zetten ons eerst aan tafel om te zien hoe heet of lauw de soep zal opgediend worden.
Het eerste nummer “Welcome To Factory Reset” kunnen we al bezwaarlijk een liedje noemen. Het is een boel geluid uit de keel van een hellebeest, maar het is in elk geval wel een sterk begin. De eerste minuut is gepasseerd. “Anti-Lonely” is de Retail Drugs zoals we die het liefst willen: volkomen neurotisch, compleet hyperkinetisch en dolletjes alsof we een heel pak uppers en downers tegelijk achter onze kiezen hebben gepropt. En jawel, het blijft lekker doordrammen en Brooks steekt er hier en daar wat technogeluiden bij, maar uiteraard totaal niet proper gemixt of zo. Integendeel, het wordt op tape gezet en nadien wordt er aan dat eindresultaat in een vroeg stadium al niet meer geprutst. Eerlijk, je moet er wel voor zijn, voor zijn stijl van ‘laat de boel, de boel’, maar eens je dat hebt omarmd, is Retail Drugs een trouwe vriend. Op “Knifetime” gaat de man lekker ver met zijn scherpe techno, een beetje zoals een goeie The Prodigy dat héél vroeger ook kon, maar dus alweer totaal niet opgeschoond of zo.
“He Hears Us (Reprise)” is een niemendalletje, een goeie drie minuten dikke brol dat gewoon heel slecht is. We zouden bijna het woord kutmuziek durven schrijven, maar we blijven beleefd. Alhoewel, we laten het gewoon staan. Over “Everybody Knows” kunnen we hetzelfde zeggen jammer genoeg. Het is één ding om zelf te klooien met een taperecorder enzovoort, maar om daar dan geluiden mee op te nemen die op niks slaan, is van een heel andere orde. Misschien spreken mensen hier wel over ‘de ziel van de muziek’ en meer van die onnozelheden, maar dan mag er ons toch eens uitgelegd worden wat die zogezegde ‘ziel’ dan net is. Ook “Rhinebeck” is ziek in hetzelfde bedje. Het begint ons te dagen waarom er maar enkele maanden tussen de twee platen zitten. Hier zit veel gebroddel in de marge bij die ons alles behalve kan begeesteren. Tja, een halve oké plaat dus op dit moment.
“Yeah! I’m Dancing” vinden we dan weer een toffer nummer, alleen jammer dat het maar achtentwintig seconden duurt. Het tweede beste nummer, “Factory Reset Got Me Down”, staat gelukkig helemaal op het einde van het vehikel waar we net naar geluisterd hebben. Het lijkt wel alsof Brooks al slaapwandelend wat geneurie heeft opgenomen en daarop een cool drumritme heeft gezet. Zo kennen we Retail Drugs weer; totaal onafhankelijk, maar wel met een te gekke schijf. Maar de conclusie is bij deze plaat dat er iets te veel bucht is op gepleurd waar we gewoon een beetje moe van worden. Tja, het zal Jake Brooks compleet dikke, vette worst wezen wat wij er over denken en dat vinden we meer dan top! Op zich zijn er te weinig doe-het-zelvers zoals de Amerikaan die zich van niets of niemand iets aantrekken zonder daarbij andere mensen in de weg te lopen. Dat bevalt ons wel aan hem, maar deze keer zijn muzikale gepruts dus een pak minder.
Ontdek “Knifetime”, ons favoriete nummer van Factory Reset in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
