De naam zegt je misschien niet meteen iets, maar de kans dat je al ooit eens hebt gedanst op een nummer van de hand van HAAi is zeker bestaande. In het verleden werkte de Australische dj en producer bijvoorbeeld al samen met onder meer Fred again.. en Jon Hopkins, maar ook op haar eentje weet ze een club in beweging te brengen. Wat haar doet verschillen van genregenoten is het feit dat Teneil Throssell vooral probeert te werken met vormen en kleuren binnen haar muziek. Dat levert vaak langere stukken op, waarin vibrerende klanken voor euforie en extase zorgen, om je dan terug binnenstebuiten te keren en de donkerte in te trekken. HAAi is met andere woorden een ervaring, zeker als ze een album uitbrengt.
Dat deed ze enkele jaren geleden al met Baby, We’re Ascending, maar nu is ze klaar voor een volgend hoofdstuk. En hoewel het allemaal wat onder de radar gebeurde, is HUMANiSE wel een stap in de volgende richting. HAAi heeft zich namelijk voorgenomen om met elk nummer de grenzen van de elektronica te verleggen, wat een minder voor de hand liggende plaat oplevert. Eentje die gloeit en fluctueert in de duisternis, maar evenzeer pompt als een zweverige clubnacht. De Australische schuwt als het ware de toegankelijkheid een beetje, maar flirt op die manier toch altijd met een zekere coolheid.
Dat openingsnummer “Satellite” en slotsong “HQ” aan elkaar gelinkt zijn, zorgt ervoor dat HUMANiSE eigenlijk een langgerekt wormgat kan vormen. En zo voelt de plaat ergens ook wel aan. Die eerste trekt je namelijk van tussen de sterren en zet je met de voetjes op de grond, maar daar laat HAAi het niet bij. Het daaropvolgend “All That Falls Apart” trekt de sterren namelijk gewoon mee uit het universum richting de begane grond. Het nummer vormt uiteindelijk zelfs een tweeluik met “Comes Together”, waardoor het geheel ook wel wat weg krijgt van Jamie xx of Fred again.. – fluctuerend, weet je nog.
HUMANiSE wordt daardoor een soort ebben en vloeden tussen tempo, met gezapigere en pompende stukken. “Can’t Stand To Lose” vindt daarin de perfecte middenweg: een lichte discovibe zorgt voor een melodie die tot in je kleinste teen raakt, maar eveneens voor de rest van de dag in je hoofd blijft hangen. HAAi zou hier zomaar eens een radiohitje te pakken kunnen hebben, en trekt je daarmee tot onder de grond. De buik van haar tweede album vormt namelijk een geheel dat gloeit in het donker. In het geval van “Voices” of “Hey!” levert dat een gigantisch cool eindresultaat op, maar in “Go” of “HUMANiSE” trekt ze die gedachte iets te ver door. HAAi probeert het allemaal te bezwerend en zwoel te maken, waardoor de nummers (die overigens allemaal rond de vijf à zes minuten duren) ietsje te veel beginnen aan te slepen.
Een echt groot probleem vormt dat gelukkig nooit, want HUMANiSE staat er als geheel wel altijd en vormt zo een gloeiende clubnacht. Daarin staat euforie over het algemeen toch wel gewoon centraal, met uiteindelijk zelfs nog een cool tweeluik dat het einde van extra glans voorziet. “New Euphoria” lijkt vooral te prikkelen, maar bloeit dan aan de hand van de stemmen van Alexis Taylor, ILĀ en TRANS VOICES open in een pompend geheel, waarna de soundscapes van “HQ” voor een soort massage van de trommelvliezen zorgt – alsof heel de wereld plots stil wordt.
Zoals voorspeld is dus ook deze luisterbeurt van HAAi een ervaring an sich, met energie die zich alle richtingen uit fluctueert. Voorspelbaar is het allerminst, toegankelijk daarom nog net ietsje minder. De Australische gaat op HUMANiSE voluit voor haar eigen ding en verlegt zoals gehoopt de grenzen van haar eigen elektronica. Dat zal haar ongetwijfeld pompende nachten in de donkerste clubs waar je nog nooit van hoorde opleveren, en dat is misschien wel hetgeen wat ze nog het allerliefst wil.
Ontdek “Can’t Stand To Lose”, ons favoriete nummer van HUMANiSE, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
