© Elske Nissen
In het immense spinnenweb aan locaties op Amsterdam Dance Event – de grootste elektronische muziekbijeenkomst ter wereld die deze week opnieuw plaatsvindt in de Nederlandse hoofdstad – is er eentje die er tussenuit springt. Waar technomeester Awakenings al jarenlang vasthoudt aan zijn vertrouwde stek, wijkt het nu wegens verbouwingen aan de Gashouder noodgedwongen uit naar een nieuwe spot in het industriële Westen van de stad. Heel de week strijkt het concept neer in een voormalige suikerraffinaderij uit 1863 om liefst acht events te hosten, van vernieuwende house tot robuuste hardtechno. Eerder deze week kwamen Charlotte de Witte, Chris Stussy en Adam Beyer al langs in het warehouse, gisteren was het tijd voor de Sunday Sessions met de levendige klanken van onder meer Diffrent, Odymel en Funk Tribu.
Met de wind in de rug baanden we ons een weg 150 jaar terug in de tijd, naar het hart van de industriële revolutie. De statige fabriek waar Awakenings zich afgelopen week heeft gehuisvest, lijkt recht uit de films te komen en hoewel er destijds suiker geproduceerd werd, ziet ze er allerminst zoet en gezellig uit. Eens binnenin leidde het geluid ons door hoeken en hangen naar de hoofdzaal, waar Emvae onder zeer beperkte belichting zijn verfrissende licht dan maar wierp op techhouse. Zijn beats neigden naar de jaren negentig, maar straalden langs de andere kant ook een zekere vorm van hedendaagsheid uit.
© Elske Nissen
Toen zijn laatste noten uitdoofden, merkte je dat er iets stond te gebeuren. De zondagsgangers waren klaar voor lift-off, zeker wanneer boven de flitsende stroboscopen de eerste tonen van Mischluft en Janis Zielinski – en daarmee gepaard de reactie van het publiek – luid weerklonken. Op een moment als dit zouden normaal enkele tientallen smartphoneschermen oplichten, maar tot dan toe leek iedereen nog goed te kunnen weerstaan aan het ingestelde no photo & videobeleid. Onder een vocal van Daft Punks “Technologic” deden de mannen een voorzichtige worp naar UK garage; een richting die de fabriekshal wel kon smaken. Het Duitse duo reeg zijn set aaneen met verschillende pianopartijtjes, maar hield het beste voor laatst met een sterk slotoffensief. Vooral Mischlufts hits “Side To Side”, “Call Me Babe” en het nieuwe “I’m a Star” werkten als olie op het vuur en zetten de toon voor de rest van de avond.
Tijd voor Diffrent dan, die door Awakenings schouder aan schouder met die andere revelatie, LB aka LABAT, werd geplaatst. Dat ons boontje voor die eerste net zo groot is als zijn liefde voor UK garage, mag geweten zijn, al moest die kenmerkende sound eerst plaats ruimen voor de hoppende ritmes van de Fransman aan zijn zijde. In het begin klonken die soms wat rommelig en eentonig, wat ons ertoe verleidde een kijkje te gaan nemen op de eerste etage. De dansvloer in de SugarFactory was namelijk doorgetrokken naar een volledig verdiep enkele meters hoger, waar net zo goed genoten kon worden van geluid en licht. Helemaal hetzelfde voelde het niet, door de handige zithoekjes en de wat meer bedaarde dansers, maar het was wel degelijk een verlengde van de dansvloer in plaats van een extra.
© Elske Nissen
Nadien beslisten de twee om aan een steviger laken te trekken, met meer four to the floor beats en zo werd duidelijk wie de touwtjes in handen had. De UKG liet op zich wachten en hoe langer dat duurde, hoe meer we vermoedden dat onze beste vriend zijn stick was vergeten. Met enkele teasers naar zijn tracks moesten we het doen, want de seconden tikten weg zonder Diffrent-nummers. Versta ons niet verkeerd: slecht was de set daardoor niet, een kleine teleurstelling wel. Tussen alle techno-achtige nummers en met Odymel in het vooruitzicht, hadden wat gevarieerde ritmes voor een lekker tussendoortje kunnen zorgen.
Toch viel er een lijn te trekken doorheen het geheel. Zowat iedereen op de affiche leek zijn tracklist namelijk te kneden naar de omstandigheden. We bevinden ons namelijk deze tijd van het jaar niet langer in een kleurrijke festivalomgeving met ondergaande zon, maar in een donker magazijn waarnaar de beats zich dus moesten schikken. Die vertaling van de seizoenswisseling nam bij Odymel de grootste proporties aan. Waar zijn sound normaal doordrenkt is van onderliggende lagen melodie – hij is tenslotte naar het begrip vernoemd – roerde hij vandaag vooral in de pot met harde 4×4-beats. Met een terugval in licht was het stampen geblazen en zo klonk deze Sunday Session plots niet meer zo laidback als de naam doet vermoeden. De melodieën waren er wel, maar sisten eerder als een addertje onder het gras dan er dik bovenop te liggen.
© Elske Nissen
Naar het einde toe vroegen we ons zelfs af en toe af of de dj-producer zich niet van dag had vergist, want met zijn middelste halfuur had hij gerust de hard opening van woensdag op gang kunnen trappen. Een onervaren Nederlander die wel research deed naar de artiesten en opmerkte dat onze landgenoot steviger klonk dan op Spotify, beaamt dat. Of was het toch de donderdagnacht die door Odymels hoofd spookte? Met een harde remix van Adam Beyers “Your Mind” zette hij de avond gretig verder. Een vervolg waarin ook heel wat nieuwe albummuziek sloop, waaronder “Fitness”, maar afsluiten deed hij met het ondertussen vertrouwde tweeluik “Gucci”-“My Favorite Game”. Zoals altijd ook nu weer een binnenkopper.
Het laatste anderhalf werd volgemaakt door Funk Tribu en ØTTA, die van wal staken met een remix van “Flight 643” van Tiësto en niet veel later ook de nieuwe Pegassi in de mix staken. De extra tijd gebruikten ze om terug naar de ‘normale’ gang van zaken te gaan, met harde bassen en nostalgische 90’s elementen, zonder over the top te gaan. Ook dit Zuiderse duo koos voor een underground aanpak en liet de hits, die vooral van Funk Tribu zouden kunnen komen, links liggen. Eén track viel wel op tussen de overige Zuid-Amerikaanse vocals: een remix van “Samba Di Janeiro”, die voor een collectief moment van euforie zorgde en heel de zaal nog eens goed wakker schudde.
© Elske Nissen
Zo viel de voorlaatste rave van Awakenings ADE 2025 samen te vatten als eentje vol leuke b2b’s van vaste waarden afgelopen festivalzomer, aangevuld met een beukende Odymel-set die tot uitschieter kan worden gekroond. Weinig hits raakten door de poorten van de SugarFactory, waardoor heel wat onderbelicht materiaal de donkere zaal omtoverde tot een rave die nachtelijke trekken had. Een waardige vervanger voor de Gashouder!
