Cassandra Coleman groeide op in het landelijke Tennessee in de VS, op een boerderij. Daar bracht ze ontelbare uren door met het schrijven van liedjes aan de piano in het huis van haar ouders. Nadat ze uit haar ouderlijk huis vertrok, werkte ze drie banen tegelijk (waaronder in een supermarkt), terwijl ze in haar vrije tijd liedjes schreef en in barretjes optrad. Deze inspanningen trokken de aandacht van niemand minder dan de elfvoudig Grammy-winnende superproducer Jack Antonoff. Hij deed een goed woordje voor haar bij Warner Records, en zo bemachtigde ze daar een platencontract. Met de hulp van Jack Antonoff en alle leden van Bleachers bracht ze afgelopen zomer haar debuut “Coming of Age” uit, en afgelopen september stond ze op de soundtrack van de populaire Netflixserie Nobody Wants This.
Nu is ze terug met “Moonbeam”, waarop ze voor het eerst zonder Jack Antonoff aan de slag ging, maar wel direct een eigen geluid neerzet. De folky-indie meets countryinslag staat haar ontzettend goed. We hoorden al een glimp daarvan op “Bite My Tongue”, maar in “Moonbeam” komt het helemaal tot leven. Het nummer gaat over het vinden van troost, zelfheling en het omarmen van je jongere zelf. Coleman spreekt zowel een geliefde als haar jongere ik aan en biedt een gevoel van veiligheid: wanneer het leven zwaar wordt en pijn je licht wegneemt, mag je leunen op liefde. In het tweede couplet zingt ze zichzelf toe dat je juist sterker wordt door kwetsbaarheid. “Moonbeam” drijft op een stuwende bas en stevige drums, en ondanks het zware thema klinkt Colemans zang hoopvol en krachtig. Het voelt als hakken in het zand en gaan, precies de energie van het nummer.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
