© CPU – Irene Van Impe (archief)
Ze hebben er lang voor moeten ploeteren, maar Guilt Trip heeft definitief de stap uit de hardcore-underground gezet. Het viertal heeft zichzelf altijd al uitgespeeld als ’the new generation of Manchester hardcore’ en mag dat voortaan onder de invloedrijke vlag van Roadrunners Records doen. Een best mooie stap voor de band, die met River of Lies en Severance ook al twee albums op de teller heeft staan. Een nieuw album is in de maak en zou tegen het voorjaar van 2026 af moeten zijn, maar eerst en vooral sluit Guilt Trip zijn uiterst succesrijk jaar af met een rondje langs de zalen. In een uitverkochte Trix Club maakten we in eerste plaats een reis rond de wereld door als een ware groundhoper van Parijs naar Bangkok en San José te maken, alvorens te eindigen in de muziekstad de muzieksteden: Manchester!
Je was best op tijd als je het maximale uit je hardcore-avond wilde halen, want naar goede gewoonte trok ook gisteren de tourcaravan met een handvol bands van de ene bestemming naar de andere. Voor het Franse Calcine uit Parijs is het een van zijn eerste grotere tours en in dat opzicht ook de uitgelezen kans om zichzelf aan een internationaal publiek voor te stellen. De vier Fransen moesten het met amper twintig minuten doen en puurden er zowat alles uit wat eruit te puren viel. Het tempo lag hoog en door ook voor een stuk terug te grijpen naar de typische metalcore uit de jaren negentig, klonk het behoorlijk strak en stevig. De stem van Em Stef sneed geregeld door de bonkende dreunen die door de gitaren en drums werden uitgedeeld en was misschien wel een van de redenen waarom Calcine gisteren zo een sterke beurt maakte. De pit was in ieder geval geopend, de armen zwierden los en de eerste kicks werden uitgedeeld. We waren met andere woorden vertrokken.
De reis doorheen de hardcorewereld bracht ons gisteren zowaar tot in Bangkok. De Thaise band Whispers heeft de laatste tijd toch wel wat naam gemaakt en was zonder enige twijfel nog een extra reden waarom de Trix Club zo snel volliep. De band tourde vorig jaar al in onze contreien samen met Speed en End It, en bouwde met zijn ‘Bangkok Evilcore’ een behoorlijke reputatie op. De verwachtingen waren met andere woorden niet mals, zeker omdat ze als enige voorprogramma zowaar een halfuur mochten vullen. De band speelde met een behoorlijke agressie, maar straalde dat op de een of andere manier niet direct uit op het podium. Het publiek ging hoe dan ook wild tekeer en wie niet goed oplette moest een paar rake slagen incasseren. Vocaal was Nitisart Chaiburi toch ook niet zo secuur en kon hij de nummers niet altijd naar een hoger niveau brullen. Het had wat ons betreft dus gerust nog iets vuiler, bruter en meedogenlozer gemogen, al viel Whispers bij het gros van de aanwezigen toch goed in de smaak.
Met Big Boy bood zich gisteren nog een gelegen moment om je beste two-steps boven te halen. De band uit San José bestaat duidelijk niet uit groentjes, want eerder op de avond zagen we ze ook al gevaarlijke manoeuvres uithalen bij Whispers. Tijdens hun eigen set lieten ze dat liever over aan het publiek en de kansen daarvoor waren over de twintig minuten gezien rijkelijk bezaaid. De breakdowns klonken vakkundig in elkaar gesmeerd en Brandon Flores maande meermaals aan om van kant tot kant de boel open te beuken. Een referentie naar de ‘8000’-scene (Ieper en omstreken) toonde tevens dat Big Boy uitstekend op de hoogte is van waar het epicentrum van de Belgische hardcore zich bevindt. Eigenlijk was het best jammer dat ze amper twintig minuten mochten spelen, zeker omdat we vrij zeker zijn dat met nog een paar extra minuten het hek weleens van de dam was geweest.
Je krijgt Guilt Trip uit Manchester, maar Manchester niet uit Guilt Trip. Als hommage aan hun thuisstad spelen ze al een tijdje “Morning Glory” als walk-innummer en ook in Antwerpen kwam dit Oasis-anthem op een geschikt moment. De eerste drie ladingen hardcoregeweld hadden we namelijk goed verteerd en het publiek was toe aan een vullende maaltijd. Guilt Trip begreep die boodschap en speelde zonder scrupules en met een strakheid die doorheen de jaren alleen maar is toegnomen. ‘This stage is your stage’ waren de aanmoedigende woorden voor opener “Fallen At My Feet”. Geen barrières en een laag podium; ideale omstandigheden voor een onvervalst hardcorefeest. De eerste waaghalzen lieten wel even op zich wachten om een sprong te wagen in het publiek, maar de rondzwierende armen in de pit misten hun effect niet. De bedrijvigheid van Guilt Trip als band werd op een “Surrounded By Pain” en “Burn” zonder veel gedoe ondermijnd.
