Leffingeleuren 2025 (Festivaldag 1): Donkerslag bij heldere hemel

Voor een van de laatste festivals van de zomer kan je traditiegetrouw terecht in het pittoreske Leffinge. Naar jaarlijkse gewoonte vormt Leffingeleuren immers de overgang naar het concertseizoen en kan je onder de kerktoren genieten van opkomend geweld en interessante niche-artiesten. De drang naar tickets was al lang niet meer zo groot als dit jaar en dat is vooral een pluim voor de organisatie die er ook voor deze editie in is geslaagd om een interessante, boeiende en uitdagende affiche in elkaar te steken, die voor drie dagen vertier zorgt. Gisterenavond trapte Leffingeleuren af met solide shows van GEE TEE, Checkpoint en Heavy Lungs.

SALVIA @ Zaal De Zwerver

Als finaliste van De Nieuwe Lichting liet SALVIA Vlaanderen kennismaken met haar universum. Ze behoorde niet tot de drie winnaars, maar dat weerhoudt haar er niet van haar eigen verhaal verder te schrijven. Daarbij kan de Oekraïense rekenen op de ervaring van Mayway Records en enkele muzikanten van The Haunted Youth. Dit najaar staat ze bovendien op een indrukwekkende speellijst met passages op Reeperbahn Festival in Hamburg, Left of the Dial in Rotterdam en Fifty Lab in Brussel. Gisteren mocht ze Leffingeleuren rond iets na zevenen openen voor een al behoorlijk goed gevulde zaal.

Na het eerste nummer nam ze een aanmoedigende slok uit haar fles rosé, want zoals iedereen weet kan je met een droge keel nu eenmaal moeilijk zingen. Haar gelaagde dreampopnummers klonken vol en rond, waarbij haar stem mooi door de stevige bassen heen sneed. Met een eigenzinnige performance probeerde SALVIA het publiek mee te nemen in de duistere tunnels van haar muziek en dat lukte bij momenten behoorlijk goed. Vooral debuutsingle “Time” raakte in Leffinge de juiste snaar en bracht een andere, opzwepende energie in haar optreden en ook haar versie van The Stooges’ “I Wanna Be Your Dog” was een aangenaam herkenningspunt. Er zijn weliswaar nog enkele puntjes op de i te zetten, maar dat komt haast vanzelf met meer optredens en ervaring.

In de komende maanden zijn er best wel wat kansen om SALVIA live aan het werk te zien. Zo staat ze in Het Depot in Leuven (29/9), Cabron in Antwerpen (9/10), Den Trap in Kortrijk (18/10), Café Café in Hasselt (23/10), Breaking Waves in Brugge (3/11) en Fifty Lab in Brussel (12/11).

1-800-MIKEY @ Apollo

Om de Apollo ritueel te openen was een band als 1-800-Mikey meer dan een goeie keuze. De groep rond Australiër Michael Barker had zijn set ook uitstekend opgebouwd. Zo kregen we in het begin een psychedelische opener waarin de groep zijn naam enkele keren herhaalde om dan uiteindelijk de knop helemaal om te draaien en het tempo de hoogte in te drijven. Dat de band uiteindelijk als een soort potje kokend water stond te spelen, bleek naarmate de set vorderde. Hoe langer, hoe meer dat water begon te koken en uiteindelijk barstte dat water helemaal uit zijn voegen. De band speelde strakker, liet de gitaren meer ronken en de garagerock zat heel krachtig in elkaar met toch ruimte genoeg voor de ruwheid. Het publiek ging als een bezetene tekeer en een eerste moshpit was meteen een feit. Afsluiter “Hold Me” gaf nog een laatste bubbelexplosie om dan iedereen voldaan achter te laten.

