Electric Callboy @ Lotto Arena: Popsterren in foute metaljasjes

Het hart van de heren van Electric Callboy heeft een zwart-rood-gele kleur: niet alleen omdat de mannen uit Duitsland komen, maar ook omdat ze hun westerburen wel heel graag hebben. De laatste jaren waren ze namelijk meermaals in ons land te gast; met headlineshows in de Trix en de Lotto Arena, en festivalprésences op Pukkelpop, de Lokerse Feesten en Graspop. Gisteren was de Lotto Arena opnieuw het decor voor een passage van de Duitse heren. De foute party-outfits die al van februari of augustus in de kast stof lagen te vergaren, mochten dus nog eens opengeslagen worden, want al te serieus moet je de gimmicky metal van Electric Callboy niet nemen.

Welgeteld twee minuten: zoveel tijd had Bury Tomorrow nodig om de moshpit voor een eerste keer meteen een tiental meter open te trekken. Meteen greep de band ons bij de keel met “Choke”, alleen jammer dat de geluidsmix, die wat aanvoelde als een warrige brei, daarbij wat roet in het eten strooide. Aan de energie van het zestal uit Southampton zal het alvast niet gelegen hebben. In de schaduw van grommende frontman Daniel Winter-Bates waren ook zijn bandleden geen seconde te betrappen op stilstaan en ook de interactie met het publiek was in overvloed aanwezig; van springen en klappen tot zelfs een mexican wave. Helaas bleef het matige geluid een barrière om ten volle te kunnen genieten van de act. Wat ons daarin wél vooral bij bleef, waren de zuivere cleans van Tom Prendergast en de geregelde vocale kopstoten die de frontman uitdeelde aan het publiek, zoals tijdens “Villain Arc”. Zonder een minuut het melodieuze aspect uit het oog te verliezen, deelde Bury Tomorrow zo toch enkele klappen uit aan de al goed gevulde Lotto Arena.

Al in de wachtmuziek werden de eerste lijnen van Electric Callboys show uitgezet: met duidelijk danceinvloeden, zoals de “Voices In My Head”-vocal, hypertechno- en hardstyleremixes van “The Emptiness Machine” en “Boulevard Of Broken Dreams” en cross-overs tussen metal en dubstep, wisten de enkelingen die verplicht mee moesten van hun geliefden ook meteen waar ze aan toe waren. Een kwartier na afspraak voegden de hoofdrolspelers van de avond daar hun vermakelijke partymetalsaus aan toe. Met een fikse knal werden we opgeschrikt om vervolgens meteen het bad der “TANZNEID” ingegooid te worden, met een waterval aan vuurwerk tijdens het nieuwe nummer. Meteen startten de heren met een reeksje hits. Het showgehalte minderde er niet op tijdens de – toegegeven wat cliché – cover van Sum 41’s “Still Waiting”. Ook het toepasselijke “Tekkno Train” ging meteen volle gas vooruit, want hoewel de drie grote, met knappe staaltjes techniek uitgeruste kruizen in de nok van de Lotto Arena deden denken aan Amsterdam, hield de trein wel degelijk halt in België. Bijgevolg vertrok die logischerwijs met wat vertraging, al had hij niet veel tijd nodig om op volle stoom te draaien.

In eerste instantie ruilde het zestal zijn foute skipakken in voor geschouderde, zwarte opblaasjassen, maar we waren nog geen kwartier ver en daar waren ze dan toch tijdens “Hypa Hypa”. En of het publiek daar hyped voor was. Al snel bleek dat de moshpits geen hoogtepunt vormden, maar een constante, aanhoudende chaos in het hart van de zaal. En dan maakte plots Electric Bassboy zijn intrede. Het elektronische alter ego van de band speelde en mini-dj-set en maakte van de Lotto Arena een megadiscotheek zoals we die vandaag niet meer kennen. Een luidkeelse eeeh-oooh op een slappe, goedkope remix van “All The Small Things” was zijn deel, al hadden wij het toch meer voor de dubstepversie van “Overkill”, die met zijn headbangplicht krachtiger binnenkwam.

We zeiden het al in de intro: veel metalpuristen zullen commentaar hebben op de route die Electric Callboy vaart, maar als je gisteren met de nodige nuance en zelfrelativering afzakte naar Antwerpen, kon je niet anders dan je amuseren op de overkill aan prikkels die de Duitsers brachten. Ondanks de veelvuldige screams en riffs van het zwaardere kaliber, brachten ze in feite met hun TANZNEID-show een popconcert met een metalsetlist. Een stuk of vijf outfitwissels, de explosies aan confetti, de uitgewerkte productie en de vele SFX waren maar enkele zaken die die gedachte staafden, maar ook muzikaal tapten de heren uit dat vaatje. In één luttele song kan Electric Callboy namelijk schommelen tussen twee extremen. Op “Revery” klonk het refrein toegankelijker dan het gemiddelde nummer op MNM, terwijl de vlammende strofes en de breakdown vlotjes meekunnen op de zwaarste stage van Graspop.

“Mindreader” kwam er dan uit als meest serieuze song, wat het doorheen de zee aan gekkigheid deed opvallen in de massa. Het zwart-wit-contrast met het patroon aan vlammen werkte verfrissend, net als de trip down memory lane die nadien werd ingezet. Even gingen we terug naar de tijd voordat de band ontplofte, waarin er duidelijk minder de partykaart getrokken werd en er meer aandacht ging naar straight on rocken, dichterbij de kern van het genre. Een solo van drummer van Frank Zummo (ex-Sum 41) vormde het deken dat de verplaatsing van zijn bandleden naar het midden van de zaal moest bedekken. Die akoestische break recht tussen het opeen gepropte publiek zorgde voor een warm kampvuurgevoel met “Fuckboi” en “Everytime We Touch”, dat eerst wat tenenkrullend klonk, maar na een korte stilte terug in de vertrouwde sound viel, met als gevolg een extatisch middenplein.

En dan moest de encore nog aanbreken, al vormde die – in tegenstelling tot wat vaak wel het geval is – niet hét moment waarop iedereen zat te wachten. Met “RATATATA” (met BABYMETAL op de schermen) en “Spaceman” (waarop we de Duitsers eindelijk nog eens in eigen taal hoorden zingen) werden weliswaar de grootste hits bovengehaald, maar de sfeer van euforie en vreugde die zich hier misschien nog net iets extremer voordeed, zagen we hier echter lang niet voor het eerst. Electric Callboy ging met andere woorden gewoon op zijn elan voort, niet te minst op afsluiter “We Got the Moves”, waarop een publiekelijke poging tot de muziek vocaal overtreffen met glans slaagde.

Na het theater van Lady Gaga dinsdag, kwam gisteren het metalcircus van Electric Callboy langs in Antwerpen. Wie naast een felbegeerde kaartje had gegrepen, krijgt komende zomer trouwens alweer een herkansing, want op zondag 21 juni staat Electric Callboy als een van de headliners op Graspop Metal Meeting in Dessel naast andere grote namen zoals Sabaton, Def Leppard en Alice Cooper.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

TANZNEID
Still Waiting (Sum 41 cover)
Tekkno Train
Hypa Hypa
MC Thunder
Neon
Pump It
Hurrikan / Overkill / All the Small Things / Bodies (met Electric Bassboy)
Revery
Hate/Love
Mindreader
Monsieur Moustache vs. Clitcat / Muffin Purper-Gurk / We Are the Mess / Crystals
Drum Solo
Fuckboi
Everytime We Touch (Maggie Reilly cover)
MC Thunder II (Dancing Like a Ninja)
Elevator Operator

RATATATA
Spaceman
We Got the Moves