Hun no-nonsense mentaliteit is Guilt Trip nog niet kwijtgespeeld en toch is het vijftal behoorlijk professioneel geworden. Tegenwoordig spelen ze – wat voor een hardcoreband best ongebruikelijk is – met in-ears en wijken ze niet af van hun standaard setlist. Aan hun hardheid en strakheid verandert dat hoe dan ook niets, en ook de hardcorementaliteit bleef gisteren zeker en vast overeind. Op “Eyes Wide Shut” eiste frontman Jay Valentine een circle pit en zonder aarzeling volgde het publiek vooraan de orders. Een sprong naar de begindagen van de band – dit jaar bestaat Guilt Trip zowaar tien jaar – werd ook niet uitgelaten. “Unrelenting Force” klonk broos en genadeloos, maar werd tevens voorzien van de hedendaagse flip in sound zodat het nog beter aansloot bij het geheel. In die optiek werkte ook “Seperate” vanop diezelfde ep wonderwel fantastisch. Guilt Trip is dan wel bezig om professioneler en grootser te worden, maar hun begindagen zijn ze nog lang niet vergeten.
Dat de band de mosterd voor een groot stuk de mosterd haalt bij Machine Head, steekt ze niet onder stoelen of banken. Heel wat nummers voelen als een eigen interpretatie van de kenmerkende sound van deze metalgrootheden, ware het met een vette hardcoresaus overgoten. Vooral live gieren de gitaren alsof ze in de handen van Robb Flynn en Logan Madder zitten, maar ondanks de gelijkenissen heeft Jak Malden ook al jaren zijn eigen stijl ontwikkeld die van Guilt Trip een boeiende band maakt. De smerigheid die hij in “Severance” kon steken was hoog niveau, maar ook de rest op het podium scoorde punten met een loeiharde breakdown. Het publiek liet het gebeuren en kon die agressiviteit wel smaken. Op het nieuwe, nog onuitgebrachte “Angel Eyes” spraken de vonken boekdelen en hoorden we bovenal een band die klaar is om met zijn derde album het harcorelandschap definitief te hertekenen en ontgroeien, zonder daarvoor commerciële compromissen te hoeven sluiten. Veelbelovend!
De two-steps maakten op “Guilt Trip” en “Disdain” een comeback, en het vuur was door de stijgende hoeveelheid olie heel ontvlambaar. Guilt Trip pakte nog een stevig door en liet op “Tearing Your Life Away” de opgehitste meute rond de paal van de Trix Club lopen. Wie de Strava-statistieken liever op een andere dag wou opsmukken, kon zijn hoofd ter plekke laten bengelen op een andermaal massieve breakdown. Het moet ook worden gezegd dat het geluid over het hele optreden lang best goed was en de Britten daardoor nog meer indruk wisten te maken. “Broken Wings” droegen ze op aan het publiek en wie nog een rondje door de zaal wou vliegen stelde dat best niet meer te lang uit, want de band was aan een laatste ronde bezig. De mash-up tussen “Thin Ice” en Machine Heads “Davidian” gooide nog eens alle teugels los en was het passende einde van een pompende set.
Guilt Trip is niet langer goed bewaarde underground, maar was in Trix Club de band die met een zekere allure en vastberadenheid zijn weg naar de top verder aan het doorzetten is. Gelukkig ging dat voorlopig niet ten koste van hun oprechtheid en speelde het vijftal uit Manchester met het technische vernuft zonder daarbij de noden van een stomend hardcore-optreden uit het oog te verliezen. Ruim vijftig minuten lang hield Guilt Trip het tempo er moordend in, liet het de mensen van het podium springen en was elk nummer een goed excuus om de pit open te trekken voor een paar waaghalzige armbewegingen. Zolang ze kunnen blijven groeien en ze desondanks de fundamenten van hun eigenheid kunnen behouden, is er geen vuiltje aan de lucht bij Guilt Trip. Houden zo!
Op vrijdag 19 juni staat Guilt Trip voor het eerst op Graspop Metal Meeting in Dessel.
Setlist:
Fallen At My Feet
Surrounded By Pain
Burn
Sweet Dreams
Eyes Wide Shut
Unrelenting Force
Separate
Severance
Angel Eyes
Guilt Trip
Disdain
Tearing Your Life Away
Broken Wings
Thin Ice
Davidian (Machine Head cover)