Heavy Lungs @ Zaal De Zwerver

De naam Danny Nedelko heeft in de punkstratosfeer mythische proporties aangenomen. Dankzij IDLES brullen duizenden de naam luidop mee, al kan Nedelko ook zelf een aardig stukje brullen. Samen met zijn band Heavy Lungs staat hij al ruim tien jaar voor het brutere punkwerk. Rustiek, hard en onversneden; het is de aanpak die het viertal uit Bristol zich eigen heeft gemaakt. Als een kolossale brok overweldigden de Britten op Leffingeleuren. De volumeknop was aardig opengedraaid en maakte het optreden nog een tikkeltje intenser. Veel rustmomenten had Heavy Lungs niet ingebouwd in zijn set en dat kon je bij het begin al ondervinden. “Cushion the Blow” was een raak kanonschot, terwijl “All Gas No Brake” haar titel alle eer aan deed. Het moest vooruitgaan en daarvoor plukten ze nog het meeste uit hun recente album Caviar. De titeltrack werd voor de verandering wat langer gerokken, maar daarna ging het aan ijltempo door. Nedelko muteerde zelf tot een “Dancing Man” en was naar eigen zeggen “2 Hot 2 Ride”. Heavy Lungs liet weinig ruimte om je hersenen de prikkels te laten verteren, maar net dat is op het einde van de werkweek welgekomen. Verstand op nul en moshen maar!

George Clanton @ Apollo

Bevreemdend. Dat is een van de eerste woorden die in ons opkomt als we het optreden van George Clanton op Leffingeleuren moeten beschrijven. De chillwave-artiest heeft met meer dan een miljoen maandelijkse luisteraars de meeste streams van alle artiesten op de line-up, maar dat dat geen waardemeter was van kwaliteit, konden we al snel ondervinden in de Apollo. In eerste instantie was de opkomst voor George Clanton niet al te denderend en daar speelde hij met een paar overbodige opmerkingen gretig op in. Wellicht is het zijn manier van humor om met zulke situaties om te gaan, maar met een dergelijke aanpak verlies je ook wel snel de aandacht van het publiek. Als de muziek dan ook nog eens behoorlijk chaotisch en slordig gebracht wordt, kan je er prat op gaan dat mensen snel andere oorden gaan opzoeken. En dat gebeurde ook op Leffingeleuren. Hier en daar hoorden we een stukje van zijn genialiteit terug, maar zijn manier van doen begon ons wel een beetje dwars te zitten na verloop van tijd. Mocht zijn show op de hoogte zijn geweest van het lichtgevende backdrop, dan had hij de set van de dag neergezet, maar nu was George Clanton niets meer of minder dan een grote teleurstelling.

YARD @ Zaal De Zwerver

De Ieren van Yard mochten de postpunk die al de hele avond overheerste in de Zaal van De Zwerver naar een ander niveau tillen. De groep stond er namelijk met zijn drietjes enkel met twee synths en een gitaar, en dat voelde bij momenten nogal industrial aan. Zo hoorden we invloeden van Nine Inch Nails, maar zeker ook van recentere bands als Fat Dog. Toch had de zanger van Yard iets meer agressie in zijn stem en die kwam er ook heel vaak door. De schreeuwerige stem werd overstemd door de distortion, waardoor angst nooit ver weg was. Toch hield dat niemand tegen om aan het dansen te gaan, en waarom zou je niet? De beats waren namelijk erg smerig en haalden het vettigste in iedereen naar boven. Het repetitieve had dan weer iets hypnotiserends, waardoor Yard toch wel weer een unieke manier van postpunk bracht.

Checkpoint @ Café De Zwerver

Het café van De Zwerver was duidelijk te klein voor de bonte bende die zich Checkpoint noemt. De Australiërs stonden met zijn zessen op het podium en dat podium was al meteen te klein, en dan stond de zaal ook nog eens bomvol met een nieuwsgierig publiek. De band liet het allemaal niet aan zijn hart komen en startte gewoon furieus. Met de nodige distortion op de vocals werd er wild tekeer gegaan en de zaal omarmde dit ook al snel. Door de korte tijd die de band had, moest er ook aan een sneltempo gespeeld worden. Hierdoor waren de bindteksten kort, maar nog steeds sympathiek. Je merkte dat de groep heel veel plezier haalde uit het volk dat aanwezig was en dat zorgde voor een nog strakkere set. De crowdsurfers doken plots op in het café en bijna moest de techniek eraan geloven, maar gelukkig werd er niets echt gebroken. Door vol power en intensiteit een heel coole set af te leveren, kregen we een fantastisch optreden van Checkpoint.

