King Gizzard & The Lizard Wizard @ MAINSTAGE Brabanthallen: Van strijkstok naar gitaarsolo

Een set van King Gizzard & The Lizard Wizard voelt altijd een beetje als een koortsdroom. De band weet namelijk altijd verrassend uit de hoek te komen. Iedere setlist is anders, ieder album is een nieuw verhaal en ook op tour probeert de groep zichzelf steeds opnieuw uit te dagen. Deze zomer deden de Australiërs bijvoorbeeld nog driedaagse residenties in enkele Europese steden, voor de nazomer doen ze nu een combinatie tussen een set met orkest en ravesets. Orkesten en raves, u leest dat inderdaad goed. Voor dat eerste nemen ze steeds een lokaal orkest uit het land waar ze spelen onder de arm. Voor de orkestset in Nederland werd de MAINSTAGE van de Brabanthallen in ‘s-Hertogenbosch omgetoverd tot hun universum, met Sinfonia Rotterdam als begeleiding.

Doordat het orkest nogal wat plek innam op het podium, nodigde de band geen support uit. Volgens de timings kwam ze wel vijftien minuten te laat het podium op, waardoor het geduld een beetje op de proef werd gesteld. Eens het orkest dan het podium opdook, begon de anticipatie te groeien en niet veel later kwamen de Australiërs het podium op. In tegenstelling tot wat de band normaal doet, was er nu wel een vaste setlist. Tijdens de eerste akte bestond die uit het integraal spelen van recentste plaat Phantom Island, de tweede werd gereserveerd voor een reeks publiekslievelingen.

Meer dan logisch ook, het album werd opgenomen als zusteralbum van Flight b741, maar dan met orkest. En dus moest dat live ook zo gebracht worden. Met enkel wat strijkers die inleidden, wist je dat dit een unieke show zou worden. King Gizzard & The Lizard Wizard staat sowieso al met veel volk op het podium, maar de groei was nu toch wel exponentieel. Fans die langskwamen om initieel wat bekender werk te horen, waren eraan voor de moeite. Het werd een integrale uitvoering van de meest recente plaat in het eerste uur.

Met de titeltrack werden we een beetje ondergedompeld in een droomwereld en was meteen duidelijk dat het album live net nog iets meer om het lijf zou hebben dan op plaat. De spilfiguren in die toegevoegde bombast waren ongetwijfeld de strijkers en blazers, die meteen een bomvol geluid door de zaal lieten galmen. Het was niet altijd gemakkelijk om te luisteren, omdat het soms nogal theatraal overkwam, maar dat leek ons vooral de bedoeling. Een nummer als “Deadstick” deed dan wel weer dansen en ook “Panpsych” liet een funky beat overheersen. Het klonk allemaal zeer mooi en afgelikt, en de moeite die in de voorbereiding en afstemming werd gestoken was overduidelijk. Het gevoel dat dit slechts de aanloop naar het echte moment suprême was, bekroop ons echter al relatief snel.

Na “Grow Wings and Fly” volgde een episch einde met een heerlijke melodie en werd het orkest toch rusten gestuurd. Dat King Gizzard zelf niet in de coulissen ging, gaf aan dat de zogenaamde ‘intermission’ er eigenlijk was, zodat de leden even hun goesting konden doen. We kregen vijftien minuten jam waartussen we “Evil Death Roll” konden herkennen. Het publiek dat voordien braaf aan het luisteren was, of luidkeels hun kennis over de band probeerde te verspreiden, veranderde vooraan plots in een kolkende massa. Hier kwam meteen ook de sterkte van King Gizzard naar boven, het jammen en het spelen met tempo waardoor dit niet zomaar een tussenstuk was, maar een opening naar een nieuw eclectisch deel van de set.

Dat publiek bestond vooral uit een bende praatgrage mensen die telkens aan hun vrienden de kennis over de band probeerden te verspreiden. Het was vooral gênant om te horen dat de meeste van de weetjes om de vrienden te imponeren eigenlijk niet klopten. Maar goed, eens het tweede deel van de set werd ingezet werd het kaf van het koren gescheiden. “The River” was een nummer waarvan we nooit hadden gedacht dat het met een orkest nog beter zou zijn. De schattige krokodil klonk nog nooit zo mooi en zeker toen er een teaser naar “Thunderstruck” van AC/DC passeerde, zag je dat zowel de band als het orkest genoot van hetgeen er gebeurde.

Er was dus wel nog ruimte voor improvisatie en dat werkte bevrijdend. “Crumbling Castle” was nog zo eentje die als een duiveltje uit een doosje kwam. Het nummer bevatte verschillende lagen en naar het einde toe hingen zowel de strijkers, de blazers en de band als één bombastisch geheel samen. Zo was het eind van die song weggelegd voor het orkest alleen wat voor een episch extraatje zorgde. Het was eigenlijk prachtig om te zien hoe ook de oude nummers een nieuwe dimensie kregen met al die extra instrumenten. Het dansbare “This Thing” was heerlijk en zelfs de metalnummers “Mars for the Rich” en “Dragon” waren een bommetje. Ze zijn dat normaal al, maar al die orkestratie maakte het nog meer wonderbaarlijk.

Het publiek genoot er ook van en liet zich niet kennen. Er werd gesprongen op “Mars for the Rich” nog voor het begin, waar de band ook zichtbaar van genoot. Er werd geroeid bij “Evil Death Roll” en ook moshpits waren in het laatste uur overal aanwezig. Het moge duidelijk zijn dat het tweede deel van de set een veel hoger niveau en een veel meer energieke sfeer herbergde dan het eerste. Hierdoor leek het ook alsof we twee concerten zagen, eentje waar iedereen volle aandacht kon kijken en ieder instrument analyseren en eentje waarbij alle remmen losgingen. En ook dat is King Gizzard, een wisselwerking tussen twee emoties waarbij je op het eind van een twee uur durend concert toch voldaan naar huis gaat.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Phantom Island
Deadstick
Lonely Cosmos
Eternal Return
Panpsych
Spacesick
Aerodynamic
Sea of Doubt
Silent Spirit
Grow Wings and Fly

Evil Death Roll
The River
Crumbling Castle
This Thing
Mars for the Rich
Dragon
Iron Lung