Kaboutertje Putlucht @ Apollo

Het kiezen van een goede bandnaam is van groot belang, en niet toevallig kozen drie Nijmegenaren voor het ludieke Kaboutertje Putlucht. In Nederland worden ze alsmaar meer op handen gedragen en als het dondert bij onze noorderburen, dan is regen nooit ver weg in Vlaanderen. Na een handvol shows in onze contreien brachten ze gisteren een bezoekje aan de Belgische kust en dat trok de Apollo aanvankelijk toch redelijk vol. Het was van bij het begin best entertainend en geinig, en tegelijk zat er vaak een dubbele boodschap achter die je tot nadenken stemde. Een nummer als “KINDJE SLAAN” voedt natuurlijk een zekere controverse – zeker als je in de achtertuin van een basisschool staat te spelen – maar het drietal ging in hun sarcastische teksten ook vaak dieper dan je zou verwachten. Met “GLASBAK” verwelkomde Kaboutertje Putlucht ons in hun wijk en de Thunderdome om ons niet veel later mee te nemen in de “HENNYROAST”. Zolang Kaboutertje Putlucht kan blijven schuren en boksen, zal het ook in Vlaanderen tractie krijgen.

SONS @ Zaal De Zwerver

De laatste zomershow van SONS was er eentje waarbij alle restjes energie nog eens werden bovengehaald. De band begon er dan ook furieus aan met meteen enkele hits in het salvo. “Tube Spit” en “Ricochet” zaten al vroeg in de set en zorgden ervoor dat het publiek al meteen in de wolken was. Daar moest het natuurlijk niet bij blijven voor SONS en naarmate de set vorderde, werd het ook furieuzer. De gitaren begonnen nadrukkelijker te ronken en de band hield geen spaander heel van de volledige zaal. De bandleden wilden stagedivers en die kregen ze ook, samen met de nodige crowdsurfers en een heuse moshpit. Het publiek at uit de hand van SONS en de band bleef gewoon het ene heerlijke gerechtje na het andere serveren. Op die manier was de show van SONS gewoon een overwinningstocht en dat is dan weer een mooie manier om je zomer af te sluiten, denken we.

Gee Tee @ Apollo

De laatste show in de Apollo op vrijdag, bevatte dezelfde elementen als de eerste. Eentje was zelfs letterlijk te nemen, want de gitarist van Gee Tee was namelijk 1-800-Mikey. Maar goed, de Australiërs waren wel net iets steviger dan de eerste band. Dat was al te zien toen er een flying v op het podium opdook en werd nog duidelijker toen de frontman met masker ten tonele verscheen. Al snel had je door dat er hier geen doekjes zouden om gewonden worden en dat vermoeden bleek meer dan waar. Het publiek liet zich volledig meeslepen in de intensiteit van Gee Tee waardoor er van begin tot eind wilde moshpits en gekke stagedivers waren. We zijn ervan overtuigd dat er toch enkelen met grote blauwe plekken het concert verlieten. Muzikaal deed Gee Tee waarvoor je kwam; snelle punknummers spelen zonder daar te moeilijk rond te doen. Daarmee overtuigde de band ook en knalde ze een geweldig einde aan de eerste dag van Leffingeleuren in de Apollo.

Nicky Du Soleil @ Zaal De Zwerver

We hebben met Willy Sommers de sultan van het Vlaamse lied, maar sinds vorig jaar is er ook een prins van de hyper-schlager. Nicky Du Soleil is de reden waarvoor ze het woord ‘fenomeen’ hebben uitgevonden; iemand die uit het niets komt en opeens razend populair is. Afgelopen jaar was hij nog te zien op de Busker Stage en nu gunde Leffingeleuren hem een plekje als een van de laatste acts van de eerste festivaldag. Na een dag vol gitaren kon dit qua contrast wel tellen, zeker omdat ook de manier hoe de act is opgebouwd nogal redelijk afstak in vergelijking met de rest. Het feit dat hij met zijn twee bekendste nummers, “Oe La La La” en “Magneetje”, begon getuigde toch ook van een zeker lef. Voor een muzikale meerwaarde zal Nicky Du Soleil met zijn ge-autotunde schlager niet zo rap zorgen, maar als inleiding voor een wilde nacht fungeert hij als gimmick wel gewoon naar believen. Gek, geniaal of gewoon belachelijk; die invulling laten we aan iedereen zelf over.

Nicky Du Soleil trekt deze maand nog door heel Vlaanderen. Een handig overzicht van al zijn shows vind je